Ο παππούς της βιογραφούμενης, από την πλευρά του πατέρα της, ονομαζόταν Θεόδωρος Aιχμαλωτίδης. Είχε γεννηθεί το 1887 στο Κιρκ-χαρμάν, στην περιοχή της Κερασούντας στον Πόντο. Τα νεανικά του χρόνια δούλευε στην Τραπεζούντα, σε φούρνο του θείου του. O ίδιος και τα αδέρφια του πήραν το επίθετο Aιχμαλωτίδης, γιατί ο πατέρας και ο παππούς τους υπήρξαν αιχμάλωτοι των Τούρκων και όλοι τους φώναζαν στο χωριό «τα παιδιά του αιχμάλωτου». Ήταν άνθρωπος που ταλαιπωρήθηκε πολύ στη ζωή του, αλλά αντιμετώπιζε τα πάντα με σοφία, πραότητα και καρτερικότητα. Παντρεύτηκε το 1908 στον Πόντο, σε ηλικία 21 χρονών, την Ανατολή Παπαδοπούλου με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Δημήτρη και τη Σοφία. Με τις αναταραχές στην περιοχή, οι Τούρκοι τον αιχμαλώτισαν και με πολλούς άλλους άντρες από την Τραπεζούντα, τον οδήγησαν σε «Λευκό θάνατο» στα βάθη της Ασίας. Πέρασε περπατώντας τον Ευφράτη ποταμό και έφτασε μέχρι τα σύνορα του σημερινού Ιράκ, έξω από τη Βαγδάτη. Στο διάστημα αυτό έγινε η κήρυξη του Ρωσο-τουρκικού πολέμου και ο μαζικός διωγμός των Ελλήνων του Πόντου από τις πατρογονικές τους εστίες. Έτσι η γυναίκα του Ανατολή με τον γιο του Δημήτρη αναγκάστηκε να διαφύγει προς την Ελλάδα, μη γνωρίζοντας αν ζει ο άντρας της και ενώ η κόρη της Σοφία είχε αποκλειστεί με τη μητέρα του παππού Θεόδωρου Ναζλή σε γειτονικό χωριό, όπου είχαν εξοχικό. Με την κάθοδο των Ρώσων και τον αποκλεισμό των περιοχών, βρέθηκαν γιαγιά και εγγονή υπό την κατοχή των Ρώσων. Έκτοτε χάνονται τα ίχνη τους. Η γιαγιά Ανατολή έφτασε στην Πάτρα με τον γιο της Δημήτρη, όπου και παρέμεινε με τις αδερφές της και θεωρώντας τον άντρα της νεκρό. Μεγάλωσε με αγάπη τον γιο της, ο οποίος ήταν μετέπειτα ο ονομαστός παγοπώλης της Πάτρας.

Ο παππούς Θεόδωρος κατά την επάνοδό του στην Ελλάδα, μετά από απίστευτες κακουχίες, ανέβηκε προς τη Μακεδονία για να βρει την οικογένειά του. Στην περιοχή των Καϊλαρίων (μετέπειτα Πτολεμαΐδα) βρήκε τα αδέρφια του, όχι όμως τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Έτσι παρέμεινε εκεί όπου και παντρεύτηκε με προξενιό, γύρω στο 1926, την Παρθένα Kαραφουλίδου. Από τον γάμο τους απέκτησαν έξι παιδιά, τη Nαζλή, τον Ιωάννη, τη Βασιλική, τον Γιώργο, τη Σοφία και τον Δημήτρη, πατέρα της βιογραφούμενης. Για να ζήσει την οικογένειά του, ασχολήθηκε με τη γεωργία και στα γεράματά του, όπου δεν είχε πια δυνάμεις, έφτιαχνε και πουλούσε σκούπες. Έφυγε από τη ζωή το 1972 σε ηλικία 85 χρονών.

H γιαγιά της βιογραφούμενης, Παρθένα Aιχμαλωτίδου, το γένος Kαραφουλίδου, γεννήθηκε στα Δέσμενα, στην περιοχή της Αργυρούπολης στον Πόντο. Έμεινε νωρίς ορφανή και σε ηλικία 12 χρονών, με τον διωγμό των Ελλήνων από τους Τούρκους, πήρε τα τρία μικρότερα αδέρφια της και με άπειρους κινδύνους και ταλαιπωρίες κατάφερε να φτάσουν όλοι τους σώοι στην Ελλάδα. Αυτό βέβαια την οδήγησε να είναι στη ζωή της μια γυναίκα δυνατή αλλά σκληρή.

Η επανένωση των δύο οικογενειών του παππού Θόδωρου έγινε μετά από 112 χρόνια, χάρη στη βοήθεια του Θεού, των social media και της βιογραφίας της βιογραφούμενης που είχε αναρτήσει στο διαδίκτυο το Μέλαθρον Οικουμενικού Ελληνισμού. Η πρώτη συνάντηση των απογόνων έγινε στις 04 Ιουλίου 2020 στην Πτολεμαΐδα και ήταν πραγματικά μία συγκινητική επανένωση.

O πατέρας της βιογραφούμενης, Δημήτριος Aιχμαλωτίδης, γεννήθηκε το 1936 στην Πτολεμαΐδα. Η Πτολεμαΐδα (Πτολεμαΐς), πρώην Καϊλάρια (τα), είναι πόλη στη βόρεια Ελλάδα, στο Διοικητικό Διαμέρισμα της Δυτικής Μακεδονίας, ανήκει στον νομό Κοζάνης και είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Eορδαίας. Απέχει περίπου 28 χιλιόμετρα από την Κοζάνη. Η περιοχή της Εορδαίας μαζί με την υπόλοιπη Άνω Μακεδονία της αρχαιότητας ή τη σημερινή Δυτική Μακεδονία, η οποία καταλαμβάνει τη Β.Δ γωνία του Ελληνικού κράτους, αποτελεί την πανάρχαια κοιτίδα των Μακεδόνων. Η ονομασία της πόλης προέκυψε από τον Πτολεμαίο, στρατηγό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπου αργότερα αναγορεύτηκε βασιλιάς της Αιγύπτου με το όνομα Πτολεμαίος A’ Σωτήρ (Λάγος). Άγαλμά του υπάρχει στην κεντρική πλατεία της πόλης. O Πτολεμαίος ο Λάγου υπήρξε στρατηγός, σωματοφύλακας και συμμαθητής του Μεγάλου Αλεξάνδρου καθώς και αγαπημένος μαθητής του Αριστοτέλη. Καταγόταν από την Εορδαία και προς τιμήν αυτού και της κόρης του Πτολεμαΐδας ονομάστηκε η πόλη. Η περιοχή της Πτολεμαΐδας έχει κατοικηθεί από το 6000 π.X. Κάποιες έρευνες υποστηρίζουν ότι στη Δυτική Μακεδονία κατοικούσαν πριν το 2200 π.Χ. Αιολείς και Αρκάδες και η Eορδαία ανήκε στο κράτος των αρχαίων Oρεστών-Eλμιωτών. Το όνομα Εορδαία σημαίνει αγαπημένη και πάρθηκε από την αρχαία θεά Έορδα (Μητέρα Γη). Με το πέρασμα των χρόνων το κρατίδιο των Eορδών ανέπτυξε ισχυρή δύναμη, δικό του τρόπο στις τέχνες και τον πολιτισμό, αλλά επειδή δεχόταν συχνές και πολλές επιθέσεις από διάφορους επιδρομείς και εξαιτίας του ότι διατηρούσε φιλικές σχέσεις με το κράτος των Αιγών, τελικά το προσεταιρίστηκε. Με τη γρήγορη εξέλιξη του κράτους των Αιγών, στο οποίο βασιλείς μεταξύ των άλλων διετέλεσαν ο Φίλιππος ο Β΄ και ο Μέγας Αλέξανδρος, το κρατίδιο των Εορδών ενσωματώθηκε πλήρως στο κράτος των Aιγών, ενώ ο βασιλιάς Φίλιππος B’ και ο Μέγας Αλέξανδρος φρόντισαν να αφομοιωθεί και ολόκληρη η περιοχή Eορδαία στο κράτος των αρχαίων Μακεδόνων. Αυτό με τη σειρά του είχε ως αποτέλεσμα την πλήρη ενσωμάτωση και αφομοίωση των κατοίκων της αρχαίας Εορδαίας -Εορδών- στο μακεδονικό βασίλειο. Από τους έξι στρατηγούς, σωματοφύλακες του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Πτολεμαίος ο Λάγου καθώς και ο Aριστόνους κατάγονταν από την Εορδαία. Για την περίοδο των Ρωμαϊκών χρόνων έχουμε πολλές πληροφορίες από ιστορικούς που αναφέρονται στην περιοχή της Πτολεμαΐδας και της Εορδαίας. Σε αυτήν έγιναν πολλές συγκρούσεις στη διάρκεια της μακρόχρονης πάλης Μακεδόνων με τους Ρωμαίους που προσπαθούσαν να εισέλθουν στη λεκάνη της Εορδαίας και να προωθηθούν απ’ αυτή στην Ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά και γιατί η περιοχή αποτελούσε κομβικό σημείο, καθώς η Εγνατία οδός και πιο συγκεκριμένα η αρχαία Εγνατία οδός που συνέδεε τη Ρώμη με τις χώρες της κυριαρχίας των Ρωμαίων στην Ανατολή, περνούσε μέσα από την πόλη. Μετά τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389, και πριν την εισβολή των Τούρκων στον Ελλαδικό χώρο, υπήρξαν μεγάλες καταστροφές από τους Τούρκους με μαζικό κάψιμο σπιτιών και λεηλατήσεις περιουσιών  Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η περιοχή ονομαζόταν «Επαρχία Καϊλαρίων» και η Πτολεμαΐδα «Καϊλάρ». Η περιοχή έγινε γνωστή για τη συμβολή της στον Μακεδονικό Αγώνα και για τις ιστορικές μάχες στα χωριά Kόμανος και Περδίκκας κατά τους Bαλκανικούς Πολέμους του 1912-13. Σημαντικές μορφές της πόλης κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα ήταν ο Ιωάννης Κατεκανόπουλος, ο Γεώργιος Ρόμπολης και η Βενετία Μπαμπαγιάννη. Η πόλη απελευθερώθηκε από την τουρκική κατοχή στις 15 Οκτωβρίου 1912, γεγονός που γιορτάζεται κάθε χρόνο με μαθητική παρέλαση. Κατά τον A’ Βαλκανικό Πόλεμο, στην Πτολεμαΐδα, κατά την προέλαση του Ελληνικού στρατού στις 15 Οκτώβρη 1912, οι Τούρκοι κάτοικοι της περιοχής αντιστάθηκαν μόνοι τους για λίγο, μα αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και στο τέλος να παραδώσουν την πόλη. Στις 24 του ίδιου μήνα, Τούρκοι κάτοικοι, με την βοήθεια ατάκτων Τούρκων στρατιωτών, αιφνιδιάζουν την 5η Ελληνική μεραρχία που υποχωρούσε από το Αμύνταιο (Σόροβιτς) και της προκάλεσαν σοβαρές απώλειες. Η 5η μεραρχία ουσιαστικά έχασε τη συνοχή της και ανασυντάχθηκε στην Κοζάνη. Μετά την απελευθέρωση, η πόλη αναπτύχθηκε. Το 1916 η επαρχία Καϊλαρίων μετονομάστηκε σε επαρχία Εορδαίας. Πριν και μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης, μεγάλες μάζες προσφύγων κατέφευγαν στα προσφάτως απελευθερωμένα εδάφη, από το 1919 και ίσως και λίγο πιο πριν,  καθώς έγινε και η ανταλλαγή των πληθυσμών με την προαναφερθείσα συνθήκη. Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τη Θράκη, τον Πόντο και τη Mικρά Ασία γενικότερα, αντικαθιστώντας έτσι τον κυρίως τουρκογενή πληθυσμό που ζούσε πριν, τους λεγόμενους Kονιάρους, υπερδιπλασιάζοντας τον πληθυσμό της πόλης και συμβιώνοντας αρμονικά με τους βλάχικους πληθυσμούς και τους υπόλοιπους γηγενείς κατοίκους της Εορδαίας. Στη δεκαετία του 1950, ανακαλύφθηκαν τεράστιες ποσότητες λιγνίτη στο υπέδαφος και έκτοτε η ευρύτερη περιοχή έχει γίνει το μεγαλύτερο κέντρο εξόρυξης λιγνίτη στη χώρα. Τα λιγνιτωρυχεία της Πτολεμαΐδας θεωρούνται τα μεγαλύτερα στα Βαλκάνια. Τα αξιοθέατα της Πτολεμαΐδας είναι το Υδραγωγείο της, το Παλαιοντολογικό και Ιστορικό Μουσείο, ο Σιδηροδρομικός Σταθμός και οι εκκλησίες της Αγίας Σκέπης, του Αγίου Ιωάννη, της Αγίας Τριάδος, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρα, του Αγίου Στεφάνου, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του Αγίου Ραφαήλ και των Νεομαρτύρων.

O πατέρας της βιογραφούμενης, Δημήτριος Aιχμαλωτίδης, ήταν άνθρωπος καλός, πιστός στις αρχές και τις παραδόσεις της οικογένειας, αγνός, τίμιος και αυθεντικός. Δούλευε στα εργοστάσια και ήθελε πολύ να μορφωθούν τα παιδιά του. Παντρεύτηκε από προξενιό την Καλλιόπη Tόρτοκα στις 28 Μαΐου 1967. Έφυγε από τη ζωή στις 17 Μαΐου 2021 σε ηλικία 85 ετών.

O παππούς της βιογραφούμενης, από την πλευρά της μητέρας της, ονομαζόταν Άνθιμος Tόρτοκας και γεννήθηκε το 1887 στην Κωνσταντινούπολη. Το επίθετό του προέρχεται από την έκφραση «τέσσερις οκάδες άνθρωπος», στα τουρκικά «ντορτ οκά». Ήταν ευκατάστατος, είχε μπαξέδες στην περιοχή του Αγίου Στεφάνου έξω από την Κωνσταντινούπολη και από εκεί προμήθευε τις λαχαναγορές της Πόλης. Παντρεύτηκε στην Πόλη τη Μελπομένη Συντάκη, με καταγωγή επίσης από την Κωνσταντινούπολη. Από τον γάμο τους απέκτησαν έξι παιδιά, την Kορασία, τον Γιώργο, τον Σωτήρη, την Ελένη, τον Δημήτρη και την Καλλιόπη, μητέρα της βιογραφούμενης. H οικογένεια με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1924 ήρθε στον Φιλώτα Φλώρινας, έχοντας εκείνη την εποχή τα δύο πρώτα παιδιά τους γεννημένα και αφήνοντας πίσω όλη τους την περιουσία. Ήταν αγροτική οικογένεια. Έζησαν φτωχικά αλλά είχαν πολλή αγάπη. Ο παππούς Άνθιμος ήταν ο σοφός του χωριού, ένας πράος και έξυπνος άνθρωπος. Του άρεσε το διάβασμα και το τραγούδι. Περηφανευόταν, πάντοτε αστειευόμενος, πως είχε παρακολουθήσει τον πρώτο ποδοσφαιρικό αγώνα που είχε γίνει στην Πόλη μεταξύ Τούρκων και Εγγλέζων. Όσο για τη γιαγιά Μελπομένη, ήταν η αγαπημένη γιαγιά. Καλόκαρδη, υπομονετική, ήξερε να διηγείται ωραία παραμύθια, να δίνει σοφές συμβουλές και να ημερεύει τους ανθρώπους. Ήταν το αποκούμπι των πολύπαθων συγχωριανών. Μέχρι τα γεράματά της κρατούσε τα κλειδιά της Αγίας Παρασκευής, ενός παρεκκλησίου, τα Ιερά και τα Άγια του οποίου είχε φέρει ο προπάππος της βιογραφούμενης Δημήτριος Τόρτοκας μαζί με συγχωριανούς του από το χωριό τους το Μπογάσκιοου (Βογατσόη σήμερα) στην πατρίδα. O Άνθιμος Tόρτοκας πέθανε σε ηλικία 77 ετών το 1964, ενώ η γιαγιά Μελπομένη αρκετά αργότερα, το 1978.

H μητέρα της βιογραφούμενης, Καλλιόπη Aιχμαλωτίδου το γένος Tόρτοκα, ήταν άνθρωπος της προσφοράς, χαρούμενος, γελαστός, μία γλυκιά γυναίκα, πολύ καλή μαγείρισσα, δεξιοτέχνης στα εργόχειρα, άξια στις αγροτικές δουλειές, με υπέροχη φωνή, μία παραδοσιακή Θρακιώτισσα. Μεγάλωσε τα παιδιά της με θαλπωρή, αγάπη και αυστηρότητα. Έφυγε από τη ζωή στις 14 Δεκεμβρίου 2019.

Από τον γάμο τους, ο Δημήτριος Αιχμαλωτίδης και η Καλλιόπη Αιχμαλωτίδου απέκτησαν δύο κόρες, την Παρθένα (Θένη) και τη βιογραφούμενη Θεοδώρα. Η Θένη γεννήθηκε το 1968 και απέκτησε δύο υπέροχα παιδιά, την Κυριακή και τον Κωνσταντίνο.

H βιογραφούμενη, Θεοδώρα Aιχμαλωτίδου, γεννήθηκε στην Πτολεμαΐδα στις 3 Ιανουαρίου 1970. Φοίτησε στο 1ο Δημοτικό σχολείο, στο 2ο Γυμνάσιο και στο 2ο Λύκειο της πόλης. Το 1987 εισήχθη στη Φαρμακευτική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Αποφοίτησε το 1993. Εργάστηκε επί ενάμιση χρόνο ως υπάλληλος σε φαρμακείο και μετά άνοιξε το δικό της φαρμακείο. Γνώρισε τον πρώτο της άντρα όταν ήταν φοιτήτρια και παντρεύτηκαν το 1999. Χώρισαν το 2014 και παντρεύτηκε για δεύτερη φορά στις 24 Ιουλίου 2021.

H Θεοδώρα Aιχμαλωτίδου γνωρίζει την αγγλική γλώσσα. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια Ομοιοπαθητικής και Προληπτικής Ιατρικής. Της αρέσει η ιστορία, η αρχαιολογία και η μουσική. Της αρέσει να μαθαίνει και να ανακαλύπτει νέα πράγματα. Ασχολείται με την αγγειοπλαστική και αγαπάει να φροντίζει και να περιποιείται τα λουλούδια και τα φυτά. Τώρα μαθαίνει Γαλλικά για να μπορέσει να βοηθήσει στην Ιεραποστολή της Αφρικής μαζί με τον άντρα της, ήδη Ιεραπόστολο. Όταν ήταν παιδί της άρεσε πολύ να παίζει στις αλάνες. Το πρώτο βιβλίο που διάβασε ήταν το «Χωρίς Οικογένεια». Προτρέπει τους νέους να αγαπούν τη ζωή και τους ανθρώπους και να τολμούν τα πάντα. «Μα πρώτα από όλα, να αγαπούν και να εμπιστεύονται τον Θεό. Με τη δική Του βοήθεια η ζωή τους θα είναι ένα ταξίδι εξέλιξης και ανάτασης προς τον καλύτερο εαυτό τους και προς αυτό που πραγματικά αγαπά η ψυχή τους. Κι αυτό δίνει στην ψυχή χαρά, ομορφιά και πληρότητα. Και αγάπη. Γιατί αυτό ήταν, είναι και θα είναι το ζητούμενο, για όσο υπάρχουν άνθρωποι στη γη.»

Το άρθρο Aιχμαλωτίδου Θεοδώρα εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Το επίθετο της οικογένειας έχει την κατάληξη -έλης και δεν συνηθίζεται στη μεγαλόνησο Κρήτη. Πιστεύεται ότι κάποιοι πρόγονοί τους από τη Μυτιλήνη πριν από πολλά χρόνια ήρθαν στην Κρήτη. Ο παππούς του βιογραφούμενου, από την πλευρά του πατέρα του, ονομαζόταν Απόστολος Μπουρνέλης και γεννήθηκε στη Μακρυλιά Ιεράπετρας. Η Μακρυλιά Ιεράπετρας είναι μικρό χωριό, βόρεια της Ιεράπετρας σε υψόμετρο 212 μ. Σύμφωνα με την παράδοση, το χωριό πήρε την ονομασία του από μια μεγάλη αυτοφυή ελιά. Έβγαζε τουλάχιστον 10 τσουβάλια ελιές και προκαλούσε τον θαυμασμό από το μέγεθος, και κυρίως το μάκρος της. Το χωριό είναι παλιό παραδοσιακό με πρωτότυπα και αναλλοίωτα στον χρόνο σπίτια Κρητικού ρυθμού. Σε ωραίο και υγιεινό περιβάλλον, με θέα τον κατάφυτο από ελιές κάμπο, με πλούσια ιστορία και φιλόξενους ανθρώπους. Εντυπωσιάζει το εσωτερικό του χωριού με τις παλιές Φάμπρικες, το σπίτι γέφυρα στο σοκάκι, η αρχιτεκτονική και η καλαισθησία του χωριού. Σημεία αρχαίας κατοίκισης αναφέρονται από τους ντόπιους κατοίκους. Στη θέση «Ελληνικά» νοτιοανατολικά του χωριού στο ύψωμα
«Πετράς» υπάρχουν ίχνη αρχαίας Ακροπόλεως. Στη θέση επίσης «Κεφαλοβρύση» υπάρχει ανεξερεύνητο σπήλαιο όπου βρέθηκαν αρχαίοι σκελετοί και θραύσματα αγγείων. Σε αυτό το σπήλαιο κατέφευγαν οι Χριστιανοί την Τουρκοκρατία για να προφυλαχθούν γιατί η είσοδος του είναι ψηλά και είναι αθέατη από κάτω. Στην ίδια περιοχή στη θέση «Ελιών ρίζα» υπάρχουν ίχνη αρχαίων αντικειμένων οικιακής χρήσεως, γουδιά λαξευμένα στους βράχους. Φυσικές σπηλιές υπάρχουν κάτω στην θέση «Κουτσουνάρι» πάνω από το χωριό που και σε αυτές κρύβονταν οι κάτοικοι σε περίπτωση κινδύνου από επιδρομές κατακτητών και πειρατών. Στον πύργο της Μακρυλιάς, που αναφέρεται σε μεσαιωνικές πηγές, βρισκόταν το Μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου με τα κελιά του. Ήταν ιστορικό Μοναστήρι που σύμφωνα με την παράδοση εκεί συναθροίζονταν και κατέφευγαν οι οπλαρχηγοί της περιοχής. Θέση οχυρή με τον πύργο και τα χονδρά τείχη που προστάτευαν τους εγκλείστους της Μονής. Ο θρύλος της «Άβολης Μερθιάς», της Μυρτιάς δηλαδή, που δεν περνούσαν τα βόλια πέρα από αυτήν για να πλήξουν τους υπερασπιστές της. Στην Μονή που το καθολικό της αναστηλώθηκε, και αφιερώθηκε στους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο υπήρχε η χρυσή καμπάνα. Στην περιφέρεια του χωριού στη περίοδο της τουρκοκρατίας έγιναν πολλές μάχες και είναι καταγεγραμμένος ο ηρωισμός των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής. Πλούσιο χωριό, καταφύγιο των Ιεραπετριτών κατά την γερμανική κατοχή. Στο παρελθόν παρήγαγε λάδι, χαρούπια, δημητριακά, είχε 3 φάμπρικες, και 150 αλώνια, στα σποροχώραφά του. Αξιοθέατο της Μακρυλιάς είναι ο τόπος κάτω από το χωριό που διακρίνονται τα πετρώματα των γεωλογικών περιόδων, απολιθώματα ζώων και ψαριών. Σήμερα η Μακρυλιά είναι ένα μικρό ζωντανό χωριό, η φυσιογνωμία του αναδεικνύεται με τις αναπαλαιώσεις των πετρόχτιστων οικιών, και δέχεται πλήθος επισκεπτών στα αξιοθέατα του. Ιστορία, παράδοση, πολιτισμός ήθη και έθιμα καλά κρατούν στην Μακρυλιά Ιεραπέτρας.

Ο Απόστολος Μπουρνέλης νυμφεύτηκε την Ελένη Σκουλούδη, γεννημένη στη Μακρυλιά Ιεράπετρας. Από το γάμο τους απέκτησαν επτά παιδιά: το Νικόλαο, πατέρα του βιογραφούμενου, τη Μαρία, την Ανδρονίκη, την Καλλιόπη, το Νικόλαο, το Γιώργο και τον Ιωάννη. Ο πατέρας του βιογραφούμενου, Νικόλαος Μπουρνέλης, γεννήθηκε στη Μακρυλιά Ιεράπετρας, το 1925 και εκοιμήθη το 2001. Η μητέρα του βιογραφούμενου, Μαρίνα Τσικαλουδάκη- Μπουρνέλη, γεννήθηκε στις Μάλες Ιεράπετρας το 1941 και απέκτησε με το σύζυγό της τρία παιδιά. Τον Απόστολο, την Ελένη και τον Ιωάννη. Σήμερα χαίρεται όχι μόνο τα παιδιά της, αλλά και τα εννέα εγγόνια της και τα επτά δισέγγονά της.

Ο βιογραφούμενος, Απόστολος Μπουρνέλης, γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1959, στην Ιεράπετρα Κρήτης. Η Ιεράπετρα είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Κρήτης. Είναι επίσης η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται 100 χιλιόμετρα μακριά από το Ηράκλειο, 242 χιλιόμετρα από τα Χανιά και 34 χιλιόμετρα νότια από τον Άγιο Νικόλαο. Την τελευταία δεκαετία η Ιεράπετρα αποτελεί έναν από τους δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της Κρήτης, εξαιτίας των βραβευμένων παραλιών της (2ο Ευρωπαϊκό βραβείο παραλιών). Τους καλοκαιρινούς μήνες, πραγματοποιούνται οι πολιτιστικές εκδηλώσεις «Κύρβεια», με πληθώρα συναυλιών και παραστάσεις θεάτρου. Σήμερα η πόλη είναι το μοναδικό αστικό κέντρο στη νότια Κρήτη και αποτελεί σπουδαίο εμπορικό κέντρο εξαγωγής αγροτικών προϊόντων προς την Ευρώπη.
Στην περιοχή της ανήκουν μερικά από τα σημαντικότερα οικοσυστήματα της ανατολικής Μεσογείου, όπως η νήσος Χρυσή, το δάσος του Σελάκανου που είναι το μεγαλύτερο και το σπουδαιότερο στην Κρήτη, και τα όρη της Θρυπτής. Η οικονομία της στηρίζεται κυρίως στην παραγωγή πρώιμων κηπευτικών σε θερμοκήπια και δευτερευόντως στον τουρισμό. Η ίδρυση της πόλεως χάνεται στα μυθικά χρόνια, όταν την ίδρυσαν οι Κορύβαντες. Η πόλη βρίσκεται στη θέση της αρχαίας πόλεως Ιεράπυτνας στη νοτιοανατολική Κρήτη. Παλαιότερες ονομασίες της Ιεράπυτνας ήταν Κύρβα, Κάμιρος, Πύτνα και ήταν μια από τις σπουδαιότερες πόλεις της Κρήτης, ιδιαίτερα κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο. Κατά τα αρχαία και ρωμαϊκά χρόνια, η Ιεράπετρα είχε δικό της νόμισμα. Ένα αργυρό δίδραχμο της εποχής του 2ου – 1ου αι. π.Χ. φυλάγεται στο Βρετανικό Μουσείο. Η Βενετοκρατία διήρκεσε στην Ιεράπετρα από τον 13ο μέχρι τον 17ο αιώνα. Το κάστρο «Καλές» χτίστηκε τα πρώτα χρόνια της Βενετοκρατίας και ισχυροποιήθηκε από τον Φραντζέσκο Μοροζίνι (τον καταστροφέα της Ακρόπολης) το 1626 για να προστατεύει τον μικρό λιμένα, παρόλο που σύμφωνα με ντόπια παράδοση χτίστηκε από τον Γενοβέζο πειρατή Πεσκατόρε το 1212. Τον Ιούλιο του 1798 η Ιεράπετρα συμμετέχει ενεργά στην παγκόσμια ιστορία. Ο Μέγας Ναπολέων μετά την μάχη των Πυραμίδων στην Αίγυπτο, εγκαταλείπει τον ηττημένο στρατό του και διανυκτερεύει μια νύχτα στην Ιεράπετρα. Το σπίτι που τον φιλοξένησε υπάρχει ακόμα. Γην εποχή της Τουρκικής κατοχής χτίστηκε ένα τζαμί το οποίο υπάρχει ακόμη. Ανάμεσα στα κτίρια εκείνης της εποχής διακρίνεται και το Τουρκικό σχολείο που τώρα στεγάζει το Μουσείο Αρχαιοτήτων.
Ξεχωριστή θέση σε αυτό έχει το άγαλμα της Περσεφόνης. Η Ιεράπετρα έχει μερικές από τις ομορφότερες και πιο καθαρές παραλίες στην Κρήτη. Γι’ αυτό το λόγο έχει βραβευτεί από την Ένωση Θαλασσίων και Παρακτίων Περιοχών (EUCC), που εδρεύει στην Ολλανδία, με το Διεθνές Βραβείο Υψηλής Ποιότητας παραλιών. Αυτό σημαίνει, ότι η Ιεράπετρα και με διεθνή πλέον αναγνώριση, συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο με τις 50 πιο ελκυστικές περιοχές της Νότιας Ευρώπης. Στην περιοχή της Ιεράπετρας καθώς και λίγο έξω από αυτήν, υπάρχουν πολλά φαράγγια τα οποία είναι από τα ομορφότερα της Κρήτης και πραγματικά αξίζει να τα διασχίσει κανείς. Είναι το φαράγγι με τις κόκκινες πεταλούδες ή φαράγγι Ορεινό, το φαράγγι Μυλωνά, το φαράγγι Σαρακίνας, το φαράγγι Μέσωνα, το φαράγγι Χαυγά. Τα περισσότερα είναι εύκολες διαδρομές μέσα από μονοπάτια, με εξαίρεση το φαράγγι του Χαυγά που χρειάζεται ειδικό εξοπλισμό για να προχωρήσει κανείς από την εντυπωσιακή είσοδο. Στην Ιεράπετρα κάθε καλοκαίρι διεξάγονται τα «Κύρβεια», κατά τη διάρκεια των οποίων παρουσιάζονται πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων, με συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις. Πρόσφατα ιδρύθηκε ο Σύλλογος Φίλων Θεάτρου Ιεράπετρας, με σκοπό την προαγωγή του θεάτρου στην πόλη, ενώ δραστηριοποιούνται και ο Θεατρικός Σύλλογος Μικρασιατών και η θεατρική ομάδα του Δήμου.

Ο βιογραφούμενος, Απόστολος Μπουρνέλης, τελείωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο της Ιεράπετρας το 1977. Έναν χρόνο αργότερα το 1978, εισάγεται στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Στα τέσσερα χρόνια των σπουδών του έλαβε τέσσερις υποτροφίες. Του έγιναν τρεις προτάσεις για συνέχιση των σπουδών του από τρία αξιόλογα Πανεπιστήμια του εξωτερικού, στη Μεγάλη Βρετανία, την Ιταλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, αλλά τα οικονομικά της οικογένειας δεν του επέτρεψαν να τις δεχθεί.

Ο Απόστολος Μπουρνέλης ακολούθησε τη θεολογία για τρεις λόγους. Ο πρώτος ήταν γιατί γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου, μία ημέρα μετά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, γεγονός που ο πατέρας του βιογραφούμενου το θεώρησε ως «σημάδι Θεού». Ο δεύτερος λόγος ήταν, γιατί όταν ο βιογραφούμενος βαφτιζόταν στην Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης, τη στιγμή που τον σήκωσε ο ιερέας ψηλά βγάζοντάς τον από την κολυμπήθρα, στο νερό σχηματίστηκε από το λάδι ένας σταυρός. Τότε ο πατέρας του βιογραφούμενου έκανε τάμα λέγοντας «εάν ο γιος μου θέλει να
σπουδάσει θεολογία θα τον υποστηρίξω όπως μπορώ και να κάνει το πρώτο του κήρυγμα την ημέρα της γιορτής της Παναγίας στις 15 Αυγούστου», πράγμα το οποίον και εκπληρώθηκε το έτος 1984. Ο τρίτος γιατί είχε άσχημες θύμησες, μνήμες και εικόνες από τους εκπαιδευτικούς στο σχολείο του, που χτυπούσαν τα παιδιά και γενικά τους συμπεριφέρονταν με άσχημο τρόπο. Ο βιογραφούμενος, ως εκπαιδευτικός, ακολούθησε το θεολόγο καθηγητή του εκείνης της εποχής, που όχι μόνο δεν χτυπούσε τους μαθητές του, αλλά όταν ο ίδιος εισερχόταν στην τάξη, τους έβαζε να ακούσουν έναν ύμνο για να χαλαρώσουν μετά τα μαθήματα των Μαθηματικών, της Χημείας κ.α. Το 1978 ο βιογραφούμενος, στις εξετάσεις που έδωσε για να εισαχθεί στο Πανεπιστήμιο, επέτυχε σε σειρά έβδομος μεταξύ των συνυποψήφιων του.

Για τον βιογραφούμενο, η θεολογία είναι υψηλή επιστήμη, χωρίς αυτό να σημαίνει υποτίμηση των υπολοίπων. Με τους μαθητές-φοιτητές του προσπάθησε να είναι δίκαιος και αληθινός. Μαζί τους ήταν λιγότερο αυστηρός, σε αντίθεση με τα παιδιά του. Ο ίδιος πιστεύει «ότι η βαριά βιομηχανία της χώρας δεν είναι ο Τουρισμός, αλλά ο Πολιτισμός». Ο βιογραφούμενος οφείλει τα πλείστα στους Καθηγητές του, που τον ενέπνευσαν και τον μύησαν στην Πατερική Θεολογία. Όπως ο ίδιος αναφέρει, «σέβομαι και αναφέρω, τα ονόματά τους, ως ελάχιστο χρέος προς το πολυσχιδές έργο και τα πεφιλημένα πρόσωπά τους. Ο Μακαριστός Παναγιώτης Χρήστου, ο κ. Θεόδωρος Ζήσης (νυν Πρωτ/ρος), ο κ. Βασίλειος Φανουργάκης, ο κ. Χρίστος Κρικώνης, ο κοιμηθείς Δημήτριος Τσάμης, ο κ. Βασίλειος Ψευτογκάς και ο κ. Γεώργιος Θεοδωρούδης». Εδώ και πολλά έτη το παράδειγμα και τα συγγράμματά τους αποτελούν δείκτη πορείας πολλών λαϊκών και ιερωμένων στελεχών της Εκκλησίας. Σύμφωνα με τον Απόστολο Μπουρνέλη, «ο εκπαιδευτικός πρέπει να έχει τα εξής χαρίσματα: εργατικότητα, ήθος, κατάρτιση, υπευθυνότητα και συνέπεια. Τη συμπάθεια και την ειλικρίνεια των μαθητών-φοιτητών την κερδίζεις, από την πρώτη στιγμή και τα πρώτα λεπτά που βρίσκεσαι στην αίθουσα διδασκαλίας. Ή προσελκύεις ή απωθείς».

Από το 1982-1984, ο βιογραφούμενος υπηρέτησε την στρατιωτική θητεία του. Τη χρονιά 1984-85 υπηρέτησε ως αναπληρωτής Καθηγητής στο Νομό Λασιθίου, στο Γυμνάσιο-Λύκειο Τζερμιάδων. Το 1985-1987 υπηρέτησε στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Δυτικής Αττικής με απόσπαση και στα Σχολεία 3° Γυμνάσιο και 9° Γυμνάσιο Κορυδαλλού. Το 1985-86, ο βιογραφούμενος υπηρετούσε στο 3ο Γυμνάσιο Κορυδαλλού Δυτικής Αττικής. Κάλυπτε τη θέση συναδέλφου του, η οποία ήταν έγκυος. Την επόμενη χρονιά, όταν η συνάδελφος επέστρεψε στη θέση της, ο βιογραφούμενος πήρε απόσπαση για το 9ο Γυμνάσιο Κορυδαλλού. Τούτο είχε σαν αποτέλεσμα, τα παιδιά του 3ου Γυμνασίου να διαμαρτυρηθούν στη Διεύθυνση του σχολείου τους, ζητώντας την επιστροφή του. Μάλιστα όταν βρέθηκαν έξω από το ως άνω Σχολείο κατά την ημερήσια εκδρομή τους, φώναζαν κατά ομάδες το όνομα του θεολόγου καθηγητού τους θέλοντας με τον τρόπο αυτό να ασκήσουν πίεση και να διεκδικήσουν την επιστροφή του, διότι είχαν  αναπτύξει μαζί του άριστες παιδαγωγικές σχέσεις. Τα ίδια έτη ξεκίνησε το μεταπτυχιακό του στη Θεολογική Σχολή και το ολοκλήρωσε με «Άριστα», το 1987. Στη συνέχεια, ξεκίνησε την εκπόνηση της Διδακτορικής του Διατριβής, την οποία ολοκλήρωσε το 1994, γιατί ο επιβλέπων Καθηγητής του απουσίασε από το Πανεπιστήμιο επί μία τριετία για προσωπικούς λόγους. Παράλληλα με τις σπουδές του, επί μία δεκαετία, υπηρέτησε στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Στο Πανεπιστήμιο του Ρεθύμνου, ο βιογραφούμενος, κατά τα έτη 1996-1999 εδίδαξε δύο μαθήματα επιλογής, Εκκλησιαστική Γραμματολογία και Θρησκειολογία. Άγνωστος εν μέσω καθηγητών με όνομα στο εξωτερικό και εσωτερικό. Εδήλωναν 200 φοιτητές κάθε μάθημά του και παρακολουθούσαν 80 πρόσωπα ανελλιπώς. Τούτο δείχνει την ιδιαίτερη παιδαγωγική σχέση που καλλιέργησε με τους φοιτητές του.

Μετά την ολοκλήρωση της διατριβής του, διορίζεται στην Ανώτερη εκπαίδευση και συγκεκριμένα στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Κρήτης. Από το 1998 – 2007 διετέλεσε Υποδιευθυντής στην ως άνω Σχολή και από το έτος 2007 μέχρι το έτος 2013 ήταν μέλος της Διοικούσης Επιτροπής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Ηρακλείου Κρήτης και από το έτος 2013 είναι Αντιπρόεδρος αυτής. Από 28 Δεκεμβρίου 2020 είναι Πρόεδρος του Ακαδημαϊκού Συμβουλίου της Πατριαρχικής Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Κρήτης (ΦΕΚ 1076/28-12-2020/ΤΕΥΧΟΣ Υ.Ο.Δ.Δ). Η Ακαδημία απαρτίζεται από δέκα Καθηγητές Ανωτάτης Εκπαίδευσης και τρεις προσοντούχους Καθηγητές Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, απεσπασμένους. Η Σχολή απαριθμεί 250 ενεργούς φοιτητές στα Τμήματα Ιερατικών Σπουδών, Εξομοίωσης Ιερατικών Σπουδών και Εκκλησιαστικής Μουσικής και Ψαλτικής. Στο Πρόγραμμα Ιερατικών Σπουδών φοιτούν μόνο άρρενες, ενώ στο Πρόγραμμα Μουσικής φοιτούν και θήλεις. Τα παραπάνω Τμήματα της Ακαδημίας βρίσκονται σε Κρήτη και Ιωάννινα, ενώ υπάρχει Τμήμα Συντήρησης Κειμηλίων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Τριάντα επτά χρόνια Δημόσιας Υπηρεσίας και σε όλες τις βαθμίδες Εκπαίδευσης.

Ο Απόστολος Μπουρνέλης έχει συγγράψει τις παρακάτω επιστημονικές εργασίες και δημοσιεύσεις:

Α) ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ:

1. Η γνώση του Θεού κατά τον Μέγα Αθανάσιο, Ηράκλειο Κρήτης, 1989 (Διπλωματική, Μεταπτυχιακή Εργασία, σσ. 85).
2. Η Θεοτόκος μπροστά στο μυστήριο του θανάτου, Αθήνα, 1991 (Μεταπτυχιακή Εργασία, σσ. 55)
3. Εκκλησιαστική Γραμματολογία – Πατρολογία, Τομ. Α’, Ηράκλειο Κρήτης, 2000 (Εισαγωγική εργασία για φοιτητές Α.Ε.Ι. ή σπουδαστές Α.Ε.Α., σσ. 135).
4. Η θέση της γυναίκας στην Εκκλησία κατά τον Ιερό Χρυσόστομο, Ηράκλειο Κρήτης 2004 (σσ. 330). Διδακτορική διατριβή που υποβλήθηκε στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. Το 1994. Εκδόθηκε εμπλουτισμένη και συμπληρωμένη σε κείμενα και βιβλιογραφία δέκα έτη αργότερα.
5. Εκκλησιαστική Γραμματολογία-Πατρολογία, Τομ. Β’, Ηράκλειο Κρήτης, 2007 (Ειδικήεπιστημονική εργασία για φοιτητές Α.Ε.Ι. ή σπουδαστές Α.Ε.Α., σσ. 240).
6. «Πατέρων Λόγος Α’, Β’» Γρηγορίου Θεολόγου και Ιωάννου Χρυσοστόμου, Διαπαιδαγώγηση Συζύγων, Ιωάννου Χρυσοστόμου, Παιδαγωγία τέκνων, Ηράκλειο Κρήτης 2008 (σσ. 214).
7. Ο ανθρώπινος πόνος (βραχεία πατερική προσέγγιση), έκδ. Ν. Παναγόπουλος, Αθήνα, 2009, (σσ. 107).
8. Η αρετή στη διδασκαλία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, εκδ. Ν. Παναγόπουλος, Αθήνα, 2010 (σσ. 184).
9. Το κύριο όνομά μας, ο μεγάλος άγνωστος (ερμηνευτική-πατερική προσέγγιση), έκδ. ΣΤ’, Ηράκλειο Κρήτης, 2019 (σσ. 263).
10. Πατέρες και Εκκλησιαστικοί Συγγραφείς, ως ερμηνευτές της Αγίας Γραφής, έκδ. Ν.Παναγόπουλος, Αθήνα, 2012 (σσ. 68).
11. Επί τας Πηγάς των Υδάτων , Ηράκλειο Κρήτης 2013, (σσ. 464).
12. Η διαχρονική και ατίμητη προσφορά της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Αθήνα 2020, (σσ. 119).

Β) ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΣΕ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ-ΣΥΜΠΟΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

1. «Μέσα και παράγοντες ανάπτυξης της ηθικότητος και της θρησκευτικότητος των παιδιών κατά τον Ιερόν Χρυσόστομον», Πρακτικά Επιστημονικού Συνεδρίου με θέμα «Ηθική και θρησκευτική ανάπτυξη και αγωγή του παιδιού». Οργάνωση Πανεπιστήμιο Κρήτης, Σχολή Επιστημών Αγωγής, Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης, 14-15 Νοεμβρίου 2003, Ρέθυμνο 2004, σσ. 559-575.
2. «Γάμος και μοναχισμός στον Ιερό Χρυσόστομο», Επιστημονικό Θεολογικό Συμπόσιο με θέμα «Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στο διαχρονικό παρών της Εκκλησίας», Οργάνωση Ιερά Μητρόπολις Κισάμου και Σέλινου, 12-14 Οκτωβρίου 2007, Γρηγόριος Παλαμάς 91 (2008)1-12.
3. «Κύρια στοιχεία αγωγής των νέων κατά τον Ιερόν Χρυσόστομον και η πρόσληψη, μετάγγισή τους στη φοιτητιώσα νεολαία της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως», Επιστημονικό Συνέδριο, 6-9 Οκτωβρίου 2011. Οργάνωση Α.Ε.Α., Βελλά Ιωαννίνων. Επιστημονική Επετηρίδα Π.Α.Ε.Α. Κρήτης, Τόμ. Β’ Ηράκλειο Κρήτης, (σσ. 59-83).
4. «Οι αρετές της ειρήνης και της δικαιοσύνης κατά τον Ιερό Χρυσόστομο», Επιστημονικό Συνέδριο 12-13 Νοεμβρίου 2013. Οργάνωση Α.Ε.Α.Η.Κρήτης, Επιστημονική Επετηρίδα Π.Α.Ε.Α.Κρήτης Τόμ. Τ’ Ηράκλειο Κρήτης 2014, σσ.451 460.

Γ) ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΣΕ ΕΠΕΤΗΡΙΔΕΣ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΆ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ

1. «Η σχέση ανάμεσα στα δύο φύλα κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας», Κοινωνία 42 (1999), 391-398.
2. «Κοινωνική ασπλαχνία και εκκλησιαστική φιλαδέλφια κατά τους χρόνους των τριών Ιεραρχών», Κοινωνία 43 (2000), 144-153.
3. «Η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου μέσα από τους Πατέρες της Εκκλησίας». Γρηγόριος Παλαμάς 84 (2001), 53-59.
4. «Οι Άγιοι Δώδεκα Απόστολοι στην Πατερική Γραμματεία». Επιστημονική Επετηρίδα Α.Ε.Σ. Θεσ/νίκης, Θεσσαλονίκη 2002, σσ. 151-189.
5. «Θρησκευτικός φανατισμός και μισαλλοδοξία», Κοινωνία 45 (2002), 41-17.
6. «Η σελήνη κατά τον Μέγα Βασίλειο και άλλους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας», Κοινωνία 45 (2002) 363-370.
7. «Η γαλανόλευκη Ελληνική Σημαία ως εθνικό σύμβολο», Κοινωνία 47 (2004) 261-266.
8. «Η αρετή της πραότητας κατά τον Ιερόν Χρυσόστομον», Επιστημονική Επετηρίδα Βελλά, Τομ. Ε’. Βελλά Ιωαννίνων 2009, σσ. 279-292.
9. «Ο θεοπαγής προμαχών Μέγας Φώτιος», Επιστημονική Επετηρίδα της Α.Ε.Α.Η. Κρήτης, Ηράκλειο 2011, σσ. 65-80.
10. «Η μετάνοια ως τρόπος ζωής κατά τον Ιερόν Χρυσόστομον». Επιστημονική Επετηρίς Α.Ε.Α. Θεσσαλονίκης, τομ. Α’ Θεσσαλονίκη 2011, σσ. 455-464.
11. «Η αρετή της υπομονής κατά τον Ιερόν Χρυσόστομον», Επιστημονική Επετηρίδα Βελλά, Τομ. ΣΤ’, Βελλά Ιωαννίνων 2011, σσ. 403-413.
12. «Μάρτυρες και Νεομάρτυρες της Εκκλησίας. Ο εν Κρήτη αθλήσας Ιερομάρτυς Μελχισεδέκ», Νέα Χριστιανική Κρήτη, Περίοδος Γ’, Τεύχη 30 31, Ρέθυμνο 2011 2012, σσ. 413-430
13. «Η νόσος του σώματος στην Πατερική Γραμματεία», Επιστημονική Επετηρίδα Α.Ε.Α.Β. Τόμ. Ζ’, Τεύχ. Β’, Βελλά Ιωαννίνων 2013-2015, σσ. 603-613
14. «Αντιμετώπιση του θανάτου βάσει της Αγιοπατερικής Γραμματείας», Επιστημονική Επετηρίδα της Π.Α.Ε.Α. Κρήτης, Τόμ. Ε΄, Ηράκλειο Κρήτης 2016, σσ. 329-351

Δ) ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ (Εκλαϊκευμένος Πατερικός Λόγος)

1. Πατέρων Λόγος 3, Λουτρόν Αναγεννήσεως, Ηράκλειο Κρήτης 2001, (σσ.71).
2. Πατέρων Λόγος 4, Οδός Σωτηρίας, Ηράκλειο Κρήτης 2002, (σσ.77).
3. Πατέρων Λόγος 5, Ιερά μνημόσυνα, Ηράκλειο Κρήτης 2002, (σσ. 47).
4. Πατέρων Λόγος 6, Θυσίαν αινέσεως, Ηράκλειο Κρήτης 2003, (σσ. 84).
5. Πατέρων Λόγος 8, Θύρα ελέους, Ηράκλειο Κρήτης 2006, (σσ. 67).
6. Γνωρίζω την Ορθόδοξη πίστη, Λ’ δια των ιερών συμβόλων, Ηράκλειο Κρήτης 2012 (σσ. 70).

6α. Learning about the Orthodox Faith, part One, The Sacred Symbols (A short patristic approach), Iraklio Crete 2012, (p. 63).

1. E) ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΕ ΙΕΡΕΣ ΜΟΝΕΣ-ΕΝΟΡΙΕΣ-ΑΓΙΟΥΣ-ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
2. Η πολυσήμαντη διακονία της Ιεράς Μονής Παναγίας Κρουσταλλένιας. Οροπέδιο Λασιθίου, 1993, (σσ. 119).
3. Το Δεύτερο Βάπτισμα (Η εξομολόγηση) εκδ. Ενορία Κάτω Βάθειας Ηράκλειο Κρήτης, 1994 (σσ. 63).
4. Της Κρήτης Ιερά Θρέμματα, εν Κρητών Άγιοι, έκδ. Κρητικό Μουσικό Εργαστήρι, Ηράκλειο Κρήτης, 1995, (σσ. 43-104).
5. Η Ορθόδοξη Μαρτυρία της Ιεράς Μονής Προφήτου Ηλία Ρουστίκων Ρεθύμνης, έκδ. Γ’ Ρέθυμνο, 1999 (σσ. 149).
6. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος Άνω Λιοσίων (Παρελθόν-Παρόν-Μέλλον), Άνω Λιόσια Αττικής, 2005.
7. Ο Γέρων Γρηγόριος, Ηράκλειο Κρήτης, 2009, (σσ. 119)

Ο βιογραφούμενος, Απόστολος Μπουρνέλης υπήρξε εισηγητής σε Συνέδρια Ημερίδες-
Σεμινάρια και έχει αρθρογραφήσει περισσότερο από 270 φορές σε πολλά περιοδικά ανά την
Ελλάδα. Εμφανίστηκε σε τηλεοπτικά κανάλια της Κρήτης περισσότερο από 60 φορές. Έχει κάνει 170 ραδιοφωνικές εκπομπές. Πραγματοποίησε περισσότερες από 85 διαλέξεις και περισσότερες από 1200 ομιλίες σε Μητροπόλεις της Κρήτης.

Το 2004, ο Απόστολος Μπουρνέλης με τον Πατριάρχη Θεόδωρο δημιούργησαν έναν Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό, με την ονομασία «Γέφυρα της Αγάπης», με σκοπό να δώσουν έμπρακτη απάντηση στα υψωμένα χέρια των πεινασμένων παιδιών της Αφρικής, ένα χαμόγελο στα χείλη τους και μία λάμψη στα μάτια τους. Την περίοδο 2004-2007, η «Γέφυρα της Αγάπης» πραγματοποίησε τα παρακάτω ανθρωπιστικά έργα:

1. Συμπαραστάθηκε οικονομικά στους πληγέντες από τον σεισμό της Νοτιοανατολικής
   Ασίας.
2. Υλοποίησε την αναδοχή 250 παιδιών σε τρεις χώρες της Αφρικής (Τανζανία, Ζιμπάμπουε και Γκάνα).
3. Ενίσχυσε το κέντρο σίτισης για 43 ορφανά παιδιά στη Ζιμπάμπουε.
4. Ανέλαβε τα έξοδα σχολικής εκπαίδευσης 40 παιδιών από την Γκάνα.
5. Συνέβαλε στην Γκάνα και στην περιοχή Αμπετσέκουα για διάνοιξη πηγαδιού με σκοπό την άντληση καθαρού πόσιμου νερού.
6. Θεμελίωσε και ανέγειρε τριτάξιο Δημοτικό Σχολείο-Τεχνική Σχολή, στο Νότιο Καμερούν, προϋπολογισμού 90.000 ευρώ.
7. Προσέφερε ένα σημαντικό ποσό για το λαό της νεοσυσταθείσης Επισκοπής Μοζαμβίκης.
8. Υποστήριξε χρηματικά τις σπουδές του πρεσβυτέρου Νικολάου Φάνους από το Κάιρο, που φοίτησε στην Α.Ε.Σ. Κρήτης.
9. Στήριξε οικονομικά αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας, στο Ηράκλειο Κρήτης.
10. Εξόπλισε ιατρείο στην περιοχή Ikondo της Τανζανίας και παράλληλα απέστειλε
    φαρμακευτικό υλικό.
11. Συνεισέφερε στην ανακαίνιση της κεντρικής βιβλιοθήκης του Ελληνορθόδοξου
    Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.
12. Χρηματοδότησε 3 υποτροφίες σε αντίστοιχους μεταπτυχιακούς φοιτητές, στη Νιγηρία.

Από το 2007 έως το έτος 2013, ο βιογραφούμενος ήταν μέλος του Τμήματος Εξωτερικής Ιεραποστολής της Αρχιεπισκοπής Κρήτης με αντίστοιχες δραστηριότητες.

Στο έργο του, ο Απόστολος Μπουρνέλης, εμπνεύστηκε από τις διδαχές των Πατρολόγων Καθηγητών (Πατερική Θεολογία) και των Πατέρων της Εκκλησίας για τη γυναίκα, τις σχέσεις των δύο φύλων και την κοινωνία. Η Πατερική Θεολογία ήταν το όραμα για το βιογραφούμενο.

Ο βιογραφούμενος είναι νυμφευμένος με την Άννα και από το γάμο τους έχουν αποκτήσει τρία παιδιά: τον Νικόλαο, την Μαρία και το Θεόδωρο.

Ο Νικόλαος Μπουρνέλης έχει τελειώσει Α.Τ.Ε.Ι. Λογιστικής Ηρακλείου και είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος σε τομέα της ως άνω επιστήμης. Έχει υπηρετήσει την στρατιωτική θητεία του και σήμερα υπηρετεί το αντικείμενο των σπουδών του.

Η Μαρία Μπουρνέλη σπούδασε Φιλολογία στο Ρέθυμνο και είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος σε τομέα της ως άνω επιστήμης.

Ο Θεόδωρος Μπουρνέλης εισήχθη πρώτος στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης και πέμπτος Πανελλαδικά. Για τη διάκρισή του αυτή βραβεύτηκε. Είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος και σήμερα εκπονεί τη Διδακτορική του Διατριβή στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Η σύζυγος Άννα Σμυρνάκη-Μπουρνέλη δεν εργάζεται, γιατί θέλει να βρίσκεται κοντά στα παιδιά της. Παλαιότερα εργαζόταν στον ιδιωτικό τομέα. Η στήριξη που προσέφερε στο βιογραφούμενο ήταν και είναι ανυπολόγιστη. Ο βιογραφούμενος αναγνωρίζει την υπέρμετρη βοήθειά της, καθώς επί τριάντα επτά έτη αποτελεί την ισχυρή βακτηρία, την ανύστακτη αρωγό η οποία ενισχύει την προσπάθειά του παντοιοτρόπως και ποικιλοτρόπως. Σήμερα η ίδια χαίρεται για τους κόπους της και δοξάζει το Θεό για τις αναρίθμητες ευεργεσίες του, μεταξύ των οποίων τα τρία πρόσχαρα παιδιά της και τα τρία εγγόνια της.

Το άρθρο Mπουρνέλης Απόστολος εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Ο παππούς της βιογραφούμενης, από την πλευρά του πατέρα της, ονομαζόταν Μιχαήλ και ήταν Ελβετικής καταγωγής. Ήταν κάτοικος των Άλπεων και εργαζόταν σε τούνελ σκάβοντας κάτω από βουνά και δρόμους. Έφυγε πολύ νωρίς από τη ζωή λόγω πνευμονικού οιδήματος από τη σκόνη που ανέπνεε. Είχε νυμφευθεί την Ιωσηφίνα και είχαν αποκτήσει πέντε παιδιά.

Το πρώτο παιδί της οικογένειας ήταν ο Γουστάβος, πατέρας της βιογραφούμενης. Γεννήθηκε το 1932 στο Άντερματτ της Ελβετίας. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και μιλάει πολλές γλώσσες, μεταξύ των οποίων και τα ελληνικά. Ήρθε στην Αθήνα για λόγους εργασίας και εκεί γνώρισε και ερωτεύτηκε τη Βαρβάρα, μετέπειτα σύζυγό του.

Η Βαρβάρα, μητέρα της βιογραφούμενης, γεννήθηκε στις Σέρρες το 1952. Τελείωσε το γυμνάσιο και στη συνέχεια σπούδασε αγγλική και γερμανική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Δυναμική και ανεξάρτητη, εργαζόταν στην Ολυμπιακή.

Ο Γουστάβος και η Βαρβάρα μετά τον γάμο τους έμειναν μόνιμα στην Ελβετία και απόκτησαν τη μοναχοκόρη τους, τη βιογραφούμενη Αλεξία.

Η Αλεξία Renner γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1978 στην πόλη της Ζυρίχης. Ήταν ένα παιδί ατίθασο και ζωηρό, αλλά πανέξυπνη και πολύ δραστήρια. Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στη Ζυρίχη, αλλά αυτό που θυμάται από τα παιδικά της χρόνια είναι τα καλοκαίρια που περνούσε στην Ελλάδα. Αναπολεί με νοσταλγία τις μέρες που περνούσε στις Σέρρες, στον παιδικό της παράδεισο, με τη γιαγιά της τη Φωτεινή που ήταν μοδίστρα και τον παππού της τον Κωνσταντίνο που ήταν αγρότης και μικροεργολάβος. Έπαιρνε πολλή αγάπη και απέκτησε πολλούς φίλους περνώντας ονειρικά καλοκαίρια γεμάτα παιχνίδι. Ως παιδί, θυμάται επίσης τα πολλά ταξίδια που έκαναν σε όλο τον κόσμο για διακοπές, αφού η μητέρα της, ως εργαζόμενη της Ολυμπιακής, δικαιούταν δωρεάν εισιτήρια.

Όταν τελείωσε το σχολείο, η βιογραφούμενη συνέχισε τις σπουδές της στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης από όπου αποφοίτησε το 2005 αποκτώντας το πτυχίο της με πολύ καλή βαθμολογία. Από τα χρόνια των σπουδών της θυμάται ότι είχε πάρα πολύ διάβασμα για να καταφέρει να πιάσει υψηλή βαθμολογία, ενώ παράλληλα εργαζόταν part-time σε ένα δικηγορικό γραφείο.

Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της, έκανε την πρακτική της στο δικαστήριο και εργάστηκε για ένα χρόνο σε δικηγορικό γραφείο. Εκεί γνώρισε τον πατέρα των παιδιών της, Ελβετικής καταγωγής.

Η Αλεξία Renner έχει αποκτήσει τέσσερα παιδιά, την Ελένη-Βαρβάρα, τον Αλέξανδρο-Ιωσήφ, τον Μιχαήλ-Γουστάβο και τη Στέλλα-Κλάρα.

Η Ελένη – Βαρβάρα είναι σήμερα 8 ετών, μαθήτρια του δημοτικού. Είναι δυναμική, κοινωνική, κάνει μπαλέτο και παρακολουθεί ελληνικό σχολείο. Ο Αλέξανδρος – Ιωσήφ είναι 6 ετών και πηγαίνει στο νηπιαγωγείο. Αγαπάει πολύ τη γυμναστική.

Ο Μιχαήλ – Γουστάβος είναι 4 ετών και του αρέσει να πηγαίνει στην παιδική χαρά.

Η Στέλλα – Κλάρα, 2 ετών, είναι η χαριτωμένη μικρή του ζευγαριού.

Η Αλεξία Renner, παράλληλα με το μεγάλωμα των παιδιών, διατηρεί από το 2015 το δικό της δικηγορικό γραφείο στην περιοχή Seefeld στο κέντρο της Ζυρίχης. Είναι μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Ελβετίας και μέλος του Ελληνικού Συλλόγου Λουκέρνης. Στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με τη γυμναστική στον γυμναστικό σύλλογο της περιοχής που μένει.

Τα όνειρα και τα σχέδια της για το μέλλον αφορούν την οικογένειά της. Αυτό που εύχεται είναι να είναι όλοι υγιείς και να καταφέρει ακόμα και μετα το θάνατο της μητέρας της να μεταλαμπαδεύσει την ελληνική γλώσσα και το θετικό πνεύμα της μητέρας της στα παιδιά της.

Το άρθρο Renner Alexia εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Το σύνηθες όταν γνωρίζουμε για πρώτη φορά κάποιον είναι να ενδιαφερθούμε για το επάγγελμά του και, στη συνέχεια, συχνά ρωτάμε για το παρελθόν του, τις ρίζες του, ίσως γιατί η καταγωγή και οι πρόγονοι κατέχουν σημαντική θέση στην αξιολόγηση και τη γνωριμία με ένα άτομο. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο, όμως, στην παρούσα βιογραφία, έχει η Μάγδα Μαρία Αβανέα-Καμπούρη.

Η καταγωγή της οικογένειάς της είναι από τη Μάνη. Για να είμαστε ακριβέστεροι, από την πλευρά του πατέρα της κατάγεται από τη Μεσσηνιακή Μάνη, ενώ από την πλευρά της μητέρας της, από τη Λακωνική. Ο παππούς της βιογραφουμένης, Ιωάννης Αβανέας, γεννήθηκε στην Αθήνα και το επάγγελμά του ήταν αυτό του δασκάλου. Παντρεύτηκε τη Μαρία Σκαλκέα και απέκτησαν τέσσερα παιδιά, ο μικρότερος των οποίων ήταν ο πατέρας της.

Ο Βασίλειος Αβανέας γεννήθηκε στην Αθήνα, εισήλθε πρώτος στη Σχολή Ευελπίδων, ενώ φοίτησε στην Πάντειο και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία τελείωσε όταν ήταν Συνταγματάρχης, έχοντας ήδη αποκτήσει την πρώτη του κόρη, την Μάγδα.

Έκανε καριέρα στρατιωτικού στο Σώμα του Υλικού Πολέμου, φτάνοντας στον ανώτατο βαθμό του Στρατηγού. Ήταν ένας πολύ όμορφος άνδρας, μιλούσε απταίστως πέντε ξένες γλώσσες και διέθετε σε υψηλό επίπεδο καλλιτεχνική φλέβα, την οποία εκδήλωνε ζωγραφίζοντας, τραγουδώντας και παίζοντας κιθάρα. Τον διακατείχε μεγάλο πάθος για την πατρίδα, το οποίο προσπαθούσε να μεταδώσει στα παιδιά του, με αναφορές στην ιστορία και με ανάλογες διδαχές, ενώ, κάθε βράδυ ζητούσε να του απαγγείλουν ποιήματα, με θέμα την αγάπη στον Θεό και στην Ελλάδα. Επί Γερμανικής Κατοχής φυλακίσθηκε στο Χαϊδάρι, όπου κλονίστηκε η υγεία του, αναφέρεται μάλιστα το όνομά του στο βιβλίο «Μάρτυρες της Ελευθερίας». Όταν ήταν συνταγματάρχης, έγινε διοικητής στο εργοστάσιο της ΚΟΠΥ στον Πειραιά, όπου κατάφερε να δημιουργήσει καντίνες για τους εργάτες, να επιβάλλει διαλείμματα στα μέχρι τότε συνεχή οκτάωρα και να τους προσφέρει ξέγνοιαστα Σαββατοκύριακα και χαρούμενες στιγμές, ενώ η πόρτα και η αγκαλιά του ήταν πάντα ανοικτές για ό,τι του ζητούσαν και περνούσε από το δικό του το χέρι. Στην κηδεία του, δέκα περίπου χρόνια μετά, ο θρήνος των ανθρώπων αυτών, ήταν υπέρτερος σε βάρος των τιμών που το αξίωμά του επέβαλε να του παρασχεθούν, αποδεικνύοντας την αγάπη τους σε έναν άνθρωπο που τους νοιάστηκε και άλλαξε τις, μέχρι τότε, συνθήκες εργασίας και ζωής τους.

Ο πατέρας της βιογραφούμενης παντρεύτηκε τη μητέρα της, Σταυριανή-Τάνια Πουλαντζά, κόρη του μεγαλεμπόρου λαδιού Κωνσταντίνου Πουλαντζά, το πρώτο παιδί μιας θαυμάσιας οικογένειας επτά παιδιών, στην οποία ανήκουν ο γνωστός χερουργός Γιάννης Πουλαντζάς και ο πολιτικός μηχανικός Βασίλης Πουλαντζάς.

Η οικογένεια της μητέρας της βιογραφούμενης κατάγεται από τις λεγόμενες «χαμένες πατρίδες» του Ελληνισμού. Συγκεκριμένα, οι ρίζες της τοποθετούνται στην Πουλαντζάκη του Πόντου, μία παραλιακή πόλη 20 χλμ. από την Κερασούντα, χρονικά δε, αναφέρονται στη μετανάστευση των Ποντίων, γύρω στα 1800, όταν κάποιοι από αυτούς πήγαν στο Νέο Πουλαντζάκι στη Μικρά Ασία, άλλοι στη Ζάκυνθο και οι υπόλοιποι σκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη της ελληνικής γης.

Η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στη Λακωνική Μάνη, στην περιοχή του Διρού. Ο παππούς της, Κωνσταντίνος Πουλαντζάς, έντιμος και ειλικρινής άνθρωπος, έβαζε την υπογραφή του με τον λόγο του. Κατάφερε με σκληρή δουλειά και με τις εξαγωγές λαδιού που έκανε στο εξωτερικό να δημιουργήσει μία μεγάλη περιουσία. Δυστυχώς, όμως, οι Γερμανοί, μετά φυσικά από «πληροφορίες» Ελλήνων ζηλωτών της συκοφαντίας και προδοσίας, κατέσχεσαν τα πάντα, με συνέπεια, μετά τον πόλεμο, να αναγκασθεί σε μία νέα αρχή, με τον ίδιο δυναμισμό και σεβασμό στο όνομα και τις πράξεις του. Υπήρξε ένας άνθρωπος που προσέφερε πολλά στους ανθρώπους του τόπου του, πρόλαβε δε να αφήσει υπέροχες αναμνήσεις τουλάχιστον στα μεγαλύτερα εγγόνια του και ειδικότερα στη βιογραφουμένη, που πάντα θυμάται τα λόγια και την αγάπη του, στο μεγαλόπρεπο σπίτι της οδού Λέρου, στην Κυψέλη, στο οποίο και ουσιαστικά μεγάλωσε. Παντρεύτηκε την Αγάθη Κουλουφάκου, ανιψιά του τότε μεγαλοεπιχειρηματία και ιδιοκτήτη του Καζίνου Λουτρακίου, Πιέρρου Κουλουφάκου και δημιούργησαν μία πολυμελή οικογένεια, της οποίας βασικά χαρακτηριστικά ήταν η αγάπη, η αλληλοστήριξη και ο αλληλοσεβασμός.

Η μητέρα της βιογραφούμενης, Σταυριανή-Τάνια, γεννήθηκε στην Αθήνα, τελείωσε το σχολείο της Αηδονοπούλου και παντρεύτηκε νωρίς, ερωτευμένη μέχρι τον θάνατό του, με τον άντρα της. Αξίζει να σημειωθεί ότι, λόγω του πολλαπλού καρκίνου και των φαρμάκων που έπαιρνε, ο πατέρας της βιογραφουμένης κοιμόταν το πρωί και ζούσε το βράδυ, υποχρεώνοντας έτσι την Τάνια να είναι μητέρα το πρωί και σύζυγος το βράδυ, καταπονώντας και εξαντλώντας όμως τον οργανισμό της, με συνέπεια να «φύγει» ομοίως, από καρκίνο, στα 62 της. Ήταν μία γυναίκα με θέληση, τόλμη και εξαιρετική εσωτερική δύναμη, από τις πρώτες δέκα γυναίκες οδηγούς στην Ελλάδα, με σημαντική δράση στα κοινά, διατελέσασα Πρόεδρος διάφορων πολιτικών και μη συλλόγων και οργανώσεων. Μάλιστα, έναν μήνα πριν φύγει από τη ζωή, αν και ήταν φανερά καταπονημένη από τον καρκίνο στο συκώτι που την ταλαιπωρούσε, σηκώθηκε βαριά άρρωστη, με πόνο, για να παρευρεθεί σε μία εκδήλωση της Ένωσης Πελοποννησίων, όπου είχε κληθεί να στεφανώσει το άγαλμα του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Ήταν μία γυναίκα-πρότυπο. Δραστήρια, κεφάτη, αγαπητή σε όλους, καταπληκτική μάνα και σύζυγος, με μεγάλη φιλανθρωπική δράση και προσφορά, την οποία τα παιδιά της πληροφορήθηκαν χωρίς, βεβαίως, να εκπλαγούν, μετά τον θάνατό της. Από τον γάμο της με τον Βασίλειο Αβανέα, απέκτησε τρία παιδιά, τη Μάγδα-Μαρία, την Αγάθη και τον Γιάννη. Η Αγάθη σπούδασε δημοσιογράφος και προγραμματίστρια και παντρεύτηκε τον Διονύση Παπαναγιώτου, αρχιτέκτονα, αδελφό του Υπουργού του ΠΑΣΟΚ Κωνσταντίνου Παπαναγιώτου, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, την Αμάντα. Ο Γιάννης έχει σπουδάσει Νομική και εργάστηκε για επτά χρόνια στο Παρίσι, ως εργασιακός ακόλουθος του Υπουργείου Εργασίας και στην Αθήνα ως δικαστικός γραφολόγος. Σήμερα ασχολείται με τις αγάπες του, το διάβασμα και το computer, με το οποίο, είναι αλήθεια, ότι έχει αναπτύξει ιδιαίτερη σχέση και ικανότητα.

Η βιογραφούμενη Μάγδα-Μαρία, στα πρώιμα νεανικά της χρόνια σπούδασε Ηλεκτρονικά και Αγγλική Φιλολογία, προκειμένου, επωφελουμένη της πλήρους υποτροφίας που είχε επιτύχει από το Πανεπιστήμιο του Michigan, να σπουδάσει στην Αμερική, ως σχεδιάστρια ηλεκτρονικών εξαρτημάτων. Όμως, η ζωή είχε άλλα σχέδια για εκείνη. Έτσι, στα 22 της χρόνια και σε μια εκδρομή στη Χαλκίδα, γνώρισε τον Αναστάση Καμπούρη και μέσα σε 4 μήνες παντρεύτηκαν, μετά δε από ένα χρόνο απέκτησαν ένα κορίτσι, τη Χαρούλα. Η Χαρά ήταν ένα υπέροχο και πανέξυπνο κοριτσάκι, το οποίο, μεταξύ των άλλων, παραλλήλως με την ελευθερία και την ανεξαρτησία που παρείχε ο Αναστάσης στην Μάγδα, «επέτρεψε» στη μαμά της, παράλληλα με τις οικογενειακές της υποχρεώσεις να σπουδάσει Νομική και Δικαστική Γραφολογία. Απέκτησε έτσι η βιογραφούμενη δύο ακόμη «χρυσά βραχιόλια», που τότε δεν είχε σκοπό να χρησιμοποιήσει, λόγω της συνεχούς της απασχόλησης με τα του άντρα της, θεωρώντας πως απλώς της προσέφεραν ένα ακόμη στοιχείο μόρφωσης και καλλιέργειας, αγάπες που διατήρησε και διατηρεί ακόμη, παρά το βάρος και το εύρος της καθημερινής εργασιακής της απασχόλησης.

Ο Τάσος Καμπούρης ήταν ένας αξιόλογος δικηγόρος, που αγαπούσε το ποδόσφαιρο και την πολιτική και γενικότερα την ενασχόληση με τα κοινά. Υπήρξε Πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδος της Χαλκίδας, όταν ήταν ακόμη χρηματοδοτούμενο από ιδιώτες σωματείο και Πρόεδρος της κομματικής οργάνωσης της Νέας Δημοκρατίας στην Εύβοια, επί επτά χρόνια, χώροι που τους υπηρέτησε με πάθος, ξοδεύοντας την περιουσία του και παραμελώντας την καριέρα του, την οικογένειά του και, τελικώς, την υγεία του, πολύ αγαπητός όμως στους Ευβοείς, ανεξαρτήτως κομματικής παράταξης. Το 1989 εκλέχθηκε βουλευτής στην περιφέρειά του. Δυστυχώς, όμως, ένα χρόνο μετά τον θάνατο της μητέρας της Μάγδας το 1988, και λίγο μετά την εκλογή του, ο Τάσος Καμπούρης έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία μόλις 56 ετών, από ανακοπή καρδιάς και η Μάγδα έμεινε χήρα στην ίδια ηλικία που είχε χηρέψει και η μητέρα της. Η βιογραφούμενη, μετά από ένα χρόνο απομόνωσης και κατάθλιψης, αρνούμενη τις προτάσεις για να κατεβεί ως υποψηφία βουλευτής στη θέση του άντρα της, φοβούμενη όπως έλεγε μήπως «βγει», πήρε τη ζωή της στα χέρια της. Έτσι, ξεκίνησε τη νέα της ζωή, με τρεις συγχρόνως διάφορης φύσεως εργασιακές ενασχολήσεις, οι οποίες κάλυψαν τόσο την ψυχική, όσο και τις οικονομικές της ανάγκες, εξασφαλίζοντάς της αφενός την αξιοπρέπεια και αφετέρου την ανεξαρτησία, βασικά στοιχεία της προσωπικότητας της νοοτροπίας και της φύσης της.

Ειδικότερα, ανέλαβε τα θέματα παρουσίασης της PLANET, της γνωστότερης ίσως τότε εταιρείας παροχής υπηρεσιών σε θέματα πληροφορικής σε Υπουργεία, Τράπεζες, Εταιρείες κλπ, στην οποία και παρέμεινε για επτά χρόνια, ενώ διετέλεσε επί επτά επίσης έτη μέλος της δευτεροβαθμίου Επιτροπής Εφέσεων της ΕΠΟ επί παραβάσεων του Ποινικού Αθλητικού Κώδικα, καθώς και οκτώ χρόνια μέλος της Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής της ΕΠΑΕ.

Κύρια και βασική απασχόλησή της, όμως, ήταν και είναι η Δικαστική Γραφολογία, μια επιστήμη που αγάπησε και αγαπά, ελπίζοντας πως θα είναι ικανή να την υπηρετεί για όσα χρόνια η δικαιοσύνη θα την χρειάζεται.

Η σπουδή της Γραφολογίας, θεωρητικά και πρακτικά, άρχισε για εκείνην κοντά σε ένα πολύ σημαντικό άνθρωπο, τον Αριστείδη Πουλαντζά, αδερφό του παππού της, Δικηγόρο, με σπουδές στην Γαλλία, την Γερμανία και την Αυστρία και πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης Γραφολόγων, σε μια εποχή που συμμετείχαν εξαίρετοι γραφολόγοι και σημερινοί δάσκαλοι, όπως ο Εντμόντ Λοκάρ. Ήταν ένας εξέχων επιστήμονας και, συγχρόνως, πατέρας ενός διακεκριμένου και άξιου γιου, του φιλόσοφου και καθηγητή στην Σορβόννη, Νίκου Πουλαντζά, ο οποίος, δραστηριοποιήθηκε έντονα στο Παρίσι, έχει χαρακτηρισθεί ως νεομαρξιστής, εκπρόσωπος του λεγόμενου «δομικού μαρξισμού», πολιτικός στοχαστής και κοινωνιολόγος, περισσότερο γνωστός για το θεωρητικό του έργο για το κράτος, ενώ αξιοσημείωτη είναι η συνεισφορά του στην ανάλυση του φασισμού, των κοινωνικών τάξεων στον σύγχρονο κόσμο και της κατάρρευσης των δικτατοριών στη νότια Ευρώπη (Ισπανία, Πορτογαλία. Ελλάδα) κατά τη δεκαετία του ΄70.

Αγάπησε την επιστήμη της γραφολογίας και ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Bath του Λονδίνου και στο Σικάγο της Αμερικής, ενώ παρακολούθησε για ένα ολόκληρο χρόνο τα μεταπτυχιακού τύπου σεμινάρια που παρέδωσε ο ALBERTO BRAVO στη Σχολή της Ρώμης.

Ο μεγαλύτερος σταθμός στη ζωή της Μάγδας ήταν ο σύζυγός της, Τάσος Καμπούρης. Η καταγωγή του ήταν από τη Στενή Ευβοίας, είχε δε, τρία αδέρφια και δύο καταπληκτικούς γονείς που λάτρευε η βιογραφούμενη. Ο Τάσος ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, έξυπνος, ικανός, όμορφος και δραστήριος. Το επάγγελμά του ήταν η δικηγορία αλλά η ζωή του ήταν αφιερωμένη στα κοινά. Η γυναίκα του τον ακολουθούσε παντού, προκειμένου να είναι κοντά του, σύντροφος και αρωγός, έτοιμη να αντιμετωπίσει οιονδήποτε και οτιδήποτε θα απειλούσε τον ψυχισμό, το όνομα και την προσωπικότητά του. Είχε ένα σύνθημα στη ζωή του και το ακολουθούσε πιστά μέχρι το τέλος: «Δεν ξέρω», έλεγε, «αν θα πετύχουμε σε ό,τι κάνουμε, αλλά ό,τι κάνουμε πρέπει να το κάνουμε καλά».

Ήταν γλεντζές, άρχοντας και άνθρωπος, γι’ αυτό και είχε πολλούς και σταθερούς φίλους, αξίζει δε να αναφερθεί ότι και 15 χρόνια μετά το «φευγιό» του, αφιερώνονταν κάθε χρόνο την επέτειο του θανάτου του άρθρα στις τοπικές εφημερίδες, γεγονός που δεν συνέβαινε, παρά μόνον ευκαιριακά, για αξιόλογους πολιτικούς της Ευβοίας που είχαν υπάρξει Υπουργοί, βουλευτές και Ευρωβουλευτές για χρόνια. Προς τιμήν του δε, έχει ονομαστεί το ΚΛΕΙΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ ΚΑΝΗΘΟΥ «ΤΑΣΟΣ ΚΑΜΠΟΥΡΗΣ».

Η βιογραφουμένη αγαπά πολύ το διάβασμα, τη ζωγραφική και τη μουσική. Είχε επιτύχει μάλιστα και στη Σχολή Καλών Τεχνών, την οποία ουδέποτε παρακολούθησε. Μικρή έπαιζε και κιθάρα, έχει κερδίσει βραβεία σε διαγωνισμούς ζωγραφικής ενώ για αρκετά χρόνια συνεργάσθηκε με την εφημερίδα ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΕΥΒΟΙΑ, γράφοντας ελεύθερα άρθρα, κάθε εβδομάδα. Τώρα, δυστυχώς, παρά το ότι θα ήθελε να αποτυπώσει με το γράψιμο πολλά και ειδικά θέματα, κυρίως σχετικά με την Δικαστική Γραφολογία, δεν έχει την δυνατότητα, καθόσον η ενασχόλησή της με την εργασιακή καθημερινότητα δεν της αφήνει τον χρόνο που απαιτείται, αναβάλλοντας τα σχέδιά της για ένα μέλλον που ενδεχομένως δεν θα έλθει ποτέ.

Η κόρη της Μάγδας, η Χαρούλα, καρπός του έρωτά της με τον σύζυγό της, Αναστάσιο Καμπούρη, έχει σπουδάσει Γερμανική Φιλολογία και Γραφολογία σε βαθμό τρίτης γενιάς, την οποία ασκεί με μεγάλη επιτυχία. Έχει παντρευτεί τον Σταμάτη Πουλαντζά, γιο του Στάθη Πουλαντζά, Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Προνοίας, όταν οι Γενικοί Διευθυντές ήταν εννέα και ισότιμοι με τους Υπουργούς, ενός από τους πλέον έντιμους ανθρώπους που πέρασαν από το Δημόσιο, προσωπικό φίλο του τότε Βασιλιά Παύλου και συζύγου της Έφης Μουσούρη, μιας υπέροχης γυναίκας, οικοδέσποινας και Κυρίας, μητέρας του Σταμάτη και της Φέρης.

Ο Σταμάτης έχει σπουδάσει Νομική στο Φράιμπουργκ και είναι εξαίρετος σύμβουλος επιχειρήσεων, είναι επίσης ένας εκπληκτικός συζητητής, αποκαλύπτοντας μόρφωση και καλλιέργεια, ένας εξαιρετικός και πιστός φίλος, ένας σύζυγος που προσφέρει τα πάντα στην γυναίκα του και ένας ακοίμητος πατέρας που παρακολουθεί ακούραστα τον γιο του, ενώ τέλος, είναι ένας απίστευτος σεφ, που θέλει και ξέρει να περιποιείται τους καλεσμένους του. Τόσο η Χαρούλα, όσο και ο Σταμάτης προσφέρουν συνεχή αγάπη και φροντίδα στη Μάγδα, το μεγαλύτερο όμως δώρο που της έκαναν είναι ο εγγονός της, ο Στάθης, που γεννήθηκε το 2004 και άλλαξε όλη της τη ζωή! Είναι το αστέρι και ο άντρας της ζωής της!

Το άρθρο Αβανέα – Καμπούρη Μάγδα – Μαρία εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Το άρθρο Αβραμίδης Κωνσταντίνος εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Το άρθρο Αβραμίδης Κωνσταντίνος εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Οι γονείς του Σάββα Αβραμίδη γεννήθηκαν στον Πόντο το 1913 και απεβίωσαν, πλήρεις ημερών, το 1992 η μητέρα και το 1993 ο πατέρας. Η ζωή τους υπήρξε ιδιαίτερα περιπετειώδης και δύσκολη, καθώς ο πατέρας του Νικόλαος Αβραμίδης και η μητέρα του Σοφία Τσαλπαρά εκδιώχτηκαν στην Ελλάδα το 1922, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμού που ακολούθησε. Αποβιβάστηκαν στον Άη Γιώργη Κερατσινίου και από εκεί προωθήθηκαν στη Μακεδονία και συγκεκριμένα στις Σέρρες. Ο πατέρας, μαζί με τους γονείς του, εγκαταστάθηκε στο Καπνόφυτο Σερρών, ενώ η μητέρα, χωρίς γονείς, στο Αχλαδοχώρι Σερρών όπου ένας ηλικιωμένος πρόσφυγας την περιέθαλψε μαζί με άλλα τριάντα πέντε ορφανά προσφυγόπουλα. Οι γονείς του απέκτησαν έξι παιδιά: την Ελισάβετ, τον Ηλία, τον Παντελή, την Ελευθερία, τον Γιώργο και τον Σάββα. Ο πατέρας έλαβε μέρος σε πολλές μάχες κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1940 και μάλιστα το 1941 τραυματίστηκε σοβαρά. Τα στοιχεία του χαρακτήρα του όπως η πατρική καλοσύνη, η εντιμότητα, η εργατικότητα, η ανθρωπιά και η τιμιότητα αποτέλεσαν πρότυπο συμπεριφοράς για τον γιο του τον Σάββα καθώς και για τα υπόλοιπα παιδιά του. Η οικογένεια εξασφάλιζε τα προς το ζην από τον νερόμυλο που είχε ο πατέρας επί σαράντα χρόνια, αλλά και από την καλλιέργεια χωραφιών με καπνά και σιτηρά.

Ο τόπος καταγωγής του Σάββα είναι το Καπνόφυτο Σερρών που βρίσκεται κοντά στο Σιδηρόκαστρο, στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Η ονομασία του οφείλεται στην καπνοπαραγωγή, η οποία αποτελούσε την πρωταρχική οικονομική δραστηριότητα των κατοίκων του, ωστόσο, τη δεκαετία του ’60, η πλειοψηφία των κατοίκων πήρε τον δυσβάσταχτο δρόμο της ξενιτιάς με κύριο προορισμό τη Γερμανία και τη Σουηδία. Πολλά από τα παιδιά του χωριού και των μεταναστών κατάφεραν να μορφωθούν και να διαπρέψουν σε σχολεία και πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Ο Σάββας Αβραμίδης, το 1964, σε ηλικία μόλις 14 ετών, άφησε το χωριό του και μετοίκισε στον Πειραιά, ακολουθώντας τον 17χρονο τότε αδερφό του Γιώργο, ο οποίος είχε ήδη εγκατασταθεί και σπούδαζε σε Τεχνική Σχολή. Τα δύο αδέρφια για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις οικονομικές δυσκολίες της εποχής και να καταφέρουν να επιβιώσουν μακριά από την οικογένεια, έκαναν πολλές δουλείες ενώ ο βιογραφούμενος κατόρθωσε να αποφοιτήσει από το Νυχτερινό Γυμνάσιο και Λύκειο του Πειραιά με άριστα.

Το 1970 κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Παρουσιάστηκε στην Κόρινθο, επιλέχθηκε ως έφεδρος Ανθυπολοχαγός και, ολοκληρώνοντας τη φοίτησή του στη ΣΕΑΠ, μετατέθηκε στα Μέγαρα, στη Σχολή Πιλότων Αεροπορίας Στρατού (κοκκινοσκούφης). Η στρατιωτική του θητεία ολοκληρώθηκε με τη μετάθεσή του στη Λάρισα, όπου εκεί γνώρισε τη σύζυγό του Ευαγγελία Βούλγαρη, του Δημητρίου και της Ελευθερίας, τον έρωτα της ζωής του, με την οποία εξακολουθούν να είναι παντρεμένοι από το 1973. Απέκτησαν τρία παιδιά, τη Σοφία, τον Νικόλαο και την Ελευθερία, τα οποία έχουν αποκτήσει τις δικές τους οικογένειες και εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα. Έχει τέσσερα εγγόνια, τον Γιώργο, τη Σωτηρία, τον Σάββα και τον Λευτέρη.

Το 1972 διορίστηκε στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και συγκεκριμένα στο Κέντρο Διαλογής Περιστερίου. Προκειμένου να αντεπεξέρχεται στις οικογενειακές του υποχρεώσεις, που με τρία παιδιά ήταν αρκετές, τα απογεύματα εργαζόταν ως ελαιοχρωματιστής επί είκοσι πέντε συναπτά έτη. Η φροντίδα της οικογένειάς του είναι πάντα το πρώτο του μέλημα, ωστόσο είναι αληθινά πρόθυμος να προσφέρει και σε όποιον τον χρειαστεί, ασχέτως βαθμού συγγενείας, όπως ακριβώς τον γαλούχησαν οι αξίες και οι αρχές των γονιών του, τις οποίες φρόντισε να μεταδώσει στα παιδιά και τα εγγόνια του.

Το 1990 έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα στον Δήμο Περιστερίου, όπου εκλεγόταν Δημοτικός Σύμβουλος έως το 2014, χρονιά εκλογών που παραιτήθηκε προκειμένου να δώσει χώρο στους νεότερους. Στη διάρκεια αυτών των ετών, προσέφερε τα μέγιστα στους συμπολίτες του με τους οποίους ‒και λόγω της επαγγελματικής του ιδιότητας‒ συναντιόταν καθημερινά στη γειτονιά τους. Άλλωστε στο Περιστέρι είναι γνωστός σε όλους ως «Σάββας ο ταχυδρόμος» και ιδιαίτερα αγαπητός. Συνεχίζει να προσφέρει στον Δήμο μέχρι και σήμερα, που είναι Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Δ.Ε.Π.Α.Δ.Π. και είναι πάντα διαθέσιμος να συμβάλει με την πολυετή εμπειρία του στα κοινά.

Από το 2003 έως το 2006 διετέλεσε Πρόεδρος της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης και από το 2007 έως το 2010 Πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Περιστερίου. Η Ποντιακή του καταγωγή τον οδήγησε στην ενασχόλησή του με την Ένωση Ποντίων Περιστερίου, της οποίας ανέλαβε την Προεδρία από το 1997 έως το 2009, ενώ ταυτόχρονα συμμετείχε ενεργά στο Ψωμιάδειο Πολιτιστικό Κέντρο Ποντιακού Ελληνισμού. Επίσης, διετέλεσε Αντιπρόεδρος στην Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων Νότιας Ελλάδας και Νήσων. Από το 2014 είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Μακεδόνων και Θρακιωτών Δυτικής Αττικής.

Ο Σάββας Αβραμίδης υπήρξε πάντα άνθρωπος με ιδιαίτερες ευαισθησίες καθώς διακατέχεται από ρομαντισμό, ο οποίος τον προτρέπει και του επιτρέπει να οραματίζεται. Η αστείρευτη εργατικότητά του, παρά τη συνταξιοδότηση, τον προτρέπει και του επιτρέπει να υλοποιεί. Αυτός ο συνδυασμός του δίνει την ώθηση να προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις για ένα δημιουργικό σήμερα και να δουλεύει σε όλους τους τομείς για ένα αύριο απαλλαγμένο από τα λάθη του παρελθόντος και εμπλουτισμένο με την ομορφιά της ζωής. Πιστεύει στη συλλογική προσπάθεια και υπερασπίζεται την άποψη ότι όλοι μαζί πρέπει να προσπαθούμε καθημερινά να γινόμαστε καλύτεροι, να συγχωρούμε και να προχωράμε μπροστά, αν θέλουμε να βρούμε τον δρόμο που οδηγεί σε ένα καλύτερο αύριο.

Ο Σάββας Αβραμίδης είναι ομολογουμένως ένας αξιαγάπητος άνθρωπος. Ο άνθρωπος που «αν δεν είσαι συγγενής του, εύχεσαι να είσαι φίλος του»!

Το άρθρο Αβραμίδης Σάββας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Ο παππούς του, από την πλευρά του πατέρα του, ονομαζόταν Νικόλαος. Είχε μαζί με τα αδέρφια του έναν στολίσκο από καΐκια και ασχολούνταν με την αλιεία. Νυμφεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς του, Αλεξάνδρα, το γένος Μουδάτσου και  από τον γάμο τους απέκτησαν ένα παιδί, τον Βασίλειο.

Οι ρίζες της οικογένειας Αγγελιδάκη φαίνεται να ξεκινούν από το 1082 μ.Χ., επί αυτοκρατορίας του Αλέξιου Κομνηνού, όταν έγινε η συμφωνία ειρήνης με τη Βενετία και παραχώρηση εμπορικών προνομίων. Μεταξύ άλλων, διακρίθηκε η οικογένεια του Αγγέλου Δούκα, καθώς και η οικογένεια Καλλέργη. Η οικογένεια Αγγέλου Δούκα (Δούκας = τίτλος ευγένειας) τέθηκε επιτηρητής στην Κρήτη, όπου έμενε πλέον μόνιμα και ονομαζόταν τότε “CANEA”, ενώ το Ηράκλειο που ήταν η βάση του Δούκα Αγγέλου λεγόταν “CANTIA”. Επί Τουρκοκρατίας, οι ευγενείς αριστοκράτες και προύχοντες υπέστησαν διώξεις από τους Τούρκους. Η οικογένεια για να σταματήσει τις διώξεις σε βάρος των μελών της αποφάσισε να αλλάξει το ονοματεπώνυμο από Δούκας Άγγελος σε Αγγελουδάκης και τον 17^ο – 18^ο αιώνα έγινε Αγγελιδάκης, το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα.
Στα τέλη του 18^ου αιώνα, η οικογένεια Αγγελιδάκη ασχολούνταν με την ναυτιλία – αλιεία. Για να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους και να αυξήσουν τα κέρδη τους, αποφάσισαν να εξαπλωθούν. Άλλοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Θήβας, άλλοι στη Χίο και στην ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης (ΤΣΕΣΜΕ). Μετά την Μικρασιατική καταστροφή, τα μέλη της οικογένειας που βρίσκονταν στη Σμύρνη με τα καράβια τους έφυγαν, άλλοι προς την περιοχή της Χαλκιδικής και άλλοι στην πόλη της Καβάλας, μεταξύ αυτών και ο παππούς του βιογραφούμενου, Νικόλαος Αγγελιδάκης. Τις συγκεκριμένες πληροφορίες βρήκε ο βιογραφούμενος από βιβλιογραφία και χειρόγραφα του Βατικανού που είχαν διασωθεί από την εποχή της πτώσης του Βυζαντίου με την βοήθεια του Heraldik Institut της Ζυρίχης. Εκεί βρήκε και τον θυρεό της οικογένειάς του (οικόσημο) που σήμερα είναι κατατεθειμένο στην Ομοσπονδιακή Κεντρική Βιβλιοθήκη της Ελβετίας, στο Τμήμα Ιστορίας (Monumenta Heraldicae), στην πόλη Βίντερτουρ (Winterthur), 25 χλμ. από τη Ζυρίχη.

Ο παππούς Νικόλαος απεβίωσε σε νεαρή ηλικία, μόλις 34 ετών, από καλπάζουσα φυματίωση. Έτσι, η σύζυγός του, η γιαγιά Αλεξάνδρα, έχοντας μείνει χήρα με ένα μωρό παιδί, μόλις δύο ετών, αποφάσισε να ξαναπαντρευτεί και έτσι απέκτησε εκτός από τον Βασίλειο, άλλα τρία παιδιά.

Ο Βασίλειος Αγγελιδάκης, πατέρας του βιογραφούμενου, γεννήθηκε το 1932 στην Καβάλα. Έζησε σε δύσκολη εποχή με την Βουλγαρική Κατοχή. Ασχολήθηκε επαγγελματικά με την αλιεία και το 1959 νυμφεύτηκε τη σύντροφο της ζωής του, Μαρία Δημητριάδου, από την Ελευθερούπολη Καβάλας.

Η Μαρία Δημητριάδου γεννήθηκε το 1933 από τον Ελευθέριο Δημητριάδη, με καταγωγή από το Μυριόφυτο Κωνσταντινούπολης. Ο πατέρας της, δάσκαλος βυζαντινής μουσικής, διετέλεσε ιεροψάλτης στην Ελευθερούπολη, στην Καβάλα και τις Σέρρες και ήταν προσωπικός φίλος του Εθνάρχη Κων/νου Καραμανλή. Ο Ελευθέριος μιλούσε πέντε γλώσσες και διετέλεσε κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας προσωπικός διερμηνέας του ήρωα στρατηγού Νικολάου Πλαστήρα. Ο Ελευθέριος νυμφεύτηκε την Ασημένια, το γένος Σκαρτούλη, από τις Ελευθερές Καβάλας και απέκτησαν εκτός από τη Μαρία άλλα τρία παιδιά.

Η Μαρία Δημητριάδου τελείωσε το Γυμνάσιο και ήθελε να συνεχίσει με σπουδές και να γίνει δασκάλα. Όμως, εκείνη την εποχή δεν ήταν εύκολο για τις γυναίκες να φύγουν από το σπίτι τους για σπουδές, με άδεια των γονιών τους. Έτσι, άνοιξε δικό της κατάστημα αποικιακών ειδών και το διατήρησε μέχρι τον γάμο της. Παντρεύτηκε τον Βασίλειο Αγγελιδάκη και απέκτησαν δύο παιδιά, τον βιογραφούμενο Νικόλαο και τον Ελευθέριο.

Ο Ελευθέριος, αδερφός του βιογραφούμενου, αποφοίτησε από την Εμποροβιομηχανική Σχολή Ζυρίχης. Νυμφεύτηκε και απέκτησε απο τον γάμο του δύο αγόρια, τον Αλέξανδρο 2002 και τον Φίλιππο 2005. Σήμερα, ασχολείται με το εμπόριο και τη γαστρονομία, ενώ ζει και εργάζεται στη χώρα της Ελβετίας.

Ο βιογραφούμενος, Νικόλαος Αγγελιδάκης, από μικρός ήταν φιλομαθής. Του άρεσε να διερευνά και να αποκτά νέες γνώσεις, διαβάζοντας πολλά εξωσχολικά βιβλία με θρησκευτικό, ιστορικό και ποικίλο περιεχόμενο. Τελείωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελευθερούπολη Καβάλας και μέχρι σήμερα συναντά τον αγαπημένο του δάσκαλο, Χρήστο Ρέμμο, ο οποίος του μετέδωσε το ήθος, την ευγένεια, την πειθαρχία και την ελληνική εθνική συνείδηση και είναι πλέον συνταξιούχος δάσκαλος, μόνιμος κάτοικος Καβάλας. Κατόπιν, μετακόμισε με τη μητέρα και τον αδερφό του στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του είχε ήδη φύγει μετανάστης στην Ελβετία και εργαζόταν ως μηχανικός-συντηρητής της εταιρείας «Coca Cola», στέλνοντας χρήματα στην Ελλάδα για να ζει η οικογένειά του αξιοπρεπώς.

Ο βιογραφούμενος φοίτησε σε εξατάξιο Γυμνάσιο στην πόλη της Θεσσαλονίκης και μάλιστα, κατά τη διάρκεια της φοίτησής του, σκεφτόταν να γίνει ιερωμένος, όμως τον απέτρεψε η γιαγιά του Ασημένια. Το 1978, τελείωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και σκέφτηκε να συνεχίσει τις σπουδές του στο Ινστιτούτο M.I.T. στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ, ήρθε όμως αντιμέτωπος με τις ισχυρές αντιρρήσεις που προέβαλε η μητέρα του, καθώς δεν ήθελε να απομακρυνθεί ο γιος της από την οικογένεια, μιας και ήταν ήδη διασπασμένη. Τότε, έγινε και ο μεγάλος σεισμός της Θεσσαλονίκης του 1978, ο οποίος υπήρξε καταλυτικός για το μέλλον του βιογραφούμενου. Ο πατέρας του άμεσα κάλεσε την οικογένεια στην Ελβετία, ώσπου να ηρεμήσουν τα πράγματα. Ο βιογραφούμενος, όταν πήγε στην Ελβετία και όπως ήταν αεικίνητος, αναζήτησε γρήγορα εργασία και παράλληλα φρόντισε να συνεχίσει τις σπουδές του. Άλλωστε, ήταν ακόμη ανήλικος και ήταν υπό την προστασία του πατέρα του, και συνεπώς μπορούσε να παραμείνει στη χώρα (είχε απεριόριστη άδεια παραμονής). Έτσι, και λαμβάνοντας υπόψη τη διαφορετικότητα των συνθηκών ζωής στην Ελβετία, αποφάσισε να σπουδάσει Οικονομικά στη Ζυρίχη και απέκτησε το πτυχίο του και στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, ενώ παράλληλα εργαζόταν σε διάφορες δουλειές, για να συνεισφέρει στα δίδακτρά του. Στον ίδιο τομέα έκανε και το μεταπτυχιακό του. Το 1983, νυμφεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς του και παρά το νεαρό της ηλικίας του απέκτησε τον γιο του, τον Βασίλειο – Ιωάννη – Γρηγόριο, ο οποίος γεννήθηκε το 1985.

Ο Βασίλειος – Ιωάννης – Γρηγόριος ήταν ως παιδί ανήσυχος με ζωηρό χαρακτήρα. Φοίτησε στο Τμήμα Οικονομικών στο ΤΕΙ Πειραιά. Υπηρέτησε ως ΕΠΟΠ στο Πολεμικό Ναυτικό για τρία έτη και στη συνέχεια για δύο χρόνια ως ανθυπολοχαγός στα σύνορα, στην Ορεστιάδα. Το 2010, πήγε στην Ελβετία. Νυμφεύτηκε την ελβετίδα Αλεξάνδρια Schafer και τον Ιούλιο του 2016 επέστρεψε στην Ελλάδα. Σήμερα, μαζί με την σύζυγό του ασχολείται με τη γεωπονική και τις φυσικές αγροκαλλιέργειες στα Κουφάλια Θεσσαλονίκης.

Ο βιογραφούμενος, Νικόλαος Αγγελιδάκης, το 1987 απέκτησε και την ελβετική υπηκοότητα και από το 1987 έως το 1991, απασχολήθηκε επαγγελματικά ως στέλεχος σε διάφορες ελβετικές επώνυμες εταιρείες. Το 1992, ξεκίνησε την πρώτη του επιχείρηση, ως ελεύθερος επαγγελματίας, στον τομέα της συμβουλευτικής επιχειρήσεων, με την οποία ασχολείται μέχρι σήμερα. Επίσης διετέλεσε επί τέσσερα συναπτά έτη (1989-1993) μέλος του Προεδρείου του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος Ελβετίας (LDP) στην Ζυρίχη. Το 1996, συνειδητοποιώντας την αναγκαιότητα των Ελληνοελβετικών Διμερών Οικονομικών και Πολιτιστικών Σχέσεων, εμπνεύστηκε τη δημιουργία του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελβετίας – Ελλάδος με έδρα τη Ζυρίχη, του οποίου προΐσταται ως Πρόεδρος μέχρι σήμερα. Το 2008, αποφάσισε να συμμετέχει μετοχικά σε μια διαφημιστική εταιρεία, που ασχολείται με τη διαφήμιση και το μάρκετινγκ. Το 2011, ίδρυσε μαζί με Ελβετούς συνεταίρους και μέλη της γνωστής δυναστείας των Grimaldi, μια χρηματιστηριακή εταιρεία διαχείρισης κεφαλαίων (Wealth & Asset Management). Σήμερα, είναι και αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελβετίας, καθώς και μέλος του Δ.Σ. του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελβετίας –Κατάρ. Επίσης είναι Σύμβουλος σε Ελβετικές και Διεθνείς Επιχειρήσεις, σε Ελβετικές και Αμερικανικές Τράπεζες. Στο πλαίσιο δραστηριότητας διεθνών συνεργασιών, παρέχει Συμβουλευτικές Υπηρεσίες μεταξύ άλλων σε Επιχειρηματικούς Συνδέσμους και Επιμελητήρια εντός και εκτός Ελβετίας.

Στην έκδοση 1999/2000, το «AMERICAN BIOGRAFICAL INSTITUTE» των ΗΠΑ, του έκανε τιμητική αναφορά για την προσφορά του στον διεθνή επιχειρηματικό και οικονομικό κόσμο. Επίσης, από το 2005 ο βιογραφούμενος είναι μόνιμο μέλος (Delegate) της «UNECE» (Οικονομικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Ευρώπη) με τη συμμετοχή του σε διάφορες Κομισιόν στη Γενεύη. Το 2015, του απονεμήθηκαν τιμής ένεκεν οι τίτλοι του Επίτιμου Καθηγητή και Δόκτορα από Πανεπιστήμιο των ΗΠΑ.
Ο βιογραφούμενος, Νικόλαος Αγγελιδάκης, όταν δεν εργάζεται, αν και είναι εργασιομανής, επιδίδεται στον πολιτιστικό τουρισμό. Έτσι, επισκέπτεται πόλεις και μαθαίνει για την ιστορία και τον πολιτισμό τους. Επίσης, είναι γνώστης και λάτρης της κλασικής και βυζαντινής μουσικής, της όπερας και του θεάτρου, της ταχύτητας, που βγαίνει από υψηλής κλάσης ευρωπαϊκά οχήματα, αγαπάει τη θάλασσα και είναι κάτοχος διπλώματος ναυσιπλοΐας Ομιλεί άπταιστα την γερμανική γλώσσα και γερμανο-ελβετική διαλέκτο και είναι γνώστης της αγγλικής και ιταλικής γλώσσας. Είναι λάτρης του καλού φαγητού και οίνων (γευσιγνώστης) και κυρίως της μεσογειακής κουζίνας.
Αναφορικά με την Ελβετία: Πιστεύει πως στην υφήλιο υπάρχουν μόνο τρεις κοινωνίες που λειτουργούν άψογα, το μελίσσι, η μυρμηγκοφωλιά και η Ελβετική κοινωνία. Λειτουργούν τόσο καλά, όσο “το Ελβετικό ρολόι”.

Το άρθρο Αγγελιδάκης Νικόλαος εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

 Ο παππούς του βιογραφούμενου, από την πλευρά του πατέρα του, ονομαζόταν Κωνσταντίνος Αγγελίδης και γεννήθηκε στο Σιδηρόκαστρο το 1854. Έζησε μια περιπετειώδη ζωή, σε μία ταραχώδη εποχή γεμάτη ανακατατάξεις στρατιωτικές και πολιτικές, με επίκεντρο πάντα την πόλη του, το Σιδηρόκαστρο. Αποφοίτησε από τη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων και γνώριζε γαλλικά. Για την εποχή του διέθετε υψηλό επίπεδο παιδείας και κοινωνικής μόρφωσης. Εργάστηκε για λίγο ως δάσκαλος στην Ήπειρο (Πάργα, Περιστέρι Άρτας). Ξενιτεύτηκε και εργάστηκε ως έμπορος στη Ρουμανία μαζί με συγγενείς και άλλους συντοπίτες του, ήδη εγκατεστημένους εκεί. Επέστρεψε το 1896 οικονομικά ισχυρός και δημιούργησε κατάστημα υαλικών στο Σιδηρόκαστρο. Τον ίδιο χρόνο παντρεύτηκε την Καλλίτσα (Καλλιόπη) Ευαγγελοπούλου με την οποία απέκτησε δέκα παιδιά, από τα οποία δύο πέθαναν σε βρεφική ηλικία. Παράλληλα ασχολήθηκε με τα κοινά.

Μετά από πυρκαγιά που κατέστρεψε την επιχείρησή του, ο παππούς Κωνσταντίνος διορίστηκε δάσκαλος μπαίνοντας στην υπηρεσία της ΙΜ Μελενίκου-Σιδηροκάστρου και υπηρέτησε σε Μελενίκο, Πετρίτσι (Petrich) και Αχλαδοχώρι. Το 1907 χειροτονήθηκε ιερεύς και τοποθετήθηκε ως ιερεύς-δάσκαλος στην Άνω Τζουμαγιά, όπου και έμεινε μέχρι το 1913. Εκεί τον βρήκαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι. Μετά την ανακωχή (Ιούλιος 1913) και τη λήξη του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου, υπό τον φόβο βουλγαρικών αντιποίνων και βιαιοτήτων, εγκατέλειψε οικογενειακώς μαζί με άλλους Έλληνες την Άνω Τζουμαγιά και μετά από πορείες μέσα στα βουνά κατέφυγε στις γραμμές του ελληνικού στρατού στο Λιβούνοβο (Βουλγαρία) όπου δόθηκαν οι πρώτες βοήθειες και από εκεί στο Σιδηρόκαστρο. Εκεί τον βρήκε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η Β΄ Βουλγαρική κατοχή που κατά τη διάρκειά της εξορίστηκε οικογενειακώς στη Βόρεια Βουλγαρία, στο Λομ (Παλάγκα), λιμάνι στον Δούναβη, από όπου επέστρεψε με τη λήξη του πολέμου και την ανακωχή-συνθηκολόγηση της Βουλγαρίας. Έφυγε από τη ζωή την 1η Απριλίου 1929 στο Σιδηρόκαστρο, σε ηλικία 60 ετών, από τύφο.

Η γιαγιά Καλλιόπη γεννήθηκε στο Μελενίκο το 1878 και καταγόταν από εύπορη οικογένεια. Πήγε στο σχολείο μέχρι το γυμνάσιο (Παρθεναγωγείο Μελενίκου). Μετά τον γάμο της (1896) ακολούθησε τον σύζυγό της σε όλη του την πορεία. Όπως αναφέρει ο βιογραφούμενος, «η γιαγιά Καλλιόπη έμενε μαζί μας. Ήταν μία κοντόχοντρη, γεματούλα γυναίκα, που δεν εκδήλωνε τα συναισθήματά της. Δεν μας μαγείρευε, ούτε έπλεκε και γενικά δεν ήταν η “κλασική γιαγιά”. Ήταν αρκετά κοινωνική με παλιές φίλες ή συγγενείς από το Μελενίκο. Δεν μου διηγήθηκε κάτι από τα συνηθισμένα παραμύθια αλλά, περήφανη για την καταγωγή της, μου ανιστορούσε εμπειρίες από τη νεανική της ηλικία. Έλεγε ότι το σχολείο της δεν είχε αυλή και έτσι το διάλειμμα γινόταν μέσα στην τάξη, πηδώντας με τις συμμαθήτριές της πάνω από τα θρανία. Ο επιστάτης ανέβαινε και τις μάλωνε φωνάζοντας “Ατια του Ατούμ Μπέη!”». Αυτές οι ιστορίες δημιούργησαν στον βιογραφούμενο την επιθυμία να γνωρίσει το Μελενίκο, κάτι που κατάφερε μόλις το 2017, όταν ομαλοποιήθηκε η ζωή στη Βουλγαρία. Η γιαγιά Καλλίτσα πέθανε στη Θεσσαλονίκη, στις 16 Ιουνίου 1965.

Ο πατέρας του βιογραφούμενου, Παντελής Αγγελίδης, γεννήθηκε στην Άνω Τζουμαγιά (Blagoevgrad) στις 9 Δεκεμβρίου 1912 και ήταν το 8ο παιδί της οικογένειας. Λίγο καιρό μετά τη γέννησή του, η οικογένεια αναγκάστηκε να καταφύγει στο Σιδηρόκαστρο του Νομού Σερρών. Φοίτησε στο Δημοτικό και στο εξατάξιο Γυμνάσιο Σιντικής (Σιδηρόκαστρο) όπου κατέφυγε η οικογένεια. Το 1933 εισήχθη, μετά από εξετάσεις, πρώτος στη Σχολή ΤΤΤ (Ταχυδρομείο, Τηλέγραφος, Τηλέφωνο) στην Αθήνα, από την οποία αποφοίτησε δεύτερος, τον επόμενο χρόνο. Άρχισε την επαγγελματική του καριέρα στις 24 Δεκεμβρίου 1934 από το ΤΤΤ Σερρών και την ολοκλήρωσε ως επιθεωρητής-προϊστάμενος της Περιφερειακής Ταχυδρομικής Επιθεωρήσεως Μακεδονίας. Διετέλεσε για 5 χρόνια διδάσκων στην Ταχυδρομική Σχολή Θεσσαλονίκης. Γνώριζε γαλλικά. Τον Νοέμβριο του 1956 κατάφερε να πραγματοποιήσει το όνειρό του και πήρε το πτυχίο της Νομικής από το ΑΠΘ. Το 1963 του απονεμήθηκε ο «Χρυσούς Σταυρός του Βασιλικού Τάγματος Γεωργίου Α΄», γεγονός πολύ σημαντικό για την εποχή του, μετά τη συμμετοχή του σε άσκηση του ΝΑΤΟ.

Παντρεύτηκε με την Αγγελική Τσιάμη και το ζευγάρι απέκτησε από τον γάμο του έναν γιο, τον βιογραφούμενο Κωνσταντίνο.

Όπως αναφέρει ο βιογραφούμενος, «ο πατέρας ήταν άντρας μετρίου αναστήματος, με μέτρια εμφάνιση και λίγο γεματούλης. Όταν ήμουν μικρός, με πήγαινε πολλές βόλτες, μου αγόραζε βιβλία και παιχνίδια, μου διάβαζε παραμύθια για να με κοιμίσει. Με συμβούλευε να είμαι σωστός άνθρωπος, δεν με πίεζε ιδιαίτερα με τα μαθήματα και με μάλωνε σπάνια και δικαιολογημένα, γιατί εγώ είχα κάνει αταξία και είχε δίκιο. Μου έκανε όσα χατίρια δεν θεωρούσε βλαβερά για μένα. Επίσης, ήταν πάντα πολύ ευγενικός με τη μητέρα μου. Πολλές φορές, όταν ερχόταν κουρασμένος στο σπίτι, του έλεγα χαριτολογώντας: «ήρθε ο Διοικητής» και πράγματι ήταν καλός διοικητής, αλλά διοικητής. Ήταν μία σημαντική φιγούρα και προσωπικότητα. Κάναμε μαζί διάφορα ταξίδια και φτάσαμε μέχρι το Εδιμβούργο. Του άρεσε πολύ και ήταν πολύ πιο χαρούμενος ταξιδεύοντας. Σε κάθε μέρος που επισκεπτόμασταν, με έβαζε να διαβάσω την ιστορία του. Για να πω την αλήθεια όλοι ήμασταν στα ταξίδια πιο χαρούμενοι, αν και η μητέρα μου δεν τα λάτρευε».

Ο Παντελής Αγγελίδης έφυγε πρόωρα από τη ζωή στις 9 Σεπτεμβρίου 1982 από καρκίνο οισοφάγου με γενικευμένη διάχυση στο πεπτικό σύστημα. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Αγγελική, να προσέχεις τον Κώστα».

Ο παππούς του βιογραφούμενου, από την πλευρά της μητέρας του, ονομαζόταν Ιωάννης Τσιάμης και γεννήθηκε το 1897 στη Νέα Ζίχνη, κωμόπολη του Νομού Σερρών, έδρα του ομώνυμου Δήμου και έδρα της παλιάς επαρχίας Φυλλίδος. Ο παππούς Ιωάννης ήταν ο πρώτος που πήρε το επίθετο «Τσιάμης» από τον δάσκαλό του κατά την εγγραφή του στο σχολείο, επειδή ήταν ψηλός. Μέχρι τότε το επίθετο ήταν «Γιαννάκης» από το όνομα του παππού, όπως συνηθιζόταν επί Τουρκοκρατίας. Αποφοίτησε από το εξατάξιο Γυμνάσιο Σερρών και γνώριζε γαλλικά. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη βουλγαρική κατοχή εξορίστηκε στη Δοβρυτσά, στη Βόρεια Βουλγαρία, όπου έμαθε βουλγαρικά για να συνεννοείται με τους ντόπιους. Ήταν κτηματίας, παραγωγός σιταριού και καπνού, ασχολούμενος ταυτόχρονα με το εμπόριο και τη μεσιτεία καπνών για λογαριασμό εταιρείας της Θεσσαλονίκης. Παράλληλα διατηρούσε, μαζί με τον αδελφό του, εστιατόριο και ξενοδοχείο στη Νέα Ζίχνη. Ήταν ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας στην εποχή του και είχε εμφάνιση αστού: κοντό περιποιημένο μουστάκι, κομψά κοστούμια και τον χειμώνα φορούσε παλτό με βελούδινα πέτα. Άνθρωπος με αυστηρές αρχές, δεν έπινε, δεν έπαιζε χαρτιά, δεν ξενυχτούσε. Είχε δικό του άλογο και του άρεσε να ιππεύει. Αγαπούσε τα σκυλιά. Είχε συντηρητικές πολιτικές απόψεις και ήταν οπαδός του Λαϊκού Κόμματος και φιλοβασιλικός. Κατά το βενιζελικό κίνημα στην Ανατολική Μακεδονία (01.03-14.03.1935) εξορίστηκε στο Διδυμότειχο. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συνεργάστηκε με τις «Εθνικές Αντιστασιακές Ομάδες» του Αντών Τσαούς.

Ο Ιωάννης Τσιάμης παντρεύτηκε τη Μαρίκα Χαλκιοπούλου και απέκτησαν τέσσερα παιδιά, τρία αγόρια και ένα κορίτσι, την Αγγελική, μητέρα του βιογραφούμενου.

Ο παππούς Ιωάννης είχε μεγάλη αδυναμία στη μοναχοκόρη του. Δυστυχώς, έφυγε από τη ζωή πρόωρα, σε ηλικία 45 ετών το 1944 όταν, κατά τη συγκυριαρχία ΕΑΜ και βουλγαρικού στρατού, δολοφονήθηκε από τους αντάρτες κοντά στο χωριό Συκιά Σερρών. Το πτώμα του βρέθηκε μερικές μέρες αργότερα και ετάφη στις Σέρρες.

Η γιαγιά Μαρίκα γεννήθηκε στις Σέρρες το 1898. Τελείωσε το δημοτικό και πήγε σε 3-4 τάξεις στο εξατάξιο γυμνάσιο Σερρών. Εκεί γνωρίστηκε με τον μέλλοντα σύζυγό της. Εν συνεχεία, σπούδασε στην Αθήνα, στη Σχολή Νηπιαγωγών Καλλιθέας, μαζί με τη μικρότερη αδελφή της την Ευπραξία, η οποία, δυστυχώς, πέθανε κατά το λιμό της Νότιας Ελλάδας (Δεκέμβριος 1916-Ιούλιος 1917). Η Μαρίκα γύρισε στις Σέρρες αλλά δεν άσκησε το επάγγελμα γιατί παντρεύτηκε τον Ιωάννη και μετακόμισε στη Νέα Ζίχνη. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η οικογένεια μετακόμισε στις Σέρρες και τελικά στη Θεσσαλονίκη.

Όπως αναφέρει ο βιογραφούμενος, «η γιαγιά Μαρίκα ήταν μετρίου αναστήματος, λεπτή και κομψή γυναίκα που ντυνόταν σύμφωνα με τη μόδα της εποχής. Κυρίως όμως ήταν “δασκάλα”. Αγαπούσε το διάβασμα, είχε αυστηρές αρχές και πίστευε ότι τα παιδιά πρέπει να έχουν όρια. Αγαπούσε και τα 7 εγγόνια της και ήθελε να μάθουμε γράμματα. Άρχιζε να προετοιμάζει εμένα και τα ξαδέλφια μου με το που πλησιάζαμε σε σχολική ηλικία. Σ’ εμένα προσωπικά, όταν ήμουν μαθητής Α΄ Δημοτικού είχε προχωρήσει στη διδασκαλία της ύλης της Β΄ Δημοτικού με αποτέλεσμα να μην παρακολουθώ τη δασκάλα στο σχολείο. Αργότερα, με συστηματική επανάληψη εμπέδωσα τη “γραμματική” γνώση που παραμένει. Με βοήθησε και στα γαλλικά στην Α΄ Γυμνασίου. Είχε αποκτήσει σημαντικές και πολύπλευρες γνώσεις στη Σχολή Νηπιαγωγών που εφάρμοσε στο μεγάλωμα των εγγονιών της. Μας έραβε τα αποκριάτικα κοστούμια μας και σε εμένα διέγνωσε αρχή ραχίτιδας-υποβιταμίνωσης D και έτσι άρχισα να πίνω μουρουνέλαιο που με βοήθησε. Επίσης διέγνωσε την πλατυποδία μου που διορθώθηκε απόλυτα με ειδικά παπούτσια που φορούσα για 3-4 χρόνια. Η φροντίδα της ήταν σφαιρική και διαρκής: όταν μου αγόρασαν το πρώτο μου κοστούμι, η γιαγιά έλεγξε την ποιότητα και αν μου πήγαινε. Την ίδια προσφορά είχε και προς τα υπόλοιπα εγγόνια της, με σταδιακή όμως μείωση, λόγω ηλικίας». Πέθανε ήσυχα στον ύπνο της, στις 29 Απριλίου 1982, όταν ο βιογραφούμενος ήταν πια γιατρός.

Η μητέρα του βιογραφούμενου, Αγγελική Τσιάμη, γεννήθηκε στη Νέα Ζίχνη Σερρών στις 20 Ιουλίου 1927. Φοίτησε στο σχολείο μέχρι την Γ’ τάξη του Γυμνασίου και διέκοψε, επειδή ξεκίνησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Αργότερα, με τη λήξη του πολέμου κατάφερε να πάρει το απολυτήριο του εξατάξιου Γυμνασίου, αλλά δεν εργάστηκε ποτέ και ασχολήθηκε με τα οικιακά. Όταν παντρεύτηκε, ήταν σε ηλικία 21 ετών και το πρώτο παιδί της ήταν ο βιογραφούμενος Κωνσταντίνος. Όπως αναφέρει ο βιογραφούμενος, «η μητέρα μου ήταν δυναμική και αυστηρή γυναίκα. Μαγείρευε πολύ καλά και με φρόντιζε πολύ. Ήταν εξαιρετική οικοδέσποινα και υπερπροστατευτική με τους ανθρώπους που αγαπούσε. Στο σπίτι φρόντιζε και την πεθερά της. Εμένα με διάβαζε από την ώρα που πήγα στο σχολείο και αργότερα διάβαζε και φρόντιζε την εγγονή της, δηλαδή την κόρη μου. Φρόντιζε όλη την οικογένεια, έφτιαχνε γλυκά, σιδέρωνε, έλυνε σταυρόλεξα και ήταν διαχειρίστρια στην πολυκατοικία της, όπου συνεργαζόταν μάλιστα και με έναν φιλόλογο για τις ανακοινώσεις. Στήριγμα και σκέπη ήταν η μητέρα μου. Παρέμεινε ψηλή, όμορφη και πολύ μαμά ακόμη και μέχρι το τέλος». Η Αγγελική Τσιάμη απεβίωσε στις 5 Νοεμβρίου 2019, ύστερα από κάταγμα που υπέστη στο αριστερό μηριαίο οστό και μετεγχειρητικές επιπλοκές.

Ο βιογραφούμενος, Κωνσταντίνος Αγγελίδης, γεννήθηκε το 1949 στη Θεσσαλονίκη. Φοίτησε στο Πειραματικό σχολείο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το οποίο θεωρούνταν ένα από τα καλύτερα σχολεία της πόλης. Όπως διηγείται ο βιογραφούμενος, «εκεί δεν μας έδωσαν μόνο πολλές γνώσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αλλά μας έμαθαν τι θα πει σοβαρότητα, πειθαρχία και ουσιαστικός λόγος. Οι γονείς έπρεπε να επισκέπτονται το σχολείο υποχρεωτικά δύο φορές τον μήνα. Αν ένας μαθητής δεν πήγαινε καλά στις εξετάσεις, έπρεπε να φύγει από το σχολείο. Ο Διευθυντής του σχολείου που ήταν παιδαγωγός, επέλεγε τους καθηγητές και αρκετοί από αυτούς έκαναν στη συνέχεια ακαδημαϊκή καριέρα ως πανεπιστημιακοί. Οι καθηγητές του σχολείου ήταν και αυστηροί και φιλικοί. Όταν στα υπόλοιπα σχολεία η κάθε τάξη είχε 70 μαθητές, στο Πειραματικό δεν ξεπερνούσε τα 30 παιδιά η τάξη. Σε μία τάξη του 1966, πριν από εμένα, λέει ένας καθηγητής στον μαθητή: «είσαι γάιδαρος και να πας να το πεις στη μητέρα σου». Την άλλη μέρα, ρωτά ο καθηγητής τον μαθητή: «το είπες στη μητέρα σου;» «Ναι!» απαντά ο μαθητής, «της είπα ότι ο μαύρος (αυτό ήταν το παρατσούκλι του καθηγητή γιατί είχε μαύρα μαλλιά) μου είπε ότι είμαι γάιδαρος» και τότε γέλασαν όλοι. Μάλιστα ο καθηγητής του είπε: «καλός είσαι, άντε». Όταν μία μέρα η μητέρα μου ρώτησε τον φιλόλογο: «γιατί του βάλατε 19 στην Ιστορία;». «Γιατί έγραψε καλά» απάντησε ο καθηγητής. «Μα δεν διάβασε» του ανταπαντά η μητέρα μου». «Απάντησε, όμως, σωστά και αυτό μετράει» της είπε ο καθηγητής».

Κατά τα γυμνασιακά του χρόνια ο βιογραφούμενος είχε λίγες παρέες και δεν έκανε πολύ στενούς φίλους, ενώ διάβαζε αρκετά. Στο Λύκειο, όπως ομολογεί ο ίδιος, «άρχισαν τα πάρτι και οι έρωτες με τα κορίτσια. Στην αρχή ερωτεύτηκα την Ελένη, αλλά δεν κράτησε πολύ και μετά την Άννα, λίγο πριν αποφοιτήσω από το Λύκειο. Με την Άννα είχαμε κοινές αρχές και ταιριάζαμε περισσότερο, αλλά ήμασταν μικροί και πήραμε διαφορετικούς δρόμους».

Ο Κωνσταντίνος Αγγελίδης από παιδί ήθελε να γίνει εμποροπλοίαρχος, στη συνέχεια πιλότος και μετά αρχιτέκτονας, όπως συνηθιζόταν στη δική του γενιά. Κάποια ατυχήματα που συνέβησαν εκείνη την εποχή επηρέασαν αρνητικά τον ίδιο και την οικογένεια του στο να γίνει πιλότος, ενώ δεν στράφηκε στην αρχιτεκτονική, γιατί ο θείος του (αδελφός της μητέρας του), που ήταν ιατρός μικροβιολόγος και τον συμβούλευε να επιλέξει την Ιατρική, είχε πει το εξής καταπληκτικό: «Κάποια στιγμή η Ελλάδα θα κτιστεί ολόκληρη και θα σταματήσει να χτίζεται, ενώ οι άνθρωποι θα γεννιούνται και θα πεθαίνουν συνέχεια». Έτσι, ο βιογραφούμενος επηρεάστηκε από τον θείο του και επέλεξε να σπουδάσει Ιατρική. Αποφοίτησε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πήρε ειδικότητα Ορθοπεδικού. Ως ιατρός αντιμετώπισε πολλά δύσκολα περιστατικά, ιδιαίτερα πασχόντων από οστεομυελίτιδα, η οποία άφηνε, συχνά, αναπηρία. Όπως αναφέρει ο ίδιος, «στην Ιατρική με βοήθησε το απίστευτο πείσμα μου και ο δημιουργικός εγωισμός μου, απόρροια του γεγονότος ότι ήμουν μοναχοπαίδι. Για παράδειγμα, έλεγα ότι αυτό το δύσκολο περιστατικό θα το καταφέρω και ήθελα να κάνω τα πάντα, ώστε να νοιώσει ο ασθενής καλά. Την Ορθοπεδική τη διάλεξα γιατί είναι μία ειδικότητα που κινείται σε συγκεκριμένο πλαίσιο. Πάντα ήμουν φιλικός με τους ασθενείς μου και πρώτα απ’ όλα Άνθρωπος. Ένοιωθα αληθινή ευτυχία κάθε φορά που πετύχαινα τη θεραπεία ενός ασθενή».

Στην ηλικία των 35 ετών ο Κωνσταντίνος Αγγελίδης γνώρισε τον έρωτα της ζωής του, την Ανθή Πορφυριάδου, η οποία γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη από Πόντιους γονείς. Η Ανθή είναι πτυχιούχος Αισθητικός, Φυσικοθεραπεύτρια, Γιατρός με διδακτορικό στην Ιατρική Σχολή ΑΠΘ. Ήταν καθηγήτρια στο Τμήμα Φυσικοθεραπείας Α-ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και τώρα είναι συνταξιούχος.

Όπως αναφέρει ο βιογραφούμενος, «η Ανθή είναι μία γυναίκα μέτριας εμφάνισης, αλλά πολύ γλυκιά, άνθρωπος εκδηλωτικός και ζεστός, εξαιρετικά δραστήρια γυναίκα, πολυπράγμων και λάτρης των ταξιδιών». Στα σπουδαστικά της χρόνια και στον επαγγελματικό της χώρο ήταν συνδικαλίστρια και έχει έντονη ενασχόληση με τα πολιτιστικά ποντιακά δρώμενα ως ενεργό μέλος των σημαντικών Ποντιακών Σωματείων της Μακεδονίας. Συνεχής είναι και η παρουσία της στην πολιτική σκηνή. Στα μαθητικά της χρόνια ανήκε στη Νεολαία Λαμπράκη και μετά τη διάλυσή της και την 7ετία στράφηκε στα δεξιά του πολιτικού χώρου, στη Νέα Δημοκρατία. Ο βιογραφούμενος αναφέρει για τη γυναίκα του ότι «πάντα ήταν βασιλική, γι’ αυτό η κόρη μας είπε κάποτε “είμαι στρουμφάκι με κορώνα”». Είναι στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, υποψήφια στο ψηφοδέλτιο Β΄ Θεσσαλονίκης και διετέλεσε νομαρχιακή σύμβουλος και Αντινομάρχης με τον Παναγιώτη Ψωμιάδη.

Ο Κωνσταντίνος Αγγελίδης αναφερόμενος στη γυναίκα του λέει: «Με εντυπωσιάζει που είναι πολυπράγμων και δεν είναι μία κλασική μητέρα και σύζυγος. Λόγω των δραστηριοτήτων της, έλειπε πολλές ώρες από το σπίτι και γι’ αυτό στην ανατροφή της κόρης μας βοήθησε πολύ η μητέρα μου και η πεθερά μου».

Η κόρη του βιογραφούμενου, Αγγελική Αγγελίδου, γεννήθηκε το 1983. Είναι μοναχοπαίδι, παρόλο που μικρή ήθελε να έχει αδέλφια. Λατρεύει τα αγωνιστικά αυτοκίνητα και έχει λάβει μαύρη ζώνη στις πολεμικές τέχνες. Έχει πτυχία Ιατρικών Μηχανημάτων και Ζωικής Παραγωγής. Το τελευταίο της πτυχίο είναι στη Φυσικοθεραπεία, με μεταπτυχιακά σε κακώσεις στο γόνατο και κακώσεις σε πολεμικές τέχνες. Επαγγελματικά έχει δημιουργήσει Εργαστήριο Φυσικοθεραπείας στη Θεσσαλονίκη. Τελευταία, οργανώνει «Ιππικό Όμιλο» στη Χρυσούπολη Καβάλας με σκοπό την τουριστική ιππασία στο Δέλτα του ποταμού Νέστου και την Ιπποθεραπεία (Θεραπευτική Ιππασία) σε άτομα με κινητικά προβλήματα. Γνωρίζει άπταιστα αγγλικά.

Σήμερα ο βιογραφούμενος είναι συνταξιούχος και παρακολουθεί με ενδιαφέρον τη δημόσια πολιτική ζωή της χώρας. Όπως εξομολογείται, «με έχουν στεναχωρήσει και πληγώσει οι τελευταίες εξελίξεις στο Μακεδονικό».

Αξίζει να γίνει μία σύντομη αναφορά σε ιστορικές και γεωγραφικές πληροφορίες των τόπων καταγωγής των προγόνων του βιογραφούμενου, τόπους που, λόγω των ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων και των πολεμικών συγκρούσεων και αναταράξεων του 20ού αιώνα, επηρεάστηκαν σημαντικά, παρασέρνοντας μαζί στις αλλαγές αυτές και τις οικογένειες τόσων Ελλήνων.

Το Σιδηρόκαστρο, τόπος καταγωγής του παππού του από την πλευρά του πατέρα του, βρίσκεται βορειοδυτικά των Σερρών σε απόσταση 25 χιλιομέτρων, ανάμεσα στα όρη της Bροντούς και του Aγκύστρου από βορρά και του ποταμού Στρυμώνα από δυτικά. Αποτελεί έδρα του Δήμου Σιντικής και είναι ο τελευταίος Δήμος της Ελλάδας στην έξοδο της χώρας προς τη Βουλγαρία. Το Σιδηρόκαστρο είναι αμφιθεατρικά κτισμένο στους πρόποδες του Ίσσαρη, πανύψηλου κι απόκρημνου γρανιτένιου, γκρίζου βράχου που δεσπόζει ανατολικά και στους τριγύρω λόφους του. Το Σιδηρόκαστρο είναι τόπος με μακραίωνη ιστορία, που φτάνει μέχρι την παλαιολιθική εποχή. Το 1383, το Σιδηρόκαστρο καταλήφθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία για πέντε περίπου αιώνες. Το 1912 έπαψε να βρίσκεται υπό Οθωμανική Διοίκηση και το 1913 τη διοίκησή του ανέλαβαν οι Βούλγαροι. Το διάστημα εκείνο, τις τελευταίες ημέρες της κατοχής της περιοχής και γνωρίζοντας πως ο ελληνικός στρατός προελαύνει, ο βουλγαρικός στρατός προέβη σε πρωτοφανείς σφαγές και ποικίλες βιαιότητες. Οι Βούλγαροι συνέλαβαν στις 25 Ιουνίου 1913 στο Σιδηρόκαστρο τον Μητροπολίτη Μελενίκου και Σιδηροκάστρου Κωνσταντίνο Ασημιάδη και τον κατακρεούργησαν. Μαζί με τον Μητροπολίτη, μαρτυρικό θάνατο βρήκαν ο πρωθιερέας Σταύρος και ο πρόκριτος Θωμάς Παπαχαριζάνος. Την επομένη, ημέρα Τετάρτη, σφαγιάσθηκαν από τον Βουλγαρικό στρατό κατοχής 148 κάτοικοι του Σιδηροκάστρου. Οι Βούλγαροι έσυραν τα σώματα του Μητροπολίτη και των άλλων εκτελεσθέντων και τα έριξαν σε λάκκο με ασβέστη. Επίσης ο βουλγαρικός κατοχικός στρατός, πριν αποχωρήσει, προέβη σε βιασμούς, εμπρησμούς οικιών και καταστημάτων Ελλήνων και ληστείες αφήνοντας πίσω εικόνα καταστροφής και φόβου. Στις 27 Ιουνίου 1913, το Σιδηρόκαστρο καταλαμβάνεται από τον Ελληνικό στρατό. Οι κάτοικοι του Σιδηρόκαστρου είναι γηγενείς και πρόσφυγες από διάφορα μέρη: Μικρασιάτες, Mελενίκοι που ήρθαν το 1913 από το Mελένικο, Θρακιώτες που ήρθαν από την Ανατολική Θράκη το 1922 με τη Μικρασιατική Καταστροφή, Πόντιοι από τον Πόντο, Βλάχοι και τη τελευταία δεκαετία, παλιννοστούντες Eλληνοπόντιοι από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Στο Σιδηρόκαστρο βρίσκεται το ιστορικό οχυρό Pούπελ που λειτούργησε ως φραγμός στην προέλαση των Γερμανοβουλγαρικών δυνάμεων, το 1941.

Η Ανατολική Μακεδονία το 1912 έπαψε να βρίσκεται υπό Οθωμανική Διοίκηση και το 1913 ανέλαβαν τη διοίκηση της περιοχής οι Βούλγαροι. Στις 28 Ιουνίου 1913 η πόλη των Σερρών πυρπολήθηκε άγρια από τους Βουλγάρους, καθώς αυτοί οπισθοχωρούσαν προβλέποντας την ήττα τους από τον Ελληνικό Στρατό που προήλαυνε. Στις 29 Ιουνίου 1913, η πόλη απελευθερώθηκε από τον Ελληνικό Στρατό. Τον Αύγουστο του 1916, μονάδες του Βουλγαρικού Στρατού κατέλαβαν πόλεις της Ανατολικής Μακεδονίας βίαια για δεύτερη φορά μετά την Α΄ Βουλγαρική Κατοχή το έτος 1913. Στη διάρκεια της Β΄ Βουλγαρικής Κατοχής (1916-1918) ο ελληνικός πληθυσμός στις πόλεις και τα χωριά υπέστη διώξεις, λιμοκτονία, ομηρίες καθώς και συλλήψεις, φυλακίσεις, βιαιοπραγίες και βασανισμούς από τη μυστική Βουλγαρική αστυνομία και τον κατοχικό Βουλγαρικό στρατό. Ως αποτέλεσμα χιλιάδες Έλληνες έχασαν τη ζωή τους. Ταυτόχρονα εφαρμόστηκε από τους Βούλγαρους ένα σκληρό μέτρο εξόντωσης του πληθυσμού: η εκτόπιση και η ομηρία χιλιάδων Ελλήνων κατοίκων, μεταξύ αυτών και του συνόλου σχεδόν των ιερέων της Ανατολικής Μακεδονίας σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταναγκαστικά έργα στη Βουλγαρία. Ενδεικτικά την περίοδο της Βουλγαρικής κατοχής εξορίστηκαν από την πόλη των Σερρών και τα χωριά 3.000 περίπου άνδρες και εκτοπίστηκαν σε διάφορα μέρη της Βουλγαρίας ως όμηροι για καταναγκαστική εργασία, ενώ το καλοκαίρι του 1918 συνελήφθησαν άλλοι 5.000 περίπου άνδρες και εκτοπίστηκαν στη Βουλγαρία και αυτοί ως όμηροι στα τάγματα εργασίας. Μετά την ήττα του βουλγαρικού στρατού και την επακόλουθη ανακωχή, τον Σεπτέμβριο του 1918, όσοι όμηροι επέζησαν από τις κακουχίες και τα καταναγκαστικά έργα επέστρεψαν σε άσχημη ψυχολογική και σωματική κατάσταση. Η επισιτιστική και ανθρωπιστική κρίση που δημιουργήθηκε σε βάρος των Ελλήνων της Ανατολικής Μακεδονίας στη διάρκεια της Β΄ Βουλγαρικής κατοχής, διαπιστώθηκε σε όλο το εύρος της μετά την απελευθέρωση των περιοχών οπότε και οργανώθηκαν συσσίτια, πρόχειρα νοσοκομεία και διανομή ιατροφαρμακευτικού εξοπλισμού.

Η Νέα Ζίχνη, τόπος καταγωγής του παππού του από την πλευρά της μητέρας του, βρίσκεται στη νότια πλαγιά του Mενοικίου, νοτιοανατολικά των Σερρών σε απόσταση 27χλμ. από το κέντρο τους. Αρχικά η πόλη χτίστηκε στις όχθες της (τώρα αποξηραμένης) λίμνης του Αχινού. Το αρχαίο της όνομα ήταν Ίχνα. Απελευθερώθηκε από τους Βουλγάρους κατά τον B΄ Βαλκανικό Πόλεμο το 1913 και ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος μαζί με την πόλη των Σερρών.

Ο βιογραφούμενος γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη από την εποχή της ίδρυσής της από τον Κάσσανδρο ως μια ακμάζουσα Ελληνιστική πόλη μέχρι την Οθωμανική κυριαρχία, αξιοποιεί τη στρατηγική της θέση και αναπτύσσεται σε μια πολυπολιτισμική πόλη. Από το 1912, με τη λήξη των Βαλκανικών Πολέμων και την ενσωμάτωση της περιοχής στο σύγχρονο Ελληνικό Κράτος, η Θεσσαλονίκη αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας. Με την ένταξή της στον κορμό του Ελληνικού Κράτους το 1912, ο πληθυσμός της πόλης παρουσιάζει σημαντικές μεταβολές με τη μετακίνηση του μουσουλμανικού πληθυσμού και την αντικατάστασή του από προσφυγικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης. Οι πληθυσμιακές μεταβολές συνέτειναν στην αλλαγή της πληθυσμιακής κατάστασης της πόλης με την ενίσχυση του ελληνικού στοιχείου. Η πολεοδομική και αρχιτεκτονική της αναδιοργάνωση επιταχύνθηκε από τη Μεγάλη Πυρκαγιά του 1917 και τις προσπάθειες της νέας Ελληνικής διοίκησης να προσθέσει αρχαιοελληνικά και ευρωπαϊκά στοιχεία στο αρχιτεκτονικό ύφος της πόλης, που οδήγησε στην καταστροφή αρκετών οθωμανικών λατρευτικών και λειτουργικών κτιρίων. Οι σημαντικότερες πληθυσμιακές μεταβολές παρατηρούνται με το ολοκαύτωμα της ακμαίας Εβραϊκής κοινότητας από τα ναζιστικά στρατεύματα την περίοδο της τριπλής κατοχής κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την εγκατάσταση του Μικρασιατικού και Θρακιώτικου προσφυγικού πληθυσμού έπειτα από τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 και με την εσωτερική μετανάστευση που παρατηρείται κατά τη δεκαετία του ’50 και μεταγενέστερα προς τα μεγάλα αστικά κέντρα.

Το άρθρο Αγγελίδης Κωνσταντίνος εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Οι ρίζες του Άγγελου Αγγελόπουλου από την πλευρά του πατέρα αλλά και της μητέρας του προέρχονται από την Κουκουνάρα, χωριό της επαρχίας Πυλίας, του Νομού Μεσσηνίας. Ο προπάππους από την πλευρά του πατέρα του, ο Στάθης Αγγελόπουλος, ήταν κτηνοτρόφος και αγρότης. Επί τουρκοκρατίας η οικογένειά του κατέβαινε με τα άλογα από τις ορεινές περιοχές της Αρκαδίας στη Μεσσηνία για να μένει το καλοκαίρι. Έτσι κάποια στιγμή δημιούργησαν το χωριό Κουκουνάρα. Ο Στάθης Αγγελόπουλος απέκτησε τέσσερα παιδιά. Ένα εξ αυτών ήταν ο παππούς του βιογραφούμενου, ο Άγγελος, που ήταν και αυτός αγρότης και κτηνοτρόφος. Ο Άγγελος παντρεύτηκε τη Βασιλική Κωνσταντακοπούλου και απέκτησαν εννέα παιδιά, από τα οποία έζησαν και γνώρισε τα επτά.

Ο πατέρας του ήταν το τρίτο παιδί. Γεννήθηκε το 1907. Αποφοίτησε από το σχολαρχείο και κατόπιν εξετάσεων φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων, την οποία όμως εγκατέλειψε στο τρίτο έτος επειδή αρρώστησε ο πατέρας του. Η επιθυμία του ήταν να δώσει εξετάσεις στην ιατρική, αλλά λόγω της ασθένειας του πατέρα του αποφάσισε να ασχοληθεί με τις αγροτικές εργασίες για να τον βοηθάει. Έλαβε μέρος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου πολέμησε για αρκετό χρονικό διάστημα. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι γύρισε από το μέτωπο στην Πάτρα με τα πόδια. Κατά τη διάρκεια του πολέμου και της αναταραχής που κυριαρχούσε είχε χαθεί με τον αδερφό του Παναγιώτη, αλλά εν τέλει βρέθηκαν και πάλι μαζί στην Πάτρα. Το 1945 παντρεύτηκε τη Γεωργία Σταυροπούλου του Νικόλαου και της Σταυρούλας. Οι γονείς της Γεωργίας ήταν αγρότες και εκτός από την ίδια είχαν άλλα τρία αγόρια.

Οι γονείς του απέκτησαν τέσσερα παιδιά: το 1950 τον Άγγελο, το 1952 τον Γεώργιο, ο οποίος είναι συνταξιούχος, παντρεμένος με την Ιουλία Κωνσταντοπούλου και πατέρας δύο αγοριών, το 1955 τη Βασιλική, η οποία είναι οδοντίατρος, παντρεμένη με τον δικηγόρο Κώστα Ψυχογιό, με τον οποίο έχουν αποκτήσει δύο κόρες που ζουν στην Αθήνα και το 1956 τη Σταυρούλα, η οποία είναι συνταξιούχος του Δημοσίου.

Ο Άγγελος Αγγελόπουλος τελείωσε το Λύκειο στην Πύλο. Στη συνέχεια, από το 1967 έως το 1973 φοίτησε στην Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1974 έως το 1976 υπηρέτησε ως υπαξιωματικός στις Διαβιβάσεις. Τον Αύγουστο του 1976 και αφότου είχε απολυθεί από τον στρατό άνοιξε οδοντιατρείο στην Πύλο. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1981 παντρεύτηκε τη Χρυσούλα Κουφού, η οποία κατάγεται από την Αθήνα και απέκτησαν μαζί τρεις κόρες: το 1983 τη Γεωργία, η οποία είναι νηπιαγωγός, το 1987 τη Μαρία, η οποία είναι αρχαιολόγος και το 2000 τη Μυρτώ.

Το χωριό Κουκουνάρα ανήκει στην επαρχία Πυλίας του Νομού Μεσσηνίας. Απέχει 12 χιλιόμετρα από την Πύλο και έχει 250 κατοίκους. Η βασική ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία. Τα κυριότερα αρχαιολογικά μνημεία είναι οι αρχαίοι τάφοι πέριξ του χωριού. Το χωριό έχει πολιτιστικό σύλλογο με το όνομα «ο Τηλέμαχος». Η ονομασία του χωριού προέρχεται από μια τεράστια κουκουναριά που βρισκόταν στο κέντρο του χωριού.

Το άρθρο Αγγελόπουλος Άγγελος εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Οι ρίζες της οικογένειας Αγγελόπουλου είναι από το Καλαμάκι Κάτω Αχαΐας. Ο παππούς του βιογραφούμενου, Ιωάννης Αγγελόπουλος, γεννήθηκε στο Καλαμάκι. Είχε τέσσερα αδέρφια, τον Ανδριανό, τον Ανδρίκο, την Αγγελική και τον Γιώργο. Στο επάγγελμα ήταν αγρότης και κτηνοτρόφος και καλλιεργούσε τη δική του κτηματική περιουσία. Έλαβε μέρος σε μάχες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Παντρεύτηκε την Αικατερίνη Νικολακοπούλου και απέκτησαν πέντε παιδιά: τον Παναγιώτη, την Καλλιόπη, τον Άγγελο, τη Δήμητρα και τη Φρόσω. Ο παππούς Ιωάννης ήταν τρομερά εργατικός και δραστήριος αλλά και πολύ κοινωνικός, καθώς ασχολήθηκε με τα κοινά, όπως και ο πατέρας του Αρίστος, που διετέλεσε για πολλά χρόνια Πρόεδρος της κοινότητας. Ο Ιωάννης ασχολήθηκε και αυτός με τα κοινά στην περιοχή του, γνωρίζοντας την αγάπη και τον σεβασμό από όλο τον κοινωνικό του περίγυρο. Απεβίωσε σε ηλικία 57 ετών.

Η γιαγιά Αικατερίνη γεννήθηκε στο Λιμνοχώρι Αχαΐας και ήταν μέλος πολυμελούς οικογένειας. Βοηθούσε τον σύζυγό της σε όλες τις αγροτικές εργασίες, φροντίζοντας παράλληλα το σπίτι και την οικογένειά της. Μεγάλωσε τα παιδιά της με αγάπη και φροντίδα και ήταν αγαπητή από όλον τον κόσμο. Απεβίωσε σε ηλικία 78 ετών.

Από την πλευρά της μητέρας του, ο παππούς του λεγόταν Χρήστος Ντάζος και καταγόταν από τη Λακόπετρα Αχαΐας. Ήταν αγρότης και κτηνοτρόφος και παντρεύτηκε τη Φωτεινή Τογιοπούλου, με την οποία απέκτησε έξι παιδιά, τον Γεώργιο, τη Βασιλική, τη Μαρίκα, τον Κωνσταντίνο, τη Νίκη και τη Διαμάντω. Ο παππούς απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών και η γιαγιά σε ηλικία 80 ετών.

Ο πατέρας του βιογραφούμενου, Παναγιώτης Αγγελόπουλος, γεννήθηκε το 1927 στο Καλαμάκι. Τελείωσε τη βασική εκπαίδευση στο χωριό και έπειτα ασχολήθηκε με αγροτικές εργασίες ενώ ανέλαβε και την κτηματική περιουσία του πατέρα του. Ένωσε τη ζωή του με τη Βασιλική Ντάζου και απέκτησαν τέσσερα παιδιά, την Ειρήνη, τη Φωτεινή, τον βιογραφούμενο Ιωάννη και τον Θεοφάνη. Ο Παναγιώτης ήταν εξαιρετικός οικογενειάρχης και πολύ εργατικός άνθρωπος. Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών. Η μητέρα του, Βασιλική Ντάζου, γεννήθηκε το 1928 στη Λακόπετρα. Μετά τον γάμο της αφοσιώθηκε στην ανατροφή των παιδιών της. Ήταν ένας πολύ γλυκός άνθρωπος, αγαπητή σε όλους. Απεβίωσε σε ηλικία 52 ετών.

Ο βιογραφούμενος, Ιωάννης Αγγελόπουλος, γεννήθηκε το 1964 στο Καλαμάκι Κάτω Αχαΐας. Αποφοιτώντας από το Λύκειο, υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στην Αεροπορία στην Τρίπολη, την Πάτρα και τη Θεσσαλονίκη. Από μικρή ηλικία βοηθούσε τον πατέρα του με τις αγροτικές εργασίες και συνέχισε για λίγα χρόνια μετά τον στρατό, έως την ηλικία των 23 ετών που αποφάσισε να έρθει στην Αθήνα σε αναζήτηση καλύτερης ζωής.

Εργάστηκε σκληρά, αρχικά σε ένα εργοστάσιο, έπειτα σε ένα φανοποιείο και αργότερα σε ένα μαγαζί με ανταλλακτικά αυτοκινήτων. Το 1994, άνοιξε τη δική του επιχείρηση με ανταλλακτικά αυτοκινήτων στο Καματερό, την οποία μετέφερε το 1998 στο Περιστέρι. Η πορεία της επιχείρησής του ήταν έκτοτε ανοδική. Η επιτυχία του οφείλεται στην ειλικρίνεια με την οποία αντιμετωπίζει τους πελάτες του αλλά και στις αρετές της συνέπειας και της εντιμότητας, οι οποίες τον διακρίνουν τόσο ως άνθρωπο όσο και ως επαγγελματία.

Πέρα από την επιτυχημένη επαγγελματική του πορεία, δημιούργησε μία όμορφη οικογένεια με την σύζυγό του, Βασιλική Κοντούλη. Η Βασιλική γεννήθηκε στην Αθήνα και ασχολείται ενεργά με την οικογενειακή επιχείρηση. Το ζευγάρι παντρεύτηκε το 1990 και απέκτησε δύο παιδιά, τη Δήμητρα και τη Βασιλική. Η Δήμητρα γεννήθηκε το 1991, είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η Βασιλική γεννήθηκε το 1993, είναι απόφοιτος λυκείου και εργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση.

Ο βιογραφούμενος αφιερώνει τον ελεύθερό του χρόνο σε φιλικές συναναστροφές αλλά και στη μεγάλη του αγάπη, το ποδόσφαιρο. Ο ίδιος έπαιζε για πολλά χρόνια ποδόσφαιρο σε ερασιτεχνικές ομάδες ενώ σήμερα είναι προπονητής της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας του Περιστερίου.

Το άρθρο Αγγελόπουλος Ιωάννης εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Η ιστορία της οικογένειας του πατέρα του ξεκινά από τον παππού Δημήτριο Αγγελόπουλο από τη Γορτυνία και την ένδοξη καταγωγή του, καθώς ήταν απόγονος του Γρηγορίου Ε’. Το 1877 ο Δημήτριος Αγγελόπουλος ίδρυσε στην Πάτρα το πρώτο Ναυτικό Πρακτορείο με την επωνυμία «Δ.Θ.ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ & ΥΙΟΙ ΕΠΕ», συνέχεια του οποίου είναι η σημερινή μορφή της εταιρείας ΑΜΚΟ, της οποίας το πρώτο γραφείο διατηρείται ακόμα στην Πάτρα για ιστορικούς λόγους.

Η μητέρα του Σπύρου Αγγελόπουλου, Σμαράγδα Λαζίδη, κατάγεται από την Κωνσταντινούπολη, όμως γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ζάκυνθο. Αξιόλογη και δυναμική γυναίκα, η Σμαράγδα γνωρίζεται με τον Ευάγγελο Αγγελόπουλο στα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής και παντρεύονται το 1941.

Ο Ευάγγελος Αγγελόπουλος, λίγο καιρό μετά τον γάμο, πηγαίνει ως εθελοντής στο μέτωπο. Στην ενέργειά του αυτή ωθείται από την αγωνιστικότητά του και τη βαθιά αγάπη του για την Ελλάδα. Ανατρέφει τα παιδιά του με σκληρότητα, για να γίνουν δυναμικοί και αγωνιστές. Στους βομβαρδισμούς της Ζακύνθου είχε βγάλει τον γιο του, Σπύρο, στο παράθυρο, για να μάθει να μη φοβάται.

Η οικογένεια του Σπύρου Αγγελόπουλου εγκαθίσταται στην Πάτρα, όταν ο ίδιος είναι τριών ετών. Το 1952 έρχεται στην Αθήνα και φοιτά στο Εθνικό Εκπαιδευτήριο Αναβρύτων την ίδια εποχή με τον διάδοχο του βασιλικού θρόνου Κωνσταντίνο. Ακολούθως, πηγαίνει στην Αγγλία για σπουδές και επιστρέφοντας στην Ελλάδα, αρχίζει να εργάζεται στη χαμηλότερη βαθμίδα της οικογενειακής επιχείρησης, ύστερα από εντολή του πατέρα του, για να μάθει τη δουλειά. Υπηρετεί επί μία τετραετία, από το 1970 μέχρι το 1974, στον Ελληνικό στρατό ως έφεδρος ανθυπολοχαγός.

Σε διάστημα λίγων χρόνων, καταφέρνει με την εργατικότητά του να ανέλθει και να φτάσει στη θέση του Διευθυντή της εταιρείας. Είναι, επίσης, Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Ναυτικής Ένωσης της Ελλάδας. Είναι από τα πρώτα μέλη της τοπικής επιτροπής Α. Πατησίων της Ν.Δ. με ενεργό συμμετοχή σε όλους τους αγώνες.

Ο Σπύρος Αγγελόπουλος είναι ενωμένος με τα δεσμά του γάμου με τη Σπυριδούλα Λαγκούση με καταγωγή, επίσης, από την Αρκαδία και τα Επτάνησα και έχουν αποκτήσει δύο δίδυμες κόρες: την Ευαγγελία και την Ελένη (14 ετών), που φοιτούν στη Λεόντειο Σχολή. Έχει, επίσης, άλλη μία κόρη από τον πρώτο του γάμο, τη Σμαράγδα (32 ετών), δικηγόρο, η οποία ζει και εργάζεται στην Πάτρα.

Ο φιλόπατρις Σπύρος Αγγελόπουλος ζει με μνήμες και αξίες που τείνουν να χαθούν. Ανατρέφει τα παιδιά του εμφυσώντας τους υψηλές αξίες και ιδανικά και προσπαθεί να συμβάλει με κάθε τρόπο στη διατήρηση των ελληνικών ηθών και εθίμων. Διατηρεί στο γραφείο του αρχείο με προσωπικές παρακαταθήκες, το οποίο επιθυμεί να επεξεργαστούν οι κόρες του, όταν εκείνος δεν θα βρίσκεται στη ζωή. Έχει εκφράσει την επιθυμία να ταφεί με την ελληνική σημαία, προστατευμένη από τη φθορά με νάιλον, στο προσκέφαλό του.

Το άρθρο Αγγελόπουλος Σπύρος εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Οι ρίζες της βιογραφούμενης είναι από το χωριό Σουλούτσοβα της Καππαδοκίας και τα Άγραφα Ευρυτανίας. Οι πρόγονοί της από την Καππαδοκία, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους. Το 1924 φτάνοντας στην Ελλάδα, επέλεξαν να εγκατασταθούν στα Βούναινα Λάρισας, ένα μέρος σαν εκείνο που άφησαν για πάντα πίσω τους.

Οι γονείς της, Γεώργιος Χαρ. Αγγλόπουλος και Ευδοκία Αγαπ. Χαρακοπούλου γεννήθηκαν στα Βούναινα, όπου παντρεύτηκαν και δημιούργησαν την οικογένειά τους. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Χαράλαμπο και την Αγλαΐα.

Η Αγλαΐα λίγο πριν την ενηλικίωσή της μετακομίζει στη Λάρισα, διεκδικώντας τις ευκαιρίες που της στέρησε η διαμονή στο χωριό. Έτσι, ξεκινάει μαθήματα κοπτικής-ραπτικής, πλεκτικής, κεντήματος, Αγγλικών, Γερμανικών, ηλεκτρονικών υπολογιστών, βιολί και πιάνο. Αν και της δίνεται η ευκαιρία να σπουδάσει Γερμανική Φιλολογία με υποτροφία στη Γερμανία, προτιμά να παραμείνει στον τόπο της, όπου και ξεκινά να εργάζεται. Λίγα χρόνια αργότερα, στις 15 Μαΐου 1999, παντρεύεται τον Μιχαήλ Γ. Ανατολίτη και αποκτούν μαζί τρία παιδιά, δυο δίδυμα αγόρια, τον Γιώργο και τον Παύλο (2001) και τη Δήμητρα (2002). Παράλληλα, τον Ιούνιο του 2001 ιδρύει τη δική της επιχείρηση, την οποία επεκτείνει με σταθερούς ανοδικούς ρυθμούς.

Ο χορός και το τραγούδι υπάρχουν στη ζωή της από μικρή ηλικία. Το 1999 εντάσσεται στη χορευτική ομάδα του Λυκείου των Ελληνίδων της Λάρισας και εκλέγεται μέλος του Συμβουλίου το 2012. Με την ομάδα του Λυκείου ταξιδεύει στη Βαρσοβία (2010), στο Πεκίνο (2014) και στη Μόσχα (2015), λαμβάνοντας μέρος σε χορευτικές επιδείξεις. Συμμετείχε επίσης στις παραστάσεις «Από την τελετουργία στο γλέντι» (2013, Κηποθέατρο Λάρισας), «Αέρας, γη, νερό, φωτιά! Στοιχεία αχάλαστα» (2017, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών), «1821, Όλα στο φως» (2021, Κηποθέατρο Λάρισας).

Το 2011 με μια ομάδα νέων από τα Βούναινα επαναλειτουργούν τον Μικρασιατικό Σύλλογο Βουναίνων «Η Καθ’ ημάς Ανατολή», με στόχο τη διάδοση του Μικρασιατικού τους πολιτισμού. Η Αγλαΐα αναλαμβάνει ταμίας του Συλλόγου και συστήνει παραδοσιακή χορωδία και χορευτικό. Συμμετέχουν σε πολυάριθμες εκδηλώσεις και το 2016 διοργανώνουν με επιτυχία την 18η Πανελλήνια Σύναξη Καππαδοκών (Γαβούστιμα) στα Βούναινα. Τον Μάρτιο του 2019, με τη χορωδία του συλλόγου παίρνει μέρος στις εκδηλώσεις για τα 125 χρόνια του Ζωγράφειου Λυκείου της Κωνσταντινούπολης. Την ίδια περίοδο, ταξιδεύει στο Παρίσι με αντιπροσωπεία της Πανελλήνιας Ένωσης Καππαδοκικών Σωματείων και συμμετέχει στην εκδήλωση «Ημέρα Φίλων της Καππαδοκίας» που διοργανώνει το Γαλλικό Σωματείο «Les Amis de la Cappadoce».

Τα Μικρασιατικά ακούσματα γίνονται αφορμή για να μάθει κανονάκι και παραδοσιακά κρουστά. Έχει πάρει μέρος παίζοντας μπεντίρ στην εκδήλωση του παραδοσιακού εργαστηρίου «Μελωδία» σε συνεργασία με τον Παντελή Θαλασσινό στο Δημοτικό Ωδείο Λάρισας.

Το άρθρο Αγγλοπούλου Αγλαΐα εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Η καταγωγή του βιογραφούμενου, από την πλευρά του πατέρα του, είναι από την Καππαδοκία της Μικράς Ασίας. Η Καππαδοκία (Τουρκικά Kapadokya, λέξη που προέρχεται από το Περσικό Κατπατούκα που σημαίνει «η χώρα των όμορφων αλόγων»), είναι μία από τις μεγαλύτερες περιοχές της ανατολικής Μικράς Ασίας. Σήμερα το έδαφός της ανήκει σε πέντε τουρκικές επαρχίες: Καισάρειας, Νίγδης, Κιρ-Σεχίρ, Ακσαράι, Νεβσεχίρ. Οι κάτοικοι της Καππαδοκίας λέγονται Καππαδόκες. Μέχρι το 1922 και τη Μικρασιατική Καταστροφή, οπότε και η ανταλλαγή πληθυσμών, οι κάτοικοι της Καππαδοκίας κατά θρήσκευμα και εθνικότητα ήταν Μουσουλμάνοι, Τούρκοι, Κούρδοι, Αφσάροι (λαός ληστρικός) και Κιρκάσιοι (Τσερκέζοι) που μετανάστευσαν περί τον 19ο αιώνα από τη Ρωσία, Χριστιανοί Ορθόδοξοι Έλληνες, Αρμένιοι που μετανάστευσαν τον Μεσαίωνα από την Αρμενία. Ομιλούμενες γλώσσες ήταν η Ελληνική με πολλές παραφθορές, η Τουρκική, η Αρμενική και η Κουρδική. Φυσικά όρια της Καππαδοκίας είναι προς Βορρά ο Εύξεινος Πόντος, προς Ανατολή ο ποταμός Ευφράτης, προς Νότο το όρος Ταύρος και προς Δύση ο ποταμός Άλυς. Ψηλότερο βουνό είναι ο Αργαίος (4.000 μ.), συνεχώς χιονοσκεπής και η μεγάλη οροσειρά του Ταύρου. Κύριοι ποταμοί είναι ο Άλυς (από το ορυκτό αλάτι στις όχθες του), ο Ευφράτης, ο Γεσίλ Ιρμάκ και ο Σάρος (Σεϊχάν). Το έδαφος στα υψίπεδα σχηματίζει κυρίως βοσκοτόπους, είναι εύφορο προς τον Πόντο και τον Ευφράτη και δασώδες προς την οροσειρά του Ταύρου. Οι αρχαίοι Έλληνες και Λατίνοι συγγραφείς διέκριναν δύο Καππαδοκίες. Η μία, προς τον Ταύρο, αποκαλούνταν Μεγάλη Καππαδοκία με πρωτεύουσα τη Μάζακα και, επί Αλεξανδρινών χρόνων Ευσέβεια, με άλλες μεγάλες πόλεις την Καισάρεια, τη Μελιτηνή, την Τύανα, την Κόμανα. Η άλλη, αποκαλούνταν Ποντική Καππαδοκία, με πρωτεύουσα την Αμισό και άλλες πόλεις τη Φαρνακία (αργότερα Κερασούς), Τραπεζούντα, Αμάσεια και Κόμανα Ποντική. Οι κάτοικοί της, οι Καππαδόκες, πρέπει να εγκαταστάθηκαν μετά το 1600 π.Χ., αφού εκεί ήταν το κράτος των Χετταίων με πρωτεύουσα τη Χαττούσα, όπου βρέθηκαν και τα περισσότερα μνημεία. Οι Καππαδόκες φαίνεται πως είχαν στρατιωτική οργάνωση με ανώτατο άρχοντα και άλλους δευτερεύοντες ηγεμόνες. Μετά την εγκατάστασή τους, δημιούργησαν μικρότερα κράτη, με ανώτατο άρχοντα το βασιλιά, δηλαδή ένα κράτος φεουδαλικό στηριζόμενο στη στρατιωτική αριστοκρατία. Το σύστημα αυτό συνέχισε και μετά τη υποταγή τους στους Πέρσες, Μακεδόνες, Ρωμαίους. Ήταν έθνος πολεμικό αλλά όχι πολυπληθές και πολιτισμένο, γρήγορα δε οι κατακτητές αναμίχθηκαν μ’ αυτούς και έτσι οι παλαιότεροι Έλληνες τους αποκαλούσαν Λευκοσύριους ή Συρίους Καππαδόκες. Ο Μέγας Αλέξανδρος σεβάστηκε την αυτονομία της Καππαδοκίας και τη διατήρησε μέχρι το θάνατό του οπότε και οι διάδοχοί του την κατέλαβαν και την έδωσαν στον Ευμένη (322 π.Χ.). Το 315 π.Χ. καταλήφθηκε από τον Αντίγονο τον Μονόφθαλμο, όμως μετά τη μάχη στην Ιψό υπάχθηκε στο κράτος των Σελευκιδών. Πολύ γρήγορα ανέκτησε την αυτονομία της με τον Αριαράθη Γ΄, ο οποίος κατέλαβε τη Μεγάλη Καππαδοκία και τον Μιθριδάτη, που κατέλαβε την άλλη του Πόντου. Με την αυτονομία αυτή αρχίζει ιστορικά η ελληνιστική περίοδος. Παρ’ όλα αυτά δεν έλειψαν οι έριδες μεταξύ των ηγεμόνων των δύο Καππαδοκιών, με στόχο την ένωση σε μία Καππαδοκία. Το πέτυχε τελικά ο Μυθριδάτης ΣΤ΄ Ευπάτωρ αφού εκδίωξε και κακοποίησε τον Αριαράθη Η΄ (1ος αιώνας π.Χ.). Από τον Αριαράθη Γ’ μέχρι τον Αριαράθη Η΄, στη Μεγάλη Καππαδοκία καλλιεργήθηκαν με ζήλο τα ελληνικά γράμματα και η φιλοσοφία. Οι ηγεμόνες της Ποντικής Καππαδοκίας συνετέλεσαν πολύ ώστε να καταστήσουν τη χώρα τους κέντρο του ελληνισμού. Το 74 π.Χ. οι Ρωμαίοι τότε κατέλυσαν το Καππαδοκικό κράτος μεταβάλλοντάς το σε ρωμαϊκή επαρχία. Το 70 π.Χ. επανίδρυσαν το κράτος της Καππαδοκίας υπό τον Αριοβαρζάνη. Όταν αυτός πέθανε χωρίς να αφήσει απογόνους, ο Μάρκος Αντώνιος έδωσε το θρόνο στον Καππαδόκη Αρχέλαο, λόγιο και συγγραφέα, τον οποίο και κάλεσε στη Ρώμη όπου και πέθανε το 17 μ.Χ., χωρίς διάδοχο. Τότε η Καππαδοκία χωρίστηκε σε 3 επαρχίες. Κατά τη χριστιανική περίοδο αυτή, Καππαδοκία νοείται πλέον μόνο η Μεγάλη Καππαδοκία ενώ εκείνη προς τον Πόντο έχει πλέον καθιερωθεί με το όνομα Πόντος. Τον 1ο μ.Χ. αιώνα, ο εξελληνισμός της περιοχής αυτής είναι πλήρης. Ακόμη και κάποιες εβραϊκές κοινότητες μιλούν και γράφουν ελληνικά. Αυτό βοήθησε τα μέγιστα στην εξάπλωση του Χριστιανισμού. Έτσι, δημιουργούνται αξιόλογα κέντρα του χριστιανισμού όπως η Καισάρεια, η πρώτη σε ιεραρχία και κύρος μητρόπολη του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Τον 3ο-5ο αιώνα ακμάζουν η παιδεία και η φιλολογία. Εδώ διακρίνονται οι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας Φερμελιανός ο Καισαρείας, Γρηγόριος ο Νεοκαισαρείας, Λεόντιος και Ευσέβιος οι Καισαρείας, Βασίλειος ο Μέγας, Γρηγόριος Ναζιανζηνός και Γρηγόριος Νύσσης (αδελφός του Μεγάλου Βασιλείου). Επί Μεγάλου Κωνσταντίνου η Καππαδοκία ενώθηκε με τον Πόντο και αποτέλεσε μικρό κράτος υπό τον ανιψιό του Αννιβαλιανό. Αλλά επί των διαδόχων του Αννιβαλιανού έγινε πάλι επαρχία του Βυζαντίου, δεχόμενη επιδρομές από γύρω λαούς. Στα τέλη του 11ου αιώνα, την Καππαδοκία υπέταξαν οι Σελτζούκοι Τούρκοι και, μετά τη διαίρεση της μεγάλης Σελτζουκικής αυτοκρατορίας, απετέλεσε μέρος του κράτους του Ικονίου ή Σουλτανάτου του Ρουμ (Ρωμανία). Τον 13ο αιώνα, μετά τη διάλυση και αυτού του κράτους, έγινε αυτόνομη χώρα κάτω από τη Δυναστεία Καραμάν εξ ου και το όνομα Καραμανία. Λίγο μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, το κράτος αυτό καταλύθηκε και η Καππαδοκία περιήλθε στους Οθωμανούς Τούρκους. Μετά τη κατάληψη από τους Οθωμανούς και επειδή η χώρα δεν ήταν και τόσο εύφορη, άρχισε η μετανάστευση των χριστιανών. Τον 19ο αιώνα άρχισε νέα ακμή του ελληνοχριστιανικού στοιχείου και των ελληνικών γραμμάτων στην Καππαδοκία, ιδίως από το 1870, που ανυψώθηκε στο μητροπολιτικό θρόνο της Καισαρείας ο πρώην Διευθυντής της Μεγάλης του Γένους Σχολής Ευστάθιος (Κλεόβουλος). Το 1904 ο από Κωνσταντινούπολη ομογενής Καππαδόκης Συμεών Σιντόσογλου ανοικοδόμησε λαμπρό διδακτήριο όπου και λειτουργούσε η Ιερατική Σχολή μέχρι το 1916-1917 οπότε κλείστηκε οριστικά από τους Τούρκους. Η κατά Καισάρεια Ιερατική Σχολή λειτούργησε επί 35 έτη με 100 μαθητές ετησίως. Με απόφαση της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου στη Χαλκηδόνα, υπάχθηκε ο ανεξάρτητος θρόνος της Καισαρείας κάτω από τον Αρχιεπίσκοπο (μετέπειτα Πατριάρχη) της Κωνσταντινούπολης. Από τότε και μέχρι σήμερα ο Καισαρείας τάχθηκε Πρωτόθρονος υπό τον Οικουμενικό Θρόνο Μητροπολίτης, Υπέρτιμος των υπερτίμων, προς διάκριση των άλλων που καλούνται απλώς Υπέρτιμοι.

Ο παππούς του βιογραφούμενου, από την πλευρά του πατέρα του, ονομαζόταν Συμεών Αγνιάδης. Ήταν γεννημένος τη δεκαετία 1870-1880 και ζούσε στη Νίγδη της Καππαδοκίας. Η επαρχία Νίγδης (επαρχία Νιγντέ) είναι επαρχία της κεντρικής Τουρκίας στην περιοχή της Καππαδοκίας. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Ικονίου και Μερσίνης, Αδάνων, Καισάρειας, Ακσαράι και Νεβσεχίρ. Πρωτεύουσα της είναι η Νίγδη, με πληθυσμό 104.119 κατοίκους.

Ο Συμεών Αγνιάδης καταγόταν από πλούσια ελληνική οικογένεια, που ασχολούνταν με το εμπόριο ελληνικών προϊόντων. Η οικογένεια Αγνιάδη είχε μέλη που φοίτησαν στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, στο Φανάρι. Ο παππούς του βιογραφούμενου ήταν εξαίρετο μέλος της ελληνικής κοινότητας. Παντρεύτηκε την Ευθυμία, με καταγωγή από την Καππαδοκία. Από το γάμο τους απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τον Ιωάννη, πατέρα του βιογραφούμενου, την Καλλιόπη, την Πηνελόπη και τη Μαριάνθη.

Ο Συμεών και η Ευθυμία Αγνιάδη πέθαναν πριν τον ξεριζωμό του 1922. Τα παιδιά τους ήρθαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, μετά την καταστροφή του 1922 και τον ξεριζωμό των Ελλήνων από τις πατρογονικές εστίες τους. Έφτασαν στον Πειραιά και εγκαταστάθηκαν αρχικά στη Δραπετσώνα και αργότερα στην Κοκκινιά.

Ο πατέρας του βιογραφούμενου, Γιάννης Αγνιάδης, γεννήθηκε το 1905. Όταν εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, πήγε στην Ορμύλια Χαλκιδικής, όπου του είχε παραχωρηθεί κλήρος από την ανταλλαγή. Στην περιοχή αυτή υπήρχε, εκείνη την εποχή, έντονο το πρόβλημα της ελονοσίας και αποφασίζει να πουλήσει τον κλήρο του. Έμεινε για ένα μικρό χρονικό διάστημα στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια, κατέβηκε σαν πλανόδιος-γυρολόγος προς το νότο, έχοντας σαν μοναδικό περιουσιακό στοιχείο ένα τρίκυκλο. Πάνω στο τρίκυκλο κουβαλούσε την πραμάτεια του και γύριζε στα πανηγύρια, με σκοπό να φτάσει στον Πειραιά και να συναντήσει τις αδελφές του. Στην πορεία του πέρασε από τη Λιβαδειά. Εκεί γνωρίζει τη Βασιλική Τοπολιάτη, την παντρεύεται και εγκαθίσταται μόνιμα στην πόλη της Λιβαδειάς από το 1945.

Η Λιβαδειά, ή Λειβαδιά, ή Λεβάδεια (κατά το επισημότερο παλαιότερα) είναι πρωτεύουσα του νομού Βοιωτίας, πρώην Αττικοβοιωτίας, της άλλοτε ομώνυμης επαρχίας Λιβαδειάς, έδρα του σύγχρονου δήμου Λεβαδέων και της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας. Με την σημερινή ονομασία δεν την αναφέρει ο Όμηρος, πολλοί, όμως, ιστορικοί μεταξύ των οποίων και ο Παυσανίας θεωρούν ότι υπήρχε επί Ομήρου όπου και την ταυτίζουν με τη Μίδεια που πιθανότερο να ήταν το ομηρικό όνομά της. Με αυτό το όνομα αναφέρεται από τον Όμηρο ανάμεσα στις βοιωτικές πόλεις που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο υπό τους: Πηνέλεων, Λήιτον, Αρκεσίλαον, Προθοήνορα και Κλονίον. Αργότερα φέρεται να μετονομάστηκε σε Λεβάδεια από τον Αθηναίο Λέβαδο, που μετοίκησε τους κατοίκους σε υπώρεια παρακείμενου λόφου. Κατά τους ιστορικούς χρόνους, η Λιβαδειά ήταν περίφημη για το πανάρχαιο Μαντείο του Τροφωνίου, το οποίο είχαν επισκεφθεί και συμβουλευθεί ο Κροίσος, ο Μαρδόνιος, ο Αιμίλιος Παύλος κ.ά. Πήρε μέρος στο κοινό των Βοιωτών, έχοντας κοινό νόμισμα και ακολούθησε την τύχη των άλλων βοιωτικών πόλεων. Το 395 π.Χ. λεηλατήθηκε από τον Λύσανδρο, λίγο πριν από τη Μάχη της Αλιάρτου και το 86 π.Χ. όπου συνέβη η κατάληψη και λεηλασία του ναού του Τροφωνίου από τον Αρχέλαο, στρατηγό του Μιθριδάτη, πριν τη Μάχη της Χαιρώνειας μεταξύ αυτού και των Ρωμαίων υπό τον Σύλλα. Παρά ταύτα γνώρισε όμως ιδιαίτερη ακμή κατά τον 2ο μ.Χ. αιώνα λόγω των πολλών ιερών και ναών της. Η αρχαία πόλη ήταν κτισμένη στη δεξιά όχθη της Έρκυνας και ερείπιά της ήλθαν στο φως μετά από ανασκαφές. Τα περισσότερα οικοδομήματα (λουτρό, αγορά, δρόμος, μητρώο) καθώς και μεγάλος αριθμός επιγραφών χρονολογούνται από τον 4ο π.Χ. ως τον 3ο μ.Χ. αιώνα. Κατά τους πρώτους αιώνες της βυζαντινής περιόδου η πόλη της Λιβαδειάς δεν παρουσίασε ιδιαίτερη ανάπτυξη, μετά τις καταστροφές που είχε υποστεί από τους Χριστιανούς. Η αγροτική οικονομία της πόλης αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα από τις βαρβαρικές επιδρομές του 4ου και των αρχών του 5ου αιώνα, ιδίως υπό του Αλάριχου και κατά τη μεταβατική περίοδο του 7ου αιώνα λόγω σεισμών όπου και τελικά ερημώθηκε. Από τον 9ο αιώνα γνώρισε αξιόλογη οικονομική ανάπτυξη μέσα στα πλαίσια της γενικότερης οικονομικής προόδου του θέματος του ελλαδικού χώρου. Η οικονομική ακμή της πόλης των Θηβών ευνόησε την ακμή και της Λιβαδειάς μέχρι τα μέσα του 12ου αιώνα, αλλά οι ληστρικές επιδρομές των Νορμανδών αποδυνάμωσαν την καλλιέργεια και τη βιομηχανία μεταξιού στην ευρύτερη περιοχή και περιόρισαν την εμπορική κίνηση. Μετά την κατάληψη της νότιας Ελλάδας από τους Φράγκους της Δ΄ Σταυροφορίας (1204), η Λιβαδειά παραχωρήθηκε στον «κύριο των Αθηνών» Όθωνα ντε λα Ρός και, έναν αιώνα αργότερα, μετά την ήττα των Φράγκων από τους Καταλανούς στη μάχη του Αλμυρού (1311), οι κάτοικοι παρέδωσαν το κάστρο της πόλης στους νικητές με αντάλλαγμα την παραχώρηση προνομίων. Την περίοδο αυτή η Λιβαδειά γνωρίζει μεγάλη εμπορική ακμή. Δύο χρόνια μετά την παράδοση της Αθήνας στον Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή (1458), η Λιβαδειά περιήλθε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και αποτέλεσε καζά, διοικητική υποπεριφέρεια, που υπαγόταν ως το 1470 στο σαντζάκιο Τρικάλων και αργότερα στο σαντζάκιο Ευρίπου. Τον 16ο αιώνα η Λιβαδειά ήταν χάσι (τόπος χατζήδων) Οθωμανών αξιωματούχων και από την 3η ή 4η δεκαετία του 17ου αιώνα υπήρξε βακούφι της Μέκκας ή, κατ’ άλλους, της Μεδίνας. Παρά τις καταστροφές που είχε υποστεί η Λιβαδειά κατά τη διάρκεια του Τουρκο-ενετικού πολέμου το 1694 και το 1695, από τις αρχές του 18ου αιώνα οι συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί βοήθησαν στην ανάπτυξη της οικονομικής δραστηριότητας. Χορηγήθηκαν στους κατοίκους ιδιαίτερα προνόμια αυτοδιοίκησης, με συνέπεια την ενίσχυση του κοινοτικού θεσμού και τη δημιουργία μιας τάξης αρχόντων. Παρά το γεγονός ότι το ρεύμα της μετανάστευσης υπήρξε περιορισμένο, από τη Λιβαδειά προήλθαν άνδρες που διακρίθηκαν στις ελληνικές παροικίες της Ρωσίας και της κεντρικής Ευρώπης. Εκτός από τον Λάμπρο Κατσώνη, από τη Λιβαδειά και την περιοχή της («Χώρα της Λιβαδειάς») κατάγονταν κληρικοί, λόγιοι και έμποροι της διασποράς. Στις παραμονές της Επανάστασης του 1821, η «Γκιαούρ Λιβαδειά», όπως την ονόμαζαν οι Τούρκοι για τον πολυάριθμο ελληνικό πληθυσμό της, είχε 10.000 Έλληνες κατοίκους, που επιδίδονταν στη γεωργία, το εμπόριο και τη βιοτεχνία. Το 1820 η πόλη ήταν το κέντρο των ενεργειών της Φιλικής Εταιρείας στην ανατολική Στερεά Ελλάδα, στην οποία και είχαν μυηθεί οι πρόκριτοί της Νικόλαος Νάκος, Ιωάννης Λογοθέτης και Ιωάννης Φίλων. Οι πρόκριτοι της Λιβαδειάς όρισαν τον κάτοικο της Λιβαδειάς Αθανάσιο Διάκο, την ανάληψη της αρχηγίας των όπλων στη περιοχή σε συνεργασία με τον από Αράχοβα σύντροφό του Βασίλη Μπούσγο. Η έκρηξη της Επανάστασης στη περιοχή της Λιβαδειάς εκδηλώθηκε τη νύκτα της 25ης προς την 26η Μαρτίου του 1821. Στις 31 Μαρτίου, κατελήφθη η πόλη ενώ οι Τούρκοι, που είχαν κλειστεί στον πύργο Ώρα, παραδόθηκαν και στις 13 Απριλίου παραδόθηκε το κάστρο. Δύο μήνες περίπου μετά, στις 26 Ιουνίου, διερχόμενος από την περιοχή ο Ομέρ Βρυώνης καταλαμβάνοντας την πόλη, εκτός του κάστρου πυρπόλησε μεγάλο μέρος της αυτής. Στην περιοχή δόθηκαν οι τελευταίες μάχες του Αγώνα. Το 1828 στην Ανατολική Στερεά, με επικεφαλής τον Δημήτριο Υψηλάντη, οι Τούρκοι που βρίσκονταν στη Λιβαδειά πολιορκήθηκαν από το σώμα του Βάσου Μαυροβουνιώτη και από άτακτο ιππικό, και στις 5 Νοεμβρίου 1828 παρέδωσαν την πόλη. Νέο όμως τουρκικό σώμα υπό τον Μαχμούτ πασά κατέλαβε και πάλι τη Λιβαδειά, που αναγκάστηκε όμως να την εγκαταλείψει τις 8 Φεβρουαρίου 1829, για να αποφύγει την κύκλωση με το σχέδιο που εφάρμοζε ο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Μετά δε τη μάχη της Πέτρας εξαφανίστηκαν και όλοι οι Τούρκοι από την Βοιωτία. Με τη συγκρότηση του υποτυπώδους ελληνικού κράτους επί Ι. Καποδίστρια, η Λιβαδειά άρχισε να ανασυγκροτείται. Οι κάτοικοι που είχαν καταφύγει σε άλλες περιοχές επανήλθαν και το 1841 η πόλη ήταν πλέον ένα από τα εύρωστα οικονομικά κέντρα του νεοπαγούς Ελληνικού Βασιλείου. Στη Λιβαδειά βρίσκονται: το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, που είναι κτισμένο κοντά στα ερείπια ναού του Διός Βασιλέως, το εκκλησάκι της Αγίας Ιερουσαλήμ στη σπηλιά της Ζωοδόχου Πηγής, δίπλα στο εκκλησάκι του Αϊ-Μηνά, η μονή Λυκουρέση, της οποίας η σκεπή (ήταν φτιαγμένη από μόλυβδο) χρησιμοποιήθηκε κατά τη περίοδο της Τουρκοκρατίας για τη κατασκευή φυσιγγίων.

Ο Γιάννης και η Βασιλική Αγνιάδη, το γένος Τοπολιάτη, απέκτησαν από το γάμο τους δύο παιδιά: τον Συμεών και τον βιογραφούμενο Παναγιώτη. Ο Συμεών Αγνιάδης χάθηκε από ατύχημα στα έξι (6) του χρόνια.

Στη Λιβαδειά, ο Γιάννης Αγνιάδης, ανοίγει ένα κατάστημα και δραστηριοποιείται στο γενικό εμπόριο. Το κατάστημα έχει, κυρίως, είδη ρουχισμού ανδρικά, γυναικεία, παιδικά, κλωστικά είδη, υφάσματα κ.ά. Την επιχείρηση αυτή διατηρεί μέχρι και τη δεκαετία του ’60. Στη συνέχεια, συνταξιοδοτείται και αναλαμβάνει τα ηνία του καταστήματος ο βιογραφούμενος. Ο Γιάννης Αγνιάδης, κατά την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου, τον Οκτώβριο του 1941, παρότι σαν Μικρασιάτης θα μπορούσε με 50 δραχμές να μην πάει στον πόλεμο, εκείνος από φιλοπατρία προτίμησε να πολεμήσει και γύρισε με κρυοπαγήματα και στα δύο πόδια του. Ο Γιάννης Αγνιάδης, μετά τη συνταξιοδότησή του, κατάφερε να ξαναδεί την πατρίδα του τη Νίγδη και αφού εκπλήρωσε το όνειρό του, λίγο αργότερα, έφυγε από τη ζωή το 1985. Ο πατέρας του βιογραφούμενου ήταν πράος άνθρωπος, ιδιαίτερα καλλιεργημένος, μιλούσε τη Γαλλική και έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης στην πόλη. Υπήρξε τρυφερός πατέρας και άψογος σύζυγος.

Η οικογένεια του βιογραφούμενου, από την πλευρά της μητέρας του, έχει καταγωγή από το μαρτυρικό Δίστομο. Το Δίστομο είναι μία ημιορεινή κωμόπολη στο νοτιοδυτικό τμήμα της επαρχίας Λιβαδειάς του νομού Βοιωτίας, δημοτική ενότητα του Καλλικρατικού δήμου Διστόμου-Αράχωβας-Αντίκυρας και έδρα του δήμου με τρεις οικισμούς, τον οικισμό του Διστόμου, τον οικισμό της Παραλίας Διστόμου και τον οικισμό του Αγίου Νικολάου. Στην αρχαιότητα το Δίστομο λεγόταν Άμβροσσος ή Άμβρωσσος ή Άμφρυσσος και ανήκε στην Φωκίδα. Ιδρύθηκε από τον ομώνυμο ήρωα και στην πόλη υπήρχε ιερό της θέας Άρτεμης Δικτυνναίας. Η ΄Άμβροσσος ήταν μία από τις πόλεις που κατέστρεψε ο περσικός στρατός του Ξέρξη στο πέρασμά του από την Φωκίδα. Ξεθεμελιώθηκε το 346 π.Χ. από το Φίλιππο Β΄ τον Μακεδόνα κατά τον Ιερό πόλεμο και γκρεμίστηκε το διπλό τείχος της πόλης το οποίο επαναχτίστηκε λίγο πριν από τη μάχη της Χαιρώνειας (338 π.Χ.) και το 198 π.Χ. κυριεύτηκε από τους Ρωμαίους με αρχηγό τον Φλαμινίνο. Επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας η περιοχή δέχτηκε επιδρομές από Γότθους, Ούννους και Σλάβους. Μετά την πρώτη άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 μ.Χ. κυριάρχησαν στην περιοχή οι Φράγκοι, οι Ενετοί, οι Καταλανοί και τέλος οι Τούρκοι. Είναι από τα λίγα μέρη της περιοχής που πέρασαν αδιάλειπτα στην ιστορία χωρίς ερήμωση. Από Ευρωπαίους περιηγητές (1610-1895), έχουμε μαρτυρίες για αρχαία έθιμα από τους κατοίκους του Διστόμου και για μέρος που αριθμούσε 110 μέχρι 130 σπίτια (1776). Επίσης για αυστηρά μονόγλωσσο μέρος, πράγμα που σχολίασαν όλοι οι περιηγητές, γιατί εκείνη την περίοδο (από το 1400) είχαν εισβάλλει Σλάβοι και Αλβανοί στην ευρύτερη περιοχή Βοιωτίας και Αττικής, με αποτέλεσμα να μην ακούνε την ελληνική γλώσσα οι Ευρωπαίοι περιηγητές σε άλλα μέρη. Κατά την Επανάσταση του 1821 στο Δίστομο έγιναν δύο μάχες: η πρώτη στις 9 Μαΐου 1825 και η δεύτερη τον Ιανουάριο του 1827. Το Δίστομο συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-1913 και στη Μικρασιατική εκστρατεία 1921-1922. Το Δίστομο έγινε ιδιαίτερα γνωστό για τη σφαγή, που πραγματοποιήθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, στις 10 Ιουνίου του 1944. Την ημέρα αυτή οι Γερμανοί προχώρησαν σε εκτεταμένες σφαγές αφήνοντας πίσω τους 223 νεκρούς, ανάμεσά τους και βρέφη. Η θηριωδία αυτή ξεσήκωσε παγκόσμια κατακραυγή και ακόμα και σήμερα προκαλεί συγκίνηση. Σε εξέλιξη βρίσκεται και η αγωγή των θυμάτων του Διστόμου, εναντίον του Γερμανικού Δημοσίου, θέμα που αποτελεί παγκόσμια είδηση και πάντα παρακολουθείται με ενδιαφέρον εδώ και αρκετά χρόνια με πρωτοπόρους στον αγώνα της δικαίωσης το Θηβαίο δικηγόρο Ιωάννη Σταμούλη και το Διστομίτη αστροφυσικό και μεταφραστή Αργύρη Σφουντούρη, που έγινε ταινία η ζωή του (Ένα τραγούδι για τον Αργύρη) και έκανε τον γύρο του κόσμου. Στα αξιοθέατα της πόλης συγκαταλέγονται η Μουσειακή συλλογή Διστόμου, το Μουσείο Θυμάτων Ναζισμού στο χώρο του παλιού Δημοτικού Σχολείου Διστόμου, το Μαυσωλείο των θυμάτων της 10ης Ιουνίου 1944 στο λόφο Κάναλες και η Ακρόπολη της Άμβροσσου.

Ο παππούς του βιογραφούμενου, από την πλευρά της μητέρας του, ονομαζόταν Ανδρέας Τοπολιάτης. Ήταν αγρότης. Παντρεύτηκε τη Μαρία Καλομοίρη, με καταγωγή από τη Λιβαδειά. Από το γάμο τους απέκτησαν δύο παιδιά: τη Βασιλική, μητέρα του βιογραφούμενου, και την Παναγιώτα (Νότα).

Η Παναγιώτα Τοπολιάτη παντρεύτηκε το 1945 τον Άγγλο Αξιωματικό Tommy Newton και έκτοτε εγκαταστάθηκε στην Αγγλία. Από το γάμο της απέκτησε δύο παιδιά: τη Μαρία και τον John.

Η μητέρα του βιογραφούμενου, Βασιλική Αγνιάδη, το γένος Τοπολιάτη, γεννήθηκε στη Λιβαδειά το 1910. Η οικογένειά της είχε εγκατασταθεί μόνιμα στη Λιβαδειά. Ήταν μία δραστήρια γυναίκα και υπήρξε η καλύτερη μοδίστρα της περιοχής. Ένα μέρος της οικογενειακής περιουσίας οφείλεται στη βελόνα της. Η ίδια είχε ενεργή συμμετοχή στο οικογενειακό κατάστημα και ήταν η αρχική έμπνευση κάθε ενέργειας. Ήταν αυτή που ανακαίνισε το κατάστημα, το 1967, όταν ανέλαβε τα ηνία ο βιογραφούμενος. Αξίζει να σημειωθεί πως το 1958 πήγε στο Παρίσι και φοίτησε σε Σχολή Κοπτικής Ραπτικής. Το δίπλωμά της υπάρχει ακόμη. Ήταν μία γυναίκα που δεν άφηνε τίποτα στην τύχη του. Κρατούσε το ταμείο της οικογένειας και χειριζόταν τα οικονομικά της. Σαν μητέρα ήταν πολύ τρυφερή. Έφυγε από τη ζωή το 2000 σε ηλικία 90 ετών.

Ο βιογραφούμενος, Παναγιώτης Αγνιάδης, γεννήθηκε στη Λιβαδειά, στις 3 Απριλίου 1949. Φοίτησε στο Δημοτικό σχολείο και Γυμνάσιο της Λιβαδειάς και δύο τάξεις, την έκτη τάξη του Δημοτικού και την πρώτη τάξη του Γυμνασίου, φοίτησε στην Αθήνα. Στη συνέχεια, φοίτησε σε Σχολή Λογιστικής, αναγνωρισμένη από το Κράτος. Όταν αποφοίτησε, υπηρέτησε ως έφεδρος Αξιωματικός εφοδιασμού μεταφορών, για είκοσι οκτώ (28) μήνες. Ο βιογραφούμενος από μικρός αγαπάει το ποδόσφαιρο και γενικά τον αθλητισμό. Από το 1964 μπαίνει στην ομάδα του Λεβαδειακού, όπου παίζει στα 15 του, στην πρώτη ομάδα, σαν τερματοφύλακας. Μέχρι και το 1976 συνεχίζει να παίζει ποδόσφαιρο στην αγαπημένη του ομάδα. Το 1967 και το 1968 η ομάδα είχε την καλύτερη άμυνα της Β΄ Εθνικής. Στις δύο αυτές περιόδους ο βιογραφούμενος δεν έλειψε από κανέναν αγώνα. Το 1968, ο βιογραφούμενος αναλαμβάνει το ανακαινισμένο κατάστημα των γονιών του και σταδιακά το αλλάζει για να το μετατρέψει τελικά σε κατάστημα αθλητικών ειδών. Το κατάστημα αυτό λειτουργεί έως σήμερα επί της οδού Μπουφίδου 27, στον πεζόδρομο της πόλης, με την επωνυμία «AGNIADIS SPORT». Το 1974-75, ο βιογραφούμενος, μαζί με τους κ.κ. Γιώργο Νίκα και Λεωνίδα Σαραντίδη, ιδρύουν τον Αθλητικό Κολυμβητικό Όμιλο. Ο όμιλος δραστηριοποιείται έως σήμερα και έχει στο δυναμικό του 800 παιδιά.

Ο Παναγιώτης Αγνιάδης το 1971 παντρεύεται την Παρασκευή Τζερεμέ, με καταγωγή από το Προσήλιο Βοιωτίας. Από το γάμο τους απέκτησαν τρία παιδιά: τη Βασιλική (Βάντα) και τα δίδυμα αδέλφια Παναγιώτη (Νότη) και Γιάννη.

Η Βασιλική (Βάντα) Αγνιάδη γεννήθηκε το 1972. Σήμερα είναι Χημικός Μηχανικός, με μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία. Γνωρίζει τρεις ξένες γλώσσες. Εργάζεται ως ανώτερο στέλεχος της πολυεθνικής εταιρείας «Colgate-Palmolive». Είναι παντρεμένη με τον Οικονομολόγο Γιώργο Βοτζίδη.

Ο Παναγιώτης (Νότης) και ο Γιάννης Αγνιάδης γεννήθηκαν το 1975. Ο Παναγιώτης Αγνιάδης έχει σπουδάσει Διοίκηση Επιχειρήσεων και είναι παντρεμένος με τη Βασιλική (Βίκυ) Βαμβακά. Το ζευγάρι απέκτησε δύο κόρες: την Παρασκευή (Εύα) και την Ηλιάνα Μαρίνα. Και τα δύο παιδιά του βιογραφούμενου εργάζονται στην οικογενειακή επιχείρηση.

Ο Γιάννης Αγνιάδης έχει παρακολουθήσει σεμινάρια σε θέματα Διοίκησης Επιχειρήσεων, Λογιστικής, Marketing και Προώθησης Πωλήσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, στην Ελληνική Εταιρεία Διοίκησης Επιχειρήσεων και αλλού. Γνωρίζει την Αγγλική. Παντρεύτηκε την Βασιλική Παπατριανταφύλλου και απέκτησαν δύο παιδιά, την Άννα και τον Παναγιώτη. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο εγγονός Παναγιώτης γεννήθηκε την ίδια μέρα και τον ίδιο μήνα με τον παππού του, τον βιογραφούμενο Παναγιώτη.

Ο βιογραφούμενος διετέλεσε Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Λιβαδειάς (1982-1988), Δημοτικός Σύμβουλος Λιβαδειάς επί Δημαρχίας Γιάννη Περγαντά (1982-1986), Νομαρχιακός Σύμβουλος Βοιωτίας επί Νομαρχίας Σ. Σταμούλη (1995-2003) και Οικονομικός Επόπτης της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων Ελλάδος (1988-2006).

Διετέλεσε επίσης Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Βοιωτίας (1988-2013), Γενικός Γραμματέας Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων Ελλάδος (2006-2013) και Πρόεδρος του Κέντρου Επιχειρηματικής και Τεχνολογικής Ανάπτυξης Στερεάς Ελλάδας (2001-2013).

Ο βιογραφούμενος είναι ο μακροβιότερος Πρόεδρος Επιμελητηρίου στην Ελλάδα.

Είναι, επίσης, Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Καταναλωτή του ΥΠ.ΟΙ.Α.Ν., Μέλος του Συμβουλίου Αγροτικής Ανάπτυξης του ΥΠ.ΟΙ.Α.Ν., Αντιπρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου Στερεάς Ελλάδας και τακτικό Μέλος του Περιφερειακού Ταμείου Ανάπτυξης Στερεάς Ελλάδας, Μέλος στην Επιτροπή Παρακολούθησης του Ε.Π. «Διοικητική Μεταρρύθμιση 2007-2013», Μέλος στην Ομάδα Εργασίας για τη δημιουργία Υπηρεσίας Αγοράς για την εξαγορά και την πώληση μικρομεσαίων επιχειρήσεων του ΕΟΜΜΕΧ.

Ο βιογραφούμενος είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου Διαχείρισης και Διοίκησης Βιομηχανικής Περιοχής Θίσβης Βοιωτίας, Μέλος της νομοπαρασκευαστικής διεπιμελητηριακής επιτροπής για την κωδικοποίηση της επιμελητηριακής νομοθεσίας, της Επιτροπής για την αναμόρφωση του Ν.3025/05 και της Επιτροπής εξέτασης ενδικοφανών προσφυγών του Ν.3325/05, του ΥΠ.ΟΙ.Α.Ν. και Μέλος της Επιτροπής του ΥΠ.ΟΙ.Ο. για τη φορολογική μεταρρύθμιση.

Ο Παναγιώτης Αγνιάδης ήταν υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές και σήμερα είναι αιρετός Περιφερειακός Σύμβουλος.

Ο βιογραφούμενος είναι ιδρυτικό στέλεχος του Αθλητικού Σωματείου «ΑΚΟΛ», μέλος του Κέντρου Ρουμελιωτών Αθηνών, Επίτιμος Έφορος Προσκοπισμού, μέλος της Εταιρείας Βοιωτικών Μελετών.

Το άρθρο Αγνιάδης Παναγιώτης εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Η πρώτη ποιητική συλλογή που εξέδωσε ήτανε η
«Μέθη της Ζωής» (αυτοέκδοση, 2004).

Ακολούθησαν οι ποιητικές συλλογές «Στιγμιότυπα» (2011) και «Ασίγαστες
Διαδρομές» (2013), οι οποίες εκδόθηκαν σε συνεργασία με τις εκδόσεις «Ιωλκός». Η συλλογή «Ασίγαστες Διαδρομές» βραβεύτηκε το 2014 στα πλαίσια του 30ου Πανελληνίου Συμποσίου Ποίησης και Πεζογραφίας που διεξήχθη στη Σαλαμίνα από τον Διεθνή Πολιτιστικό Οργανισμό «Το Καφενείο των Ιδεών», σε συνεργασία με τον Όμιλο Unesco Πειραιώς και Νήσων. Έχει ήδη ολοκληρώσει την τέταρτη και πέμπτη ποιητικές της συλλογές με τίτλους «Φτωχά τα λόγια» και «Το δικό σου το μελάνι», οι οποίες αναμένεται να εκδοθούν στο εγγύς μέλλον.

Είναι τακτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (ΠΕΛ), καθώς και της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών – Καλλιτεχνών (Δ.Ε.Ε.Λ.).

Ποιήματά της έχουν κατά καιρούς δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά (ενδεικτικά αναφέρονται τα «Πνευματική Ζωή», «Δευκαλίων ο Θεσσαλός») καθώς και στον τοπικό τύπο της Μαγνησίας, Εφημερίδα «Θεσσαλία».

Ποιήματά της έχουν ενδεικτικά επιλεχθεί και συμπεριληφθεί στις ακόλουθες
εγκυκλοπαιδικές εκδόσεις:

• «Η μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Χάρη Πάτση», τόμοι 26,
  29 και 30
• «21ος Αιώνας – Θεσσαλία – Προσωπικότητες Ελληνισμού»,, τόμος Λ ‘ (Εκδόσεις
  του Κέντρου Οικουμενικού Ελληνισμού)

καθώς και στις ακόλουθες ανθολογίες:

• Ποιητικός διαγωνισμός του Συμποσίου Ποίησης του Πανεπιστημίου Πατρών
  (2005)
• «Αλμανάκ Βραβείων Ανθός» (Εκδόσεις Ίανθος, 2014)
• «Ανθολογία Μαγνησιωτών Συγγραφέων» (Έκδοση του Κέντρου Βιβλίου
  Μαγνησιωτών Συγγραφέων, Βόλος 2019)

Η πρώτη της απόπειρα σε πεζό, το διήγημα με τίτλο «Γεύσεις…Καραντίνας», δημοσιεύτηκε στο 63ο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού «Δευκαλίων ο Θεσσαλός».

Το άρθρο Αγορίτση-Καλομέρα Μέλλω εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

 Η οικογένεια της βιογραφούμενης από τη μεριά του πατέρα της κατάγεται από τα Χανιά της Κρήτης. Ο παππούς, Γεώργιος Αδαμάκης, ήταν δάσκαλος και έφτασε ως επιθεωρητής Δημοτικών Σχολείων. Γεννήθηκε το 1880 και πέθανε σε νεαρή ηλικία το 1925 από δάγκειο πυρετό. Είχε πάρει μέρος στον Μικρασιατικό πόλεμο. Ήταν παντρεμένος με την Παρασκευή κι απέκτησαν δώδεκα παιδιά, οι οποίοι έγιναν όλοι επιστήμονες. Ο πατέρας της βιογραφούμενης, Κωνσταντίνος, γεννημένος το 1913, πήρε 3 πτυχία μεταπολεμικά, αυτό της Νομικής, της Παντείου και των Οικονομικών. Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών και αργότερα ως Γενικός Διευθυντής του Γενικού Λογιστηρίου του κράτους. Στην επταετία δήλωσε την παραίτησή του καθώς του πρότειναν να βγάλει λόγο για την 21^η Απριλίου στο Παλλάς και εκείνος σαφώς αρνήθηκε. Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974 δεν δικαιώθηκε αλλά το 1982 από τις επιτροπές που συστάθηκαν για τους εκδιωχθέντες από τη χούντα δεν επανήλθε ποτέ, καθώς είχε συμπληρώσει το όριο συνταξιοδότησης. Έφυγε από τη ζωή το 1990 σε ηλικία 77 ετών.

Η οικογένεια από τη μεριά της μητέρας της έχει καταγωγή από την Πάτρα από τον πατέρα και από την Καρδίτσα από τη μητέρα. Ο παππούς της βιογραφούμενης, Χρήστος Γεωργόπουλος, γεννημένος το 1896, ήταν έφορος καπνού και έτσι είχε στην διάρκεια της ζωής του διάφορες μεταθέσεις. Παντρεύτηκε τη Βικτώρια Γκάνα από την Καρδίτσα και απέκτησαν δύο κόρες, την Αιμιλία, μητέρα της βιογραφούμενης και την Ευαγγελία. Η μητέρα τελείωσε το Πάντειο Πανεπιστήμιο και εργαζόταν στο Υπουργείο Συντονισμού. Παντρεύτηκε το 1948 και απέκτησε τρία παιδιά, τη βιογραφούμενη, τον Γιώργο -διπλωμάτη στο επάγγελμα- και την Ιωάννα. Η Ιωάννα ήταν παντρεμένη με τον δικηγόρο Αθηνών Γεώργιο Τουρλούκη, με τον οποίο απέκτησαν μία κόρη, τη Μελίνα. Η Ιωάννα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 45 ετών.

Η βιογραφούμενη γεννήθηκε στην Αθήνα και πήγε σχολείο στο 6^ο Θηλέων. Κατόπιν εξετάσεων, εισήχθη στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης. Τελειώνοντας, πήρε και το πτυχίο του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής. Γυρνώντας στην Αθήνα και παίρνοντας με άριστα τα πτυχία της, γράφτηκε στο πρώτο έτος της Ιατρικής Σχολής Αθηνών αλλά δε συνέχισε τη φοίτησή της καθώς άρχισε την καριέρα της στα Νομικά, κάνοντας άσκηση σε αυτό τον τομέα. Έπειτα, πήγε στην Αμερική αφού πήρε υποτροφία από το Columbia της Νέας Υόρκης και παρακολούθησε μαθήματα business administration για ένα χρόνο. Παράλληλα, πήρε υποτροφία από το Πανεπιστήμιο της Δαμασκού στο Ελληνιστικό Δίκαιο όπου και φοίτησε για άλλον ένα χρόνο.

Κατά τα γυμνασιακά και φοιτητικά της χρόνια υπήρξε πρωταθλήτρια στα 100μ. και στο απλούν. Υπήρξε δεύτερη πανελλήνια σκακίστρια γυναικών καθώς από την ηλικία των 13 ετών ασχολούνταν με το σκάκι. Επίσης, επί πολλά χρόνια και συγχρόνως με τη δικηγορία ήταν ραλίστρια, λαμβάνοντας μέρος σε ράλι σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Ακόμη, οδηγεί ελικόπτερο και κατέχει άδεια πλοήγησης σκαφών. Μεγάλη αγάπη έχει επίσης στον χορό, καθώς έχει μάθει σχεδόν όλους τους χορούς λαμβάνοντας μέρος σε φεστιβάλ φλαμένγκο στην Ισπανία. Λατρεύει τα ταξίδια και έχει γυρίσει σχεδόν όλο τον κόσμο, καθώς της αρέσει να μαθαίνει τα ήθη και τα έθιμα κάθε τόπου.

Στην αρχή της καριέρας της δικηγορούσε και το 1991, αφού έδωσε εξετάσεις και πήρε άριστα, κατέλαβε τη θέση της συμβολαιογράφου στο Γαύριο της Άνδρου. Επίσης, τελούσε και χρέη Υποθηκοφύλακα. Το 2005 ζήτησε μετάθεση στην Αθήνα, όπου διατηρεί το συμβολαιογραφείο της στην Κυψέλη.

Το 1977 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Τσάφο με καταγωγή από τις Κυκλάδες, γεννημένο στην Αθήνα. Ο σύζυγος της βιογραφούμενης σπούδασε μηχανολόγος ηλεκτρολόγος στο Παρίσι όπου και έμεινε για 10 χρόνια. Απέκτησαν μαζί δύο γιους, τον Βασίλειο Τσάφο, ο οποίος σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο του Λίβερπουλ με υποτροφία από το αγγλικό Πανεπιστήμιο και τον Κωνσταντίνο Τσάφο, ο οποίος σπούδασε Νομική στην Ιταλία. Παράλληλα είναι ο δεύτερος bodybuilder στην Ελλάδα στα 80 κιλά. Ο σύζυγος της βιογραφούμενης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 53 ετών.

Η βιογραφούμενη θεωρεί πως συμβάλλει στον κοινωνικό και επιστημονικό χώρο. Πιστεύει ότι ο κίνδυνος να αλλοτριωθεί κανείς απαιτεί μεγάλη προσοχή, καθώς είναι αποτέλεσμα της ελλιπούς παιδείας που παρέχει το ελληνικό κράτος παρά το καθήκον του να παρέχει ολοκληρωμένη παιδεία στους πολίτες του. Η ελλιπής παιδεία οφείλεται, σύμφωνα με τη βιογραφούμενη, στη μη γνώση της σύγχρονης ιστορίας, γεγονός που την απασχολεί ιδιαίτερα καθώς θεωρεί ότι με αυτό τον τρόπο το ελληνικό κράτος αφαιρεί την ιστορική μνήμη του ελληνικού λαού.

Το άρθρο Αδαμάκη Βικτωρία εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Ο παππούς Ιωάννης Αδάμης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης και η καταγωγή του ήταν από την Άνδρο. Μετέπειτα παντρεύτηκε και άφησε τη ζωή του στην Κρήτη. Η σύζυγός του, Παιδεία Γεωργιάδου, γεννήθηκε στη Σύρο και προερχόταν από ευκατάστατη οικογένεια. Το σπίτι της, κτισμένο στον λόφο της Σύρου, σήμερα θεωρείται ένα από τα ωραιότερα αρχοντικά, ενώ το σπίτι του Ιωάννη Αδάμη έχει δωριστεί σε συγγενή του στην Άνδρο. Η παρουσία του γίνεται επίσης αισθητή και στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου η φωτογραφία και το όνομά του βρίσκονται ανάμεσα στα ονόματα των δωρητών στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη.

Με τη γυναίκα του αποκτούν επτά παιδιά και δημιουργούν μια ευτυχισμένη και αρμονική οικογένεια. Ο Ιωάννης Αδάμης ήταν ναυτιλιακός πράκτορας και έμπορος, ενώ είχε στην κατοχή του ένα ρυμουλκό με το όνομα «ΑΗΤΟΣ» και 12 μαούνες, με αποτέλεσμα να αποκτήσει το μονοπώλιο στην φορτοεκφόρτωση των πλοίων του νησιού. Η εξέλιξη της οικογένειάς του ήταν εξαίρετη, τόσο οικονομικά, επαγγελματικά, αλλά και κοινωνικά. Ο γιος του, Γεώργιος Αδάμης, πατέρας του βιογραφούμενου, χρημάτισε διευθυντής ναυτιλιακών πρακτορείων, γενικός γραμματέας του Επιμελητηρίου Ηρακλείου, καθώς και πρόεδρος των Ναυτικών Πρακτορείων. Δυστυχώς όμως, η επαγγελματική του πορεία διακόπτεται, αφού κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής διώκεται και για να γλιτώσει αναγκάζεται να μετακινηθεί μαζί με την οικογένειά του. Έχει ήδη παντρευτεί με τη Μάρω, κόρη εργοστασιάρχη, που ασχολείται με την παραγωγή σύκων και σταφίδας στη Σμύρνη. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά, τον Ιωάννη, τον Δημήτριο και τον Οδυσσέα.

Ο βιογραφούμενος, Ιωάννης Αδάμης, ξεκινά τη μαθητεία του στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου αφού αποφοιτεί από το Λύκειο «Κοραής», συνεχίζει τις σπουδές του στο Λονδίνο, ως φοιτητής πια, στο Guildhall University Institute. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εργάζεται για 2½ χρόνια στο γραφείο Fenton Steamship Colfol, το οποίο τελούσε υπό την ιδιοκτησία του κυρίου Καλλιμανόπουλου. Κατά τη διάρκεια της εκεί εργασίας του, επιδεικνύει εξαιρετικό ζήλο και υπευθυνότητα, πράγμα που τον οδήγησε στην αποστολή του ως «inspector of Hellenic Lines» στο γραφείο της επιχείρησης στη Σμύρνη, για 3½ χρόνια. Εκεί για πρώτη φορά αποφασίζει να ιδρύσει δικό του γραφείο, με την επωνυμία «Turk Hellen». Παράλληλα, επιδίδεται στην εκμάθηση της τουρκικής γλώσσας. Δυστυχώς όμως δεν καταφέρνει να εδραιωθεί εκεί, διότι θα απελαθεί από την Τουρκία, εξαιτίας του επαγγέλματός του. Και αυτό διότι ως ναυτιλιακός πράκτορας γνώριζε από την αρχή τις τιμές ασφάλειας των Τουρκικών προϊόντων, τις οποίες και μετέδιδε στο προξενείο του. Εν συνεχεία, ενημερωνόταν το Υπουργείο Εμπορίου στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα να προσφέρει ανταγωνιστικές τιμές.

Ο Ιωάννης Αδάμης όμως, εκτός από ναυτιλιακός πράκτορας, είχε διατελέσει και επίτροπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αγίας Σοφίας, λίγο πριν την κλείσουν. Ωστόσο, η ταλαιπωρία που υπέστη δεν σταματά εδώ, αφού το 1956, εξαιτίας της Ελληνικής σημαίας που κυμάτιζε στο γραφείο του στο λιμάνι, οι Τούρκοι προβαίνουν στο κάψιμό της, καθώς και στην κατάσχεση της κινητής και ακίνητης περιουσίας του. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο μεσοδιάστημα και συγκεκριμένα το 1953, υπηρετεί τη θητεία του στο Β΄ Ναυτικό Σκαραμαγκά, στον Ναύσταθμο της Κρήτης. Σ’ αυτόν οφείλεται και η δημιουργία του αρχείου του Ναυστάθμου του Β΄ Γραφείου, το οποίο και διατηρήθηκε για είκοσι χρόνια.

Συνεχίζοντας από την Σμύρνη, αποδιωγμένος κατευθύνεται προς την Αμερική, σε ηλικία μόλις 29 ετών, όπου και εργάζεται πάλι σε γραφείο της ιδιοκτησίας του κυρίου Καλλιμανόπουλου. Την ίδια περίοδο γνωρίζει και τη γυναίκα του, Πετρούλα Καστανού, με την οποία και παντρεύεται το 1967. Ταυτόχρονα σχεδόν, προάγεται στη θέση του Διευθυντή γραφείου στην Ευρώπη, με έδρα το Λονδίνο. Όταν ανέλαβε την επιχείρηση, ο αριθμός του προσωπικού ανερχόταν γύρω στα 16 άτομα, ενώ 27 χρόνια αργότερα, καταθέτοντας ψυχή και σώμα, ο Ιωάννης Αδάμης κατόρθωσε να την αναπτύξει, με αποτέλεσμα να φθάσει στους 110 υπαλλήλους.

Στην προσωπική του ζωή, ο Ιωάννης Αδάμης απέκτησε δυο παιδιά, τον Γιώργο και τη Μάρω. Ο Γεώργιος γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε στο Λονδίνο, όπου τελείωσε το Mill Hill School και πήρε και το Πτυχίο του «Business Studies with Honor». Παράλληλα εργάστηκε στο γραφείο του κυρίου Καλλιμανόπουλου «Trade and Transport», ενώ την ίδια περίοδο παρακολουθούσε νυχτερινά μαθήματα στο Institute of Chester Sheep B-B Hess. Αφού ολοκληρώνει και τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, υπηρετώντας στο Κ.Ε.Δ.Β. Χαϊδαρίου, κατόπιν απασχολείται στην οικογενειακή επιχείρηση. Η Μάρω με τη σειρά της, που και εκείνη γεννήθηκε στο Λονδίνο, αφού αποφοιτά από το Αρσάκειο, συνεχίζει τις σπουδές της ως φοιτήτρια του Κολεγίου Deree, με την ειδικότητα «Management Administration and Organizational Behavior». Μετέπειτα, η Μάρω εργάστηκε για 2 χρόνια στο Λονδίνο στη Ναυτιλιακή Εταιρεία «John Good and Sons» για πρακτική, πριν εισέλθει στην οικογενειακή επιχείρηση στον Πειραιά.

O Ιωάννης Αδάμης ήταν ένας άνθρωπος που έβαλε τα containers στις ελληνικές γραμμές, δίνοντας νέα πνοή στην εξέλιξη του ελληνικού εμπορίου. Παράλληλα είχε αναλάβει εξ ολοκλήρου και τη διοίκηση των φορτηγών-πλοίων του Αναστάσιου Ποταμιανού στο Λονδίνο. Το 1984, ο Ιωάννης Αδάμης αποφασίζει να επιστρέψει στην Ελλάδα και να εργαστεί στα γραφεία της οικογενειακής επιχείρησης, συγχωνεύοντάς τη με την Γερμανική Εταιρεία Nicol, της οποίας ήταν και αντιπρόσωπος. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1988, αποχωρεί από την οικογενειακή επιχείρησή του και ιδρύει στον Πειραιά το Ναυτικό Πρακτορείο «Αδάμης Α.Ε.».

Ο Ιωάννης Αδάμης υπήρξε πάντα ένας άνθρωπος με ιδιαίτερα όνειρα και προσδοκίες. Στα σχέδιά του ήταν να παραδώσει τις επιχειρήσεις του στα παιδιά του, εφόσον φυσικά και αυτά το επιθυμούσαν και να τα δει να προοδεύουν. Στο πλευρό του ήταν πάντα σταθερή συμπαραστάτης η σύζυγός του. Μετά τον θάνατό του και τον θάνατο του υιού του ,η κόρη του Μάρω Ι. Αδάμη ανέλαβε τα ηνία της «Αδάμης Α.Ε.».

Το άρθρο Αδάμης Ιωάννης εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Ο παππούς του βιογραφούμενου, από την πλευρά του πατέρα του, ονομαζόταν Βασίλειος Αδαμόπουλος και ήταν αγρότης. Παντρεύτηκε με τη Γεωργία και το ζευγάρι απέκτησε από τον γάμο του επτά παιδιά, τέσσερα κορίτσια και τρία αγόρια. Τον Χρήστο, τον Γαβριήλ, τον Ιωάννη, τη Χρυσούλλα, Ξανθή, Ιωάννα, τον Χαράλαμπο, πατέρα του βιογραφούμενου, και την Αθηνά.

Ο πατέρας του βιογραφούμενου, Χαράλαμπος Αδαμόπουλος, γεννήθηκε το 1913 στην Τρίπολη (γνωστή παλιότερα ως Τριπολιτσά και Τρομπολιτσά), πόλη στην κεντρική Πελοπόννησο, μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα του Νομού Αρκαδίας και της Επαρχίας Μαντινείας. Βρίσκεται κτισμένη σε υψόμετρο 660 μ. Η πρώτη αναφορά στο όνομα της Τρίπολης γίνεται το έτος 1467 και τα τελευταία χρόνια του 17^ου αιώνα η Τρίπολη είναι μια μεγάλη πόλη με Τούρκους, Αρμένιους και Έλληνες κατοίκους. Στις 23 Σεπτεμβρίου του 1821 η πόλη πέρασε σε Ελληνικά χέρια μετά από πολύμηνη πολιορκία που είχε ως αποτέλεσμα την άλωση της πόλης. Από τα αξιοθέατα της πόλης ξεχωρίζουν: η Μητρόπολη αφιερωμένη στον Άγιο Βασίλειο, που οικοδομήθηκε στη θέση όπου ήταν το τζαμί του Mπεκίρ Πασά, το Αρχαιολογικό Μουσείο Τρίπολης, έργο του αρχιτέκτονα Eρνέστου Tσίλλερ και το Πολεμικό Μουσείο, στην κεντρική πλατεία του Αγίου Βασιλείου. H πόλη διαθέτει Δημόσια, Δημοτική και Πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη.

Ο Χαράλαμπος Αδαμόπουλος ήταν αγροκτηνοτρόφος και την περίοδο του Εμφυλίου πολέμου (1946-49) υπηρέτησε σαν αστυνομικός. Άνθρωπος ήπιων τόνων, εργατικός και καλός οικογενειάρχης. Παντρεύτηκε με τη Μαρία Αθανασοπούλου και το ζευγάρι απέκτησε από τον γάμο του οκτώ παιδιά, πέντε αγόρια και τρία κορίτσια. Τη Βασιλική, τον Βασίλειο, τον Γεώργιο, τη Νίκη, τον Ανδρέα, τον Ιωάννη, τον βιογραφούμενο Νικόλαο και τη Γεωργία.

Η Βασιλική Αδαμοπούλου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 2 ετών.

Ο Βασίλειος Αδαμόπουλος γεννήθηκε το 1949. Σπούδασε εργοδηγός, ωστόσο, σε όλη τη ζωή του υπήρξε αγρότης. Από τον γάμο του με την Καλλιόπη απέκτησε δύο παιδιά, τον Χαράλαμπο και τη Μαρία. Η οικογένεια ζει μόνιμα στην Αμαλιάδα.

Ο Γεώργιος Αδαμόπουλος γεννήθηκε το 1950. Σπούδασε εργοδηγός, αλλά ασχολήθηκε με τις αγροτικές εργασίες στην Αμαλιάδα. Είναι πατέρας δύο παιδιών, του Χαράλαμπου και του Σάκη.

Η Νίκη Αδαμοπούλου γεννήθηκε το 1953. Παντρεύτηκε με τον Γεώργιο και απέκτησαν έναν γιο, τον Βασίλη. Η Νίκη πέθανε πρόωρα, το 1983, από την επάρατη νόσο.

Ο Ανδρέας Αδαμόπουλος γεννήθηκε το 1954. Έγινε αγρότης και έμπορος αγροτικών προϊόντων. Παντρεύτηκε με την Αναστασία και το ζευγάρι απέκτησε από τον γάμο του τέσσερα παιδιά. Τον Χάρη, τον Μανώλη, τον Σωτήρη και τον Μιχαήλ.

Ο Ιωάννης Αδαμόπουλος γεννήθηκε το 1957 και είναι αγρότης. Από τον γάμο του με τη Γεωργία απέκτησε δύο παιδιά, τον Χάρη και τη Νίκη.

Η Γεωργία Αδαμοπούλου γεννήθηκε το 1964 και ασχολήθηκε με τα οικιακά. Με τον σύζυγό της Τηλέμαχο απέκτησαν ένα παιδί, την Ελένη.

Ο πατέρας του βιογραφούμενου, Χαράλαμπος Αδαμόπουλος, έφυγε από τη ζωή το 1997.

Ο παππούς του βιογραφούμενου, από την πλευρά της μητέρας του, ονομαζόταν Ανδρέας Αθανασόπουλος και κατάγονταν από την Αμαλιάδα, πόλη του νομού Ηλείας και έδρα του Δήμου Ήλιδας. Στους Βυζαντινούς χρόνους υπήρχε στην περιοχή ο οικισμός του ναού της Παναγίας της Πλατυτέρας, που επονομάστηκε σε Φραγκαβίλλα μετά την κατάληψη της περιοχής από τους Φράγκους. Στην Τουρκοκρατία δημιουργείται ο οικισμός του Δερβίς Τσελεπή, μετά την εκεί εγκατάσταση των υπολειμμάτων της στρατιάς του Δαμάτ Αλή Πασά που ανακατέλαβε την Πελοπόννησο το 1715  αποτελώντας στη συνέχεια έδρα Τούρκου διοικητή. Με την απελευθέρωση από τους Τούρκους δημιουργείται ο Δήμος Ελίσσης με έδρα το Δερβή – Τσελεπή και τους γύρω οικισμούς. Την εποχή αυτή η περιοχή γίνεται πόλος έλξης, χάρη στον εύφορο κάμπο που την περιστοιχίζει, και εγκατάστασης πληθυσμών από ορεινές περιοχές των Καλαβρύτων, της Γορτυνίας, της Ζακύνθου, της Κεφαλληνίας. Αυτοί οι πληθυσμοί φέρνουν μαζί τους τον άγιό τους για να του κτίσουν εκκλησία. Έτσι στην πόλη της Αμαλιάδας συναντάμε τις εκκλησίες όλων αυτών των εσωτερικών μεταναστών. Εδώ θα καταφτάσουν και πολλοί πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής του 1922. Ο αριθμός τους γίνεται αιτία να αναβαθμισθεί η υποβαθμισθείσα κοινότητα Αμαλιάδας σε Δήμο Αμαλιάδας το 1924. Η Αμαλιάδα περιλαμβάνει στα όριά της την Αρχαία Ήλιδα, που είναι ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της Πελοποννήσου στην αρχαιότητα, καθώς ήταν η διοργανώτρια πόλη των Ολυμπιακών Αγώνων και πρωτεύουσα των Ηλείων.

Ο Ανδρέας Αθανασόπουλος ήταν έμπορος σταφίδας. Παντρεύτηκε με τη Γεωργία και το ζευγάρι από τον γάμο του απέκτησε τρία παιδιά, δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Τον Νίκο, τη Μαρία, μητέρα του βιογραφούμενου, και τον Σταύρο.

Ο Νίκος Αθανασόπουλος κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής (1941-44) συνελήφθη αιχμάλωτος και στάλθηκε στο στρατόπεδο εξόντωσης του Νταχάου στη Γερμανία. Εκεί εκτελέστηκε και δεν γύρισε ποτέ πίσω. Οι γονείς του πέθαναν με τον δικό του καημό.

Ο Σταύρος Αθανασόπουλος ασχολήθηκε με το εμπόριο και από τον γάμο του με την Παρασκευή απέκτησε ένα παιδί.

Η μητέρα του βιογραφούμενου, Μαρία Αθανασοπούλου, γεννήθηκε στην Αμαλιάδα. Υπήρξε αγρότισσα και εξαιρετική νοικοκυρά. Είναι μία γυναίκα λίγο αυταρχική και πολύ δυναμική.

Ο βιογραφούμενος, Νικόλαος Αδαμόπουλος, γεννήθηκε την 1^η Φεβρουαρίου 1959 στην Αμαλιάδα Ηλείας. Φοίτησε στο 4^ο Δημοτικό σχολείο Αμαλιάδος και όπως αναφέρει ο ίδιος, «πέρασα όμορφα παιδικά χρόνια, φτωχικά αλλά όμορφα». Ο ίδιος ήταν ένα δραστήριο και δημιουργικό παιδί. Μεγάλωσε μέσα σε μία πολυμελή οικογένεια, με πολλά αδέλφια, και φορούσε ό,τι περίσσευε από τα ρούχα των αδελφών του. Μόλις αποφοίτησε από το Δημοτικό, άρχισε να ασχολείται με τις αγροτικές εργασίες μέχρι την ηλικία των 15 ετών. Μόλις έγινε 15 ετών και έξι μηνών έβγαλε ναυτικό φυλλάδιο και εργάστηκε για ενάμιση χρόνο στα καράβια. Μία δουλειά δύσκολη για ένα παιδί σ’ αυτή την ηλικία. Όταν το καράβι του έφτασε στο λιμάνι της Βαλτιμόρης, ο Νικόλαος το έσκασε και έπιασε δουλειά σε ένα Ελληνικό εστιατόριο της πόλης. Δούλεψε για ένα εξάμηνο και εντωμεταξύ νοίκιασε ένα δωμάτιο, για να μένει, δίπλα στο μαγαζί. Στην ηλικία των 17 ετών έφυγε από τη Βαλτιμόρη και έφτασε στη Νέα Υόρκη. Εκεί εργάστηκε και πάλι σε εστιατόρια μέχρι το 1985, ενώ παράλληλα δούλευε τα Σαββατοκύριακα στις οικοδομές.

Στις 23 Νοεμβρίου 1984 ο Νικόλαος Αδαμόπουλος παντρεύτηκε με τη σύντροφο της ζωής του Αικατερίνη Μεστούση, γεννημένη το 1955 και με καταγωγή από τις Καρυές Χίου, ένα όμορφο χωριό χτισμένο αμφιθεατρικά, 6 χλμ. στα βορειοδυτικά της πόλης της Χίου. Στο χωριό υπάρχει άφθονο δροσερό νερό και στο κέντρο του χωριού δεσπόζουν πλάτανοι και καρυδιές. Πολλοί είναι οι επισκέπτες του χωριού το καλοκαίρι, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των εορτών της Γεννήσεως της Θεοτόκου και της Αγίας Μαρκέλλας. Κοντά στο χωριό υπάρχει η Μονή του Αγίου Μάρκου.

Η Αικατερίνη Μεστούση είναι μία γυναίκα δυναμική, δραστήρια, οργανωτική και με σημαντικές ικανότητες. Φοίτησε στο Δημοτικό σχολείο του χωριού της και το 1967, σε ηλικία 11 ετών και έξι μηνών μετανάστευσε στην Αμερική με την οικογένειά της. Ο πατέρας της, Παντελής Μεστούσης, ήταν αγρότης και στην Αμερική έγινε έμπορος χοτ – ντογκ. Η μητέρα της, Πέρδικα Μεστούση, κατάγονταν από τις Καρυές Χίου. Η Αικατερίνη είχε άλλα πέντε αδέλφια, τον Παναγιώτη, τον Στέλιο, τον Αργύριο, τη Μαρία και τον Χαράλαμπο. Όλα τα παιδιά της οικογένειας ζουν μόνιμα στην Αμερική, εκτός από τον Στέλιο, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών. Η Αικατερίνη εργάστηκε για πολλά χρόνια στο σέρβις εστιατορίων. Σταμάτησε να εργάζεται στην ηλικία των 30 ετών, όταν έγινε μητέρα στον πρώτο γάμο της. Απέκτησε τρία παιδιά, τον Δημήτριο, τον Παντελή και τον Πέτρο.

Ο Δημήτριος γεννήθηκε το 1972. Σήμερα ζει στη Νέα Σμύρνη των Αθηνών και είναι πατέρας ενός παιδιού, του Νικόλαου. Ο Παντελής γεννήθηκε το 1974. Σήμερα ζει στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και είναι πατέρας δύο παιδιών, του Μιχάλη και του Νικόλαου. Ο Πέτρος γεννήθηκε το 1981. Σπούδασε Προγραμματιστής Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και ασχολείται με τις νέες τεχνολογίες. Σήμερα ζει στο νησί της Πάρου.

Ο Νικόλαος και η Αικατερίνη Αδαμοπούλου, το γένος Μεστούση, απέκτησαν από τον γάμο τους μία κόρη, τη Νίκη.

Η Νίκη Αδαμοπούλου γεννήθηκε το 1986. Σπούδασε Τεχνικός Μαγνητικών Μηχανημάτων και είναι ειδικευμένη στους καρδιογράφους που εξετάζουν τα παιδιά. Σήμερα εργάζεται στο Νοσοκομείο του Long Island. Είναι παντρεμένη με τον Δημήτριο, γεννημένο στην Αμερική και με καταγωγή από την Κεφαλονιά.

Το 1985 ο Νικόλαος Αδαμόπουλος άνοιξε μία δική του καντίνα μπροστά στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης, την οποία διατήρησε μέχρι το 1990. Αμέσως μετά επέστρεψε με την οικογένειά του στην Ελλάδα, αλλά απογοητεύτηκε από την ταλαιπωρία της Ελληνικής γραφειοκρατίας και ξαναγύρισε μετά από τέσσερις μήνες, οικογενειακώς, στην Αμερική, όπου ξεκίνησε να εργάζεται ως εργολάβος σε οικοδομικές εργασίες έως σήμερα. Είναι ευχαριστημένος από την επιλογή του, καθώς ανάλογα με την εποχή και την έκταση του έργου φτάνει να απασχολεί από πέντε μέχρι δέκα άτομα προσωπικό.

Η τεχνική εταιρεία του Νικολάου Αδαμόπουλου είναι η «KM POSIDON CORP. – General Construction» και έχει έδρα στο Whitestone της Νέας Υόρκης.

Ο Νικόλαος Αδαμόπουλος διετέλεσε Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Καρυωτών Χίου. Σήμερα αφιερώνει τον ελεύθερο χρόνο του στο ποδόσφαιρο, μιας και είναι φίλαθλος, και στον κήπο με τα λουλούδια του. Του αρέσουν η καλή παρέα, τα ταξίδια και να παρακολουθεί αθλητικές εκπομπές στην τηλεόραση. Όπως αναφέρει ο ίδιος, «το όνειρό μου είναι να δω τα παιδιά και τα εγγόνια μου τακτοποιημένα και ευτυχισμένα».

Το άρθρο Αδαμόπουλος Νικόλαος εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Ο πατέρας του βιογραφούμενου, Αθανάσιος Αδαμόπουλος, γεννήθηκε το 1900 στο χωριό Αρμενιοί Κυπαρισσίας και έζησε εκεί όλα τα χρόνια, ασχολούμενος με την καλλιέργεια της γης μέχρι το 1972, όταν ο βιογραφούμενος τον πήρε να εγκατασταθεί μαζί του στην Αμερική. Ο Αθανάσιος Αδαμόπουλος παντρεύτηκε την Αναστασία Στυλιανού (μητέρα του βιογραφούμενου), από τη Μάλη, ένα ορεινό χωριό του νομού Μεσσηνίας και απέκτησαν τρία αγόρια και μια κόρη, τον Χρήστο, τον Σωτήρη, τον Νίκο και την Όλγα. Ο Χρήστος γεννήθηκε το 1930. Ο Σωτήρης σήμερα δεν βρίσκεται εν ζωή. Ο Νικόλαος γεννήθηκε το 1941, ασχολήθηκε κι αυτός με την προώθηση υγρών καυσίμων στην Αμερική και σήμερα ζει στην Ελλάδα και είναι επιχειρηματίας, διατηρώντας πρατήριο βενζίνης στην Αχαρνών και parking στον Πειραιά. Η Όλγα γεννήθηκε το 1943, εργάστηκε στην επιχείρηση του βιογραφούμενου αδερφού της και πλέον έχει συνταξιοδοτηθεί.

Ο βιογραφούμενος γεννήθηκε στο χωριό Αρμενιοί Κυπαρισσίας. Θυμάται τα παιδικά του χρόνια στην Κυπαρισσία και πιο έντονα ακόμη θυμάται την ημέρα που μπήκαν οι Γερμανοί με τους Ιταλούς στο χωριό του (εκείνος ήταν 10 ετών). Άρχισαν, λοιπόν, να πυροβολούν προς όλες τις κατευθύνσεις. Εκείνη την ημέρα σκοτώθηκαν 3 συγχωριανοί τους. Οι γονείς του στην προσπάθειά τους να σώσουν την οικογένειά τους πήγαν στο χωριό της μητέρας του, τη Μάλη, όπου εκεί ήταν πιο ασφαλείς. Στους Αρμενιούς τελείωσε το δημοτικό και κάποιες τάξεις του Γυμνασίου. Ακολούθησε το στρατιωτικό του, ήρθε στην Αθήνα και το 1956 κατετάγη στην Αστυνομία Πόλεων, ενώ παράλληλα τελείωνε το νυχτερινό Γυμνάσιο του Αγίου Νικολάου Πευκακίων. Τον Μάιο του 1956, αποφοίτησε από τη σχολή και αρχίζει να υπηρετεί στο Γ’ Αστυνομικό τμήμα στην οδό Βαλαωρίτου, όπου έμεινε εκεί για ένα έτος πριν ζητήσει να μετατεθεί στην Τροχαία. Στην Τροχαία άρχισε να υπηρετεί το 1957, ενώ τον Ιούνιο του 1967 υπέβαλε την παραίτησή του. Η δεκαετία αυτή σημαδεύτηκε από τη βράβευσή του από τη διεθνή οργάνωση «Lions», με τον τίτλο του καλύτερου τροχονόμου της Ελλάδος, για το ήθος του και για τις αμέτρητες και ανεκτίμητες υπηρεσίες του στην τήρηση της τάξης σε πεζούς και οδηγούς. Η βράβευση αυτή συνοδεύτηκε από αμέτρητα δημοσιεύματα τόσο στον Ελληνικό, όσο και στον ξένο τύπο (New York Times), όπου έγιναν αλλεπάλληλες αναφορές στο έργο του και στην προσφορά του, όπως επίσης συνοδεύτηκε και από ένα ταξίδι στην Αμερική 25 ημερών, όπου τον δέχτηκαν συνάδελφοί του από την Αστυνομία της Νέας Υόρκης. Στις 15-7-1967, αντιτιθέμενος στο καθεστώς της Δικτατορίας, υπέβαλε την παραίτησή του. Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί ότι το 1974, με την επάνοδο της Δημοκρατίας, ο βιογραφούμενος έκανε αίτηση, ζητώντας την επαναφορά του στο σώμα, χωρίς να πληρώνεται, ζητώντας οι μισθοί του να κατατίθενται υπέρ της Εθνικής Άμυνας, αφού ήδη στην Αμερική είχε δημιουργήσει μία σεβαστή περιουσία, δυστυχώς, όμως, ο τότε Αρχηγός της Αστυνομίας, Καραθανάσης, απέρριψε την αίτησή του.                                                                              Ανήσυχο πνεύμα καθώς ήταν, ο βιογραφούμενος, το 1966, είχε ήδη κάνει τρία ταξίδια στην Αμερική. Στο τρίτο του ταξίδι ένας συμπατριώτης του τον προσκάλεσε στο σπίτι του, όπου εκεί γνώρισε την πρώτη του σύζυγο, την Αμερικανοϊταλικής καταγωγής  Λίνα Μαρσεσάνι, με την οποία παντρεύτηκε και το 1967 εγκαταστάθηκε στο New Jersey. Μαζί απέκτησαν τρείς κόρες, την Αναστασία, την Άννα και τη Δήμητρα.

Η πρώτη του δουλειά στην Αμερική ήταν κοντά σε έναν Ελληνοαμερικανό, ο οποίος ήταν Γενικός Αντιπρόσωπος δίσκων και κασετών. Τρία χρόνια μετά, το 1972, άνοιξε μαζί με τα αδέρφια του, Νίκο και Σωτήρη, ένα πρατήριο βενζίνης TEXACO, από το οποίο αποχώρησε έξι μήνες αργότερα και αγόρασε ένα πρατήριο βενζίνης της MOBIL, το οποίο και κράτησε για τέσσερα χρόνια. Στη συνέχεια, το 1981, αγόρασε άλλο πρατήριο μεγαλύτερο, της εταιρείας SUNOCO, το οποίο βρισκόταν σε ιδιόκτητο χώρο, πάνω στον Εθνικό δρόμο και από την οποία εταιρεία επίσης βραβεύτηκε κατ’ επανάληψη για την κατοχή του μεγαλύτερου αριθμού ετήσιων πωλήσεων. Η επιχείρηση αυτή λειτούργησε μέχρι το 1994, οπότε και την πούλησε μαζί με όλα τα λοιπά ακίνητα που είχε στην κατοχή του και αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί ότι όλα αυτά τα χρόνια της επιχειρηματικής του δραστηριότητας στην Αμερική, ψυχή των επιχειρήσεών του ήταν η ίδια η σύζυγός του, η οποία παράλληλα μεγάλωνε και τα τρία τους παιδιά. Η Λίνα Αδαμοπούλου δυστυχώς έφυγε από τη ζωή το 1987.

Το 1994, ο βιογραφούμενος επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου ήδη από το 1986 είχε αγοράσει το πρατήριο βενζίνης της MOBIL στην οδό Μιχαλακοπούλου και Παπαδιαμαντοπούλου, όπου και στεγάζει την επιχείρησή του. Σήμερα, το γνωστό πάρκινγκ που ανήκει στην εταιρεία «Χρήστος Αδαμόπουλος ΑΒΕΕ», διαθέτει 8 υπέργειους και 4 υπόγειους ορόφους, 330 θέσεις πάρκινγκ και πλυντήριο αυτοκινήτων στο ισόγειο. Λειτουργεί όλο το 24ωρο και απασχολεί μόνιμα 20 εργαζόμενους.

Με τη γυναίκα του Λίνα απέκτησαν τρεις κόρες. Το 1971, γεννήθηκε η Αναστασία, η οποία τελείωσε το κολέγιο Berkeley College of Business, είναι παντρεμένη με τον Κώστα Χατζημάρκο, δάσκαλο, με καταγωγή από τον Βόλο και έχουν ένα γιο, τον Μανώλη και μια κόρη, την Αντζελίνα. Η Άννα γεννήθηκε το 1973, είναι απόφοιτη επίσης του Berkeley College, παντρεμένη με τον Γεώργιο Κοσσάρα, με καταγωγή από τα Ιωάννινα, ο οποίος απασχολείται ως υπεύθυνος στην οικογενειακή επιχείρηση και έχουν δύο παιδιά, τον Χρήστο και τον Άγγελο. Η τρίτη κόρη του βιογραφούμενου, η Δήμητρα, γεννήθηκε το 1979, είναι απόφοιτη του Αμερικανικού κολεγίου Αθηνών, παντρεμένη με τον Θωμά Αναγνώστου, Αστυνομικό από την Καρδίτσα και έχουν αποκτήσει τρεις κόρες, τη Μικελίνα, την Ελένη και τη Χριστιάνα. Και οι τρεις κόρες του εργάζονται στην οικογενειακή επιχείρηση.

Ο Χρήστος Αδαμόπουλος είναι ένας άνθρωπος που έχει μάθει να δουλεύει με πειθαρχία, την οποία απέκτησε στη διάρκεια της θητείας του στον Στρατό και την Αστυνομία. Μέχρι και σήμερα παραμένει στυλοβάτης της οικογένειας και έχει απλωμένα τα προστατευτικά φτερά του, διδάσκοντας στα εγγόνια του ήθος και αξίες, εμφυσώντας τους κυρίως το πνεύμα της αγάπης για τον ελληνικό τόπο και την Ελληνική ιστορία.

Το άρθρο Αδαμόπουλος Χρήστος εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Οι πρόγονοι της οικογένειας Αθανασιάδη ήταν Έλληνες από την επαρχία της Νίγδης στην Καππαδοκία. Ο αρχηγός της οικογένειας ονομαζόταν Χατζηθωμάς Αθανασιάδης και η γυναίκα του Χατζηδέσποινα. Το πρόθεμα χατζή προστέθηκε στα ονόματά τους διότι είχαν πάει προσκυνητές στους Αγίους Τόπους. Έφυγαν και οι δυο από τη ζωή σε μεγάλη ηλικία στην Αθήνα, το 1938 και το 1939 αντιστοίχως. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά: την Ασπασία, τον Αθανάσιο, τον Ιορδάνη (παππού της βιογραφούμενης), τον Πρόδρομο (Μποδοσάκη) και την Κυριακή.

Ο Μποδοσάκης, του οποίου το όνομα προέρχεται από το τούρκικο Μποντός που σημαίνει Πρόδρομος, γεννήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1890. Στις αρχές του 1900 η οικογένεια μετακόμισε στη Μερσίνα της Νότιας Τουρκίας, πάνω στη θάλασσα, όπου ο Χατζηθωμάς άνοιξε ένα μπακάλικο. Ο Μποδοσάκης ήταν ένα παιδί πανέξυπνο, δραστήριο και γεμάτο ενέργεια που ο πατέρας του έστελνε τακτικά να πουλάει διάφορα προϊόντα στις λαϊκές αγορές. Πήγε για μικρό μόνο διάστημα στο σχολείο και σύντομα αφοσιώθηκε στην ολοένα αυξανόμενη εμπορική του δράση.

Με πρωτοβουλία του Μποδοσάκη, η οικογένεια άνοιξε έναν αλευρόμυλο που αρχικά λειτουργούσε με νερό. Στη συνέχεια επένδυσαν στην εγκατάσταση μηχανής ατμού και σύντομα διεύρυναν την επιχείρηση και με άλλα προϊόντα κατανάλωσης, επιτυγχάνοντας πολύ μεγαλύτερα κέρδη. Ο Μποδοσάκης δημιούργησε σημαντική εμπορική συνεργασία με τον Τουρκικό στρατό προμηθεύοντάς τον κυρίως με αλεύρι κι έφτιαξε έτσι την πρώτη του περιουσία.

Το 1911 ο Μποδοσάκης γνώρισε στη Μερσίνα την Jeannette Gebauer, κόρη Αυστριακού μηχανικού που εργαζόταν για πολλά χρόνια στη σιδηροδρομική γραμμή Κωνσταντινουπόλεως-Βαγδάτης. Παντρεύτηκαν το 1912 και ήταν πάντοτε ένα πολύ αγαπημένο ζευγάρι. Δεν απέκτησαν παιδιά.

Παράλληλα με την επιτυχημένη του εμπορική δραστηριότητα, ευεργέτησε πολύ κόσμο και απέκτησε πολλές σημαντικές γνωριμίες. Ανάμεσα σε όλα όσα προσέφερε ήταν και η σημαντική στήριξη στους Έλληνες αξιωματικούς στην Τουρκία κατά την εκστρατεία απελευθέρωσης της Μικράς Ασίας από τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Δημιούργησε λέσχη αξιωματικών στη Σμύρνη και κατόπιν επιθυμίας του Ελευθερίου Βενιζέλου αγόρασε το καλύτερο ξενοδοχείο της Κωνσταντινούπολης, το Πέρα Παλλάς, για να μπορούν οι αξιωματικοί να συχνάζουν σε αυτό.

Όταν ξέσπασε η Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, αυτός και η οικογένειά του έχασαν την περιουσία τους στη Μικρά Ασία και ήρθαν πρόσφυγες στην Ελλάδα. Ο Μποδοσάκης δεν το έβαλε κάτω. Χάρη στην υποστήριξη του Βενιζέλου και στη συστατική επιστολή που του έδωσε, μπόρεσε να πάρει δάνειο και να στήσει μια καινούργια επιχείρηση. Με σκληρή δουλειά, υπομονή κι επιμονή ξαναέφτιαξε την περιουσία του κι έγινε πρωτοπόρος Έλληνας βιομήχανος.

Ως άνθρωπος, ο Μποδοσάκης είχε τόλμη και φαντασία αλλά συγχρόνως ήταν ευγενικός, λιγομίλητος και χαμηλών τόνων. Παράλληλα με τις επιχειρηματικές δραστηριότητές του προσέφερε και πλούσιο κοινωφελές έργο, είτε ο ίδιος προσωπικά είτε αργότερα μέσω του Ιδρύματος που δημιούργησε. Διέθετε μεγάλο ενδιαφέρον για τα θέματα της υγείας και έχοντας ο ίδιος στερηθεί ολοκληρωμένης σχολικής εκπαίδευσης ήταν ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος γύρω από τον τομέα της παιδείας. Μεταξύ των δωρεών του περιλαμβάνονται η ανέγερση δημοτικού σχολείου στο Ηράκλειο Κρήτης, η αγορά 185 στρεμμάτων στην Κάντζα και η δημιουργία του Μποδοσάκειου Δημοτικού Σχολείου του Κολλεγίου Αθηνών, η δωρεά στο κράτος μεγάλου χρηματικού ποσού  για την ανέγερση κτιρίου στέγασης των Γενικών Αρχείων του Κράτους και η δημιουργία γηριατρικής πτέρυγας στον χώρο του Κρατικού Θεραπευτηρίου Ψυχικών Παθήσεων Αθηνών, αφιερωμένη στη μνήμη της συζύγου του. Έκανε επίσης δωρεές στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, σε εκκλησίες, σε φιλανθρωπικά ιδρύματα, σε νοσοκομεία, σε εκπαιδευτήρια και ενίσχυσε πολλούς νέους από άπορες οικογένειες για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.

Ο Μποδοσάκης έφυγε από τη ζωή σε βαθιά γεράματα το 1979. Το Ίδρυμα Μποδοσάκη το οποίο δημιούργησε το 1973 και στο οποίο περιήλθε όλη του η περιουσία, συνεχίζει να εκπληρώνει τη βούληση του ιδρυτή του με τη συνεπή τήρηση της εντολής του για τη διάθεση των οικονομικών του πόρων στην προαγωγή της παιδείας, της υγείας και στην προστασία του περιβάλλοντος.

Ο παππούς της βιογραφούμενης, Ιορδάνης Αθανασιάδης, γεννήθηκε στον Πόρο της Νίγδης τη δεκαετία του 1880. Ήταν συνεργάτης του νεότερου αδελφού του, Μποδοσάκη, τα πρώτα χρόνια της εμπορικής του δραστηριότητας. Παντρεύτηκε την Αλεξάνδρα Πιταούλη, κόρη του Αλέξανδρου Πιταούλη και της Κατερίνας Τρυπάνη που ήταν και οι δύο από τη Χίο. Το ζευγάρι έζησε για κάποιο διάστημα στη Χίο και αργότερα μετακόμισε στην Αθήνα όπου γεννήθηκαν οι δύο του γιοι: ο Θωμάς (Tommy) και ο Αλέξανδρος, πατέρας της βιογραφουμένης. Ο Ιορδάνης πέθανε πολύ νέος, το 1938.

Η Αλεξάνδρα Πιταούλη γεννήθηκε μεταξύ του 1896 και 1898 στη Χίο. Υπήρξε πολύ καλή φίλη και συνεργάτιδα του στρατηγού Νικολάου Πλαστήρα, γνωστός ως Μαύρος Καβαλάρης, ο οποίος και βάφτισε τον γιο της Αλέξανδρο. Η Αλεξάνδρα ήταν ενεργό στέλεχος της Εθνικής Αντίστασης εναντίον των Γερμανών στο πλευρό του Πλαστήρα κατά τη διάρκεια της Κατοχής στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνελήφθη από τους Γερμανούς και κρατήθηκε για αρκετό διάστημα στις Φυλακές Αβέρωφ, από όπου σώθηκε το 1945 με την είσοδο των Άγγλων συμμάχων στην Αθήνα. Η θαρραλέα αυτή γυναίκα με τη δυνατή προσωπικότητα, το πείσμα και το αγωνιστικό πνεύμα, έφυγε από τη ζωή στην Αθήνα το 1971.

Ο πρωτότοκος γιος της, ο Tommy, γεννήθηκε το 1922 στην Αθήνα. Φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών και υπήρξε εξαιρετικός και πολύπλευρος αθλητής, ιδιαίτερα γνωστός ως ικανός και αμφιδέξιος ποδοσφαιριστής. Είχε δυναμική προσωπικότητα και ήταν πολύ δημοφιλής. Πολέμησε στα βουνά δίπλα στον Ναπολέοντα Ζέρβα στον ανταρτοπόλεμο και στη συνέχεια συμμετείχε εθελοντικά στο σώμα του Ελληνικού στρατού στην Αίγυπτο. Εκεί σκοτώθηκε το 1944, σε έκρηξη του στρατιωτικού τζιπ όπου επέβαινε, σε ηλικία μόλις 22 ετών.

Ο Αλέξανδρος Αθανασιάδης, πατέρας της βιογραφούμενης, γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1929 στην Αθήνα. Ήταν γνωστός σε όλους τους φίλους του ως Μπούκης. Ως παιδί αντιμετώπισε πολύ δύσκολες καταστάσεις. Έχασε τον πατέρα του σε ηλικία εννέα ετών αλλά και τον αδελφό του έξι χρόνια αργότερα. Έζησε τις τρομερές αντιξοότητες της εποχής του πολέμου και της Κατοχής, καθώς και τη φυλάκιση της μητέρας του από τους Γερμανούς. O ίδιος κατάφερε χάρη στην ευστροφία του να αποφύγει τη σύλληψη και να επιζήσει. Αναγκάστηκε να ζει κρυμμένος από τους Γερμανούς, οι οποίοι ήθελαν να τον χρησιμοποιήσουν ως μοχλό πίεσης για να αποσπάσουν πληροφορίες από τη μητέρα του. Το διάστημα αυτό έβρισκε καταφύγιο στις σκεπές σπιτιών και επιβίωσε χάρη σε κάποιες γυναίκες που του άφηναν εκεί φαγητό. Καθοριστικής σημασίας παράγοντας για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του ήταν η επίδραση που είχε επάνω του η σχέση του με τον Νικόλαο Πλαστήρα.

Το 1948 τελείωσε το Κολλέγιο Αθηνών. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Yale στην Αμερική απ’ όπου αποφοίτησε το 1952 με δίπλωμα Χημικού-Μηχανικού. Το 1956 συνέχισε τις σπουδές του στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο της Αθήνας, λαμβάνοντας το 1959 πτυχίο Μηχανικού Μεταλλείων-Μεταλλουργού.

Το 1955 άρχισε να εργάζεται στο συγκρότημα ΜΠΟΔΟΣΑΚΗ στον κλάδο μεταλλείων ως μηχανικός μεταλλείου στα Μεταλλεία Κασσάνδρας. Δούλεψε σε όλες τις βαθμίδες εργασίας ενός μεταλλείου, κερδίζοντας με τις ικανότητές του τη θέση του Διευθυντή Μεταλλείου της Εταιρείας Μεταλλουργείων Λαυρίου Α.Ε. και το 1966 τη θέση του Γενικού Διευθυντή του Κλάδου Μεταλλείων της Ανωνύμου Ελληνικής Εταιρίας Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων. Χάρη στο ζήλο, την εργατικότητα, τις επιστημονικές του γνώσεις και τις οργανωτικές και διοικητικές ικανότητές του, ανέβηκε τα σκαλιά της ιεραρχίας και αναδείχθηκε σε ηγετικό στέλεχος πολλών εταιριών του Συγκροτήματος ΜΠΟΔΟΣΑΚΗ. Διατέλεσε Διευθύνων Σύμβουλος και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου (Δ.Σ.) της Ανωνύμου Εταιρίας Ελληνικού Πυριτιδοποιείου και Καλυκοποιείου-ΠΥΡ-ΚΑΛ, της Ανωνύμου Ελληνικής Μεταλλευτικής και Μεταλλουργικής Εταιρείας Λαρύμνης-ΛΑΡΚΟ, της Εταιρίας Μεταλλουργείων Λαυρίου Α.Ε. και από το 1982 Γενικός Διευθυντής και Συμπράττων Σύμβουλος ολόκληρης της Α.Ε.Ε. Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων. Υπήρξε επίσης μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος ΜΠΟΔΟΣΑΚΗ, της εταιρείας Χημικές Βιομηχανίες Βορείου Ελλάδος Α.Ε., της Λαϊκής Ασφαλιστικής Α.Ε., της Ανωνύμου Ελληνικής Εταιρίας Οίνων και Οινοπνευμάτων-ΒΟΤΡΥΣ και της Μεταλλευτικής Εταιρίας της Ελλάδος Α.Ε. Έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της Α.Ε.Ε. Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων, στην αντιμετώπιση των δυσκολιών, στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων μιας διευρυνόμενης αγοράς, στην προετοιμασία της εταιρείας ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί αποτελεσματικά στην πρόκληση των νέων καιρών.

Από το 1973 έως το 1981 υπήρξε Πρόεδρος του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (ΣΜΕ) και η προεδρία του υπήρξε σταθμός στην ιστορία του Συνδέσμου. Κάτω από την καθοδήγησή του και την προσωπική του συμμετοχή στις δραστηριότητες του ΣΜΕ, αυτός απέκτησε δυναμισμό, λειτουργικότητα και ικανότητα να ανταποκρίνεται με επιτυχία στους στόχους του. Εργάστηκε για την προάσπιση των συμφερόντων του κλάδου, την προώθηση των θέσεών του στο διαμορφούμενο κάθε φορά πλέγμα της οικονομικής και αναπτυξιακής πολιτικής, στην προβολή των προβλημάτων της Ελληνικής μεταλλείας και στην επίλυση αυτών τόσο σε επίπεδο κλάδου όσο και των επιχειρήσεων-μελών του ΣΜΕ. Διετέλεσε επίσης μέλος του Δ.Σ. (1972-1978) και του Γενικού Συμβουλίου (1979-1984) του τότε Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ), χρησιμοποιώντας τις ικανότητές του στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της Ελληνικής βιομηχανίας.

Το 1958 παντρεύτηκε την Ελένη-Ζοζεφίν Παναγιωτοπούλου με την οποία απέκτησαν δύο κόρες: την Αλεξάνδρα Μαργαρίτα και την Εμμανουέλα (βιογραφούμενη). Η οικογένειά τους χαρακτηριζόταν από μια ιδιαίτερα δεμένη και ζεστή σχέση.

Ο Αλέξανδρος διέθετε υψηλό επίπεδο παιδείας, όμως ποτέ δεν επιδίωκε να επιδεικνύει την ευφυΐα και τις γνώσεις του. Πνεύμα ευαίσθητο και καλλιεργημένο, με λεπτή αίσθηση του χιούμορ, ασχολείτο με τη ζωγραφική, την τέχνη, τη μουσική και τον αθλητισμό. Έπαιζε ποδόσφαιρο, βόλεϊ, τένις, ενώ ήταν κι εξαιρετικός κολυμβητής και δύτης. Φιλόζωος και φυσιολάτρης, του άρεσε ιδιαίτερα να παρατηρεί τη συμπεριφορά διαφόρων μορφών ζωής. Είχε ιδιαίτερες σχέσεις με τα ζώα, τα οποία είχαν μια εκπληκτική συμπεριφορά εμπιστοσύνης προς αυτόν.

Οι δύο κόρες του Αλέξανδρου αισθάνονται ότι οφείλουν πολλά στον πατέρα τους. Τις ενθάρρυνε να διευρύνουν τους ορίζοντές τους και ν’ αποκτήσουν πολλά ενδιαφέροντα. Με την Αλεξάνδρα μοιράζονταν το ίδιο έντονο ενδιαφέρον για τις Καλές Τέχνες και με την Εμμανουέλα το πάθος για τον αθλητισμό και τη φύση. Οι εμπειρίες που απέκτησε η Εμμανουέλα πλάι του, την επηρέασαν στις μελλοντικές επιλογές της σε μεγάλο βαθμό. Συνοδεύοντάς τον συχνά στα μεταλλεία από μικρή ηλικία, απέκτησε μεγάλο ενδιαφέρον για τα πετρώματα και έτσι ασχολήθηκε αργότερα με τη Γεμμολογία. Οι εμπειρίες τους από τις ελεύθερες καταδύσεις και τις εξερευνήσεις στη θάλασσα την ώθησαν να σπουδάσει θαλάσσια βιολογία. Ως ένθερμος υποστηρικτής των αθλητικών δραστηριοτήτων της, την βοήθησε να θεμελιώσει τη δυνατή αθλητική της καριέρα.

Άνθρωπος καλόψυχος, ανοιχτόκαρδος και γενναιόδωρος, διακρινόταν για την απλότητα και τη ζεστασιά της ψυχής του. Το γραφείο του ήταν ανοιχτό σε όλους τους εργαζόμενους ανεξαρτήτως θέσης και για όλα τα θέματα, ακόμα και τα πιο προσωπικά. Οι εργάτες στα μεταλλεία και τα εργοστάσια τον φώναζαν με το μικρό του όνομα, τον εκτιμούσαν και τον σέβονταν. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στους συνεργάτες του, πολλοί απ’ τους οποίους εξακολουθούν να έχουν φιλικές επαφές με όλη την οικογένεια και μετά το θάνατό του.

Η κοινωνική του δράση ήταν σημαντική και πολύπλευρη. Το ενδιαφέρον του για την παιδεία και τη σωστότερη διάπλαση της νέας γενιάς εκφράστηκε μέσω της πολύτιμης εργασίας του ως μέλος των Δ.Σ. του Ιδρύματος Μποδοσάκη και του Κολλεγίου Αθηνών, για το οποίο έτρεφε μεγάλη αγάπη. Το ενεργό ενδιαφέρον του εκδηλώθηκε και προς πολλές άλλες κατευθύνσεις: στον αθλητισμό, στον εθελοντισμό, στην υποστήριξη ευαγών σκοπών, σε έργα φιλανθρωπίας˙ πάντοτε ουσιαστικά, διακριτικά, χωρίς διάθεση προβολής.

Διέθετε δυνατό χαρακτήρα και θάρρος και ήξερε να υπερασπίζεται τις ιδέες του. Παρ’ όλο που είχε δεχτεί πολλές απειλές για τη ζωή του, αρνείτο να φύγει από την Ελλάδα και να εγκαταλείψει το έργο που είχε αναλάβει στο Συγκρότημα Μποδοσάκη. Αισθανόταν ότι η εποχή ήταν κρίσιμη για την Ελληνική βιομηχανία λόγω του δύσκολου γι’ αυτήν οικονομικού και πολιτικού κλίματος. Ένιωθε μεγάλη ευθύνη για ό,τι άφησε πίσω ο θείος του και για τους χιλιάδες εργαζόμενους των εταιρειών του Ιδρύματος Μποδοσάκη. Έμεινε πιστός στην επιθυμία του Μποδοσάκη να διαφυλάξει με κάθε κόστος την ακεραιότητα των εταιρειών και τη στάση του αυτή πλήρωσε τελικά με τη ζωή του. Δολοφονήθηκε το πρωί της 1ης Μαρτίου 1988 από την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη, γεγονός που άλλαξε δραματικά τη ζωή της οικογένειάς του αλλά και το μέλλον πάρα πολλών εργαζομένων στο Συγκρότημα Μποδοσάκη.

Η οικογένεια Παναγιωτοπούλου κατάγεται από την Κορσική. Το όνομά τους Rapiti αλλάχτηκε σε Παναγιωτόπουλος όταν ήρθαν στη Χίο. Ο προπάππους της βιογραφουμένης, Μιχαήλ (Μικές) Παναγιωτόπουλος ήταν καπνέμπορος. Παντρεύτηκε την Ελένη Καμπανάου, το γένος Πέππα, καθηγήτρια βυζαντινολογίας από την Αθήνα, της οποίας η οικογένεια είχε ρίζες στην Αίγινα. Μαζί απέκτησαν εκτός από τον Αλέξανδρο, παππού της βιογραφουμένης, άλλα τέσσερα παιδιά: τον Παναγιώτη, τον Παύλο καθώς κι έναν γιο και μια κόρη που πέθαναν και οι δύο σε νεαρή ηλικία.

Ο Αλέξανδρος Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1901 στη Χίο. Ασχολήθηκε με το εμπόριο και την επεξεργασία της σμύριδας στη Νάξο. Το 1933 παντρεύτηκε τη Margot Missir de Poligny, Γαλλικής καταγωγής, γεννημένη το 1915 στο Κάιρο και μεγαλωμένη στη Σμύρνη. Η Margot ήταν απόγονος της Πριγκίπισσας Εστερχάζι της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας από την οικογένεια της μητέρας της.

Ο σύνδεσμος της οικογένειας της Margot με τις χώρες της Νοτιοανατολικής Μεσογείου υπήρχε από πολύ παλιά. Ο προπάππους της Margot, Πρίγκιπας Gustave Henry de Poligny, Γάλλος υπήκοος Ουγγρικής καταγωγής, είχε τη θέση του επικεφαλής μηχανικού ορυχείων του Σουλτάνου. Ο γιος που απέκτησε με την Amelie Dame de Rampacher, François Leon de Poligny, εργαζόταν επίσης ως μηχανικός και συμμετείχε στην κατασκευή του Orient Express. Παντρεύτηκε μια Ελληνίδα που λεγόταν Ελένη Μάτσα.

Η κόρη τους και μητέρα της Margot, Πριγκίπισσα Alexandrine (Aline) de Poligny παντρεύτηκε το 1910 στο Κάιρο τον Γάλλο Joseph Antoine Missir. O Joseph Antoine εργαζόταν στη Σμύρνη ως ναυτιλιακός πράκτορας και ήταν μέτοχος της γαλλικής ναυτιλιακής εταιρείας ΠΑΚΤΕ. Μαζί απέκτησαν πέντε κόρες: τις Hélène, Aimée, Marguerite (Margot), γιαγιά της βιογραφουμένης, Raymonde και Renée.

Η Margot Missir de Poligny απέκτησε μαζί με τον Αλέξανδρο Παναγιωτόπουλο δύο παιδιά, τον Μιχαήλ (Miki) και την Ελένη-Josephine (μητέρα της βιογραφούμενης). Από τον δεύτερο γάμο του ο Αλέξανδρος απέκτησε άλλον ένα γιο, τον οποίο ονόμασαν Αλέξανδρο. Η Margot έφυγε από τη ζωή πολύ νέα, το 1968 στο Παρίσι. Ο Αλέξανδρος πέθανε στην Αθήνα το 1992.

Η Ελένη-Josephine Παναγιωτοπούλου γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1938 στην Αθήνα. Μετά τον πόλεμο η οικογένειά της μετακόμισε στο εξωτερικό και η ίδια μιλάει άπταιστα Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά.

Μαζί με τον Αλέξανδρο Αθανασιάδη, ανέθρεψαν τα παιδιά τους με μεγάλη αγάπη, στοργή και φροντίδα. Η Ελένη είναι συναισθηματική, τρυφερή κι ευγενική αλλά ταυτόχρονα και δυναμική, γενναιόδωρη και με πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ.

Συγχρόνως με την ανατροφή των παιδιών της, υπήρξε ενεργό μέλος διοικητικών συμβουλίων διαφόρων σωματείων και ομίλων και επί πολλά χρόνια προσέφερε εθελοντικά σημαντική ηθική και υλική βοήθεια και συμπαράσταση στην Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών.

Διαθέτει μεγάλη δύναμη ψυχής και στάθηκε δυνατή στο πλάι των παιδιών της όταν έχασε τον σύζυγό της. Μοιράζεται με τις κόρες της μια πολύ στενή σχέση και πάντα τις στηρίζει με όποιο τρόπο μπορεί.

Η πρωτότοκη κόρη της οικογένειας, Αλεξάνδρα Αθανασιάδη, γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1961 στην Αθήνα και είναι παντρεμένη με τον Δημήτρη Σωτηρίου. Αποφοίτησε το 1982 με διάκριση από το Ruskin School of Drawing and Fine Art του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, με πτυχίο Bachelor of Fine Arts στη Γλυπτική και Χαρακτική. Το 1984 έλαβε πτυχίο Master of Fine Arts στη Γλυπτική από το Columbia University της Νέας Υόρκης.

Είναι γνωστή καλλιτέχνιδα στον χώρο της γλυπτικής κι έχει συμμετάσχει σε πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Πολλά έργα της βρίσκονται σε μουσεία και σε ιδιωτικές συλλογές και το 1995 κέρδισε στο διαγωνισμό “XXIX Prix International D’ Art Contemporain de Monte Carlo à Monaco” το βραβείο Γλυπτικής “The Princess Grace Foundation Award”.

Η δευτερότοκη κόρη και βιογραφούμενη, Εμμανουέλα Αθανασιάδη, γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1965 στην Αθήνα. Παρακολούθησε το Δημοτικό σχολείο στου Τσούρη και στη Μοντεσοριανή Σχολή Γουδέλη, και το Γυμνάσιο και Λύκειο στο Campion School στην Αθήνα. Ξεκίνησε ιππασία στην ηλικία των τεσσάρων. Τελειώνοντας το σχολείο παρακολούθησε για ένα χρόνο (1982-1983) το πρόγραμμα “Cours de Formation d’ Instructeurs” στην «Ecole Nationale d’ Equitation» της Γαλλίας. Έγινε δεκτή σε τόσο νεαρή ηλικία διότι ήταν Βαλκανιονίκης στην Ιππασία το 1981 με ασημένιο μετάλλιο στο ατομικό και χρυσό στο ομαδικό.

Από το 1983 μέχρι το 1985 σπούδασε Γεμμολογία στην Αθήνα, παίρνοντας πτυχίο απ’ το Gemmological Association of Great Britain. Παράλληλα, το 1983 με 1984 παρακολούθησε μαθήματα φωτογραφίας στη σχολή AKTO. Το 1987 πήγε στη Βόρεια Ιρλανδία, όπου πέρασε ενάμιση χρόνο ως εκπαιδευόμενη, δουλεύοντας κοντά σε επαγγελματίες ιππείς Υπερπήδησης Εμποδίων.

Η μεγάλη αγάπη που μοιραζόταν με τον πατέρα της για τη θάλασσα την ώθησε να σπουδάσει Θαλάσσια Βιολογία. Από το 1989 μέχρι το 1993 φοίτησε στην Αμερική, στο Fairleigh Dickinson University, απ’ όπου πήρε το πτυχίο της με ΑΡΙΣΤΑ (Bachelor of Science with Honors in Biology/Marine Biology). Την πρακτική της εργασία έκανε στο University of Hawaii at Hilo και στο Shoals Marine Laboratory του Cornell University και University of New Hampshire.

Παράλληλα με τις σπουδές της συμμετείχε σε διάφορα εθνικά τουρνουά Ιππασίας Υπερπήδησης Εμποδίων στις ΗΠΑ -συμπεριλαμβανομένων των τουρνουά της Αριζόνα, Καλιφόρνια και Φλόριντα- και στον Καναδά. Στο διάστημα αυτό ίππευε και προπονείτο με τα μέλη της Αμερικανικής Εθνικής Ομάδας Ιππασίας Armand, Peter και Mark Leone.

Το 1994 παντρεύτηκε τον Χαράλαμπο (Χάρη) Λαμπρίδη, γεννημένο στη Θεσσαλονίκη το 1957, ο οποίος είναι επιχειρηματίας φαρμακοποιός με μεταπτυχιακές σπουδές στο King’s College, University of London. Μαζί απέκτησαν έναν γιο.

Από το 1994 που επέστρεψε με τον σύζυγό της στην Ελλάδα αφιερώθηκε αποκλειστικά στην αθλητική ιππασία. Συμμετείχε με επιτυχία σε Εθνικούς και Διεθνείς Αγώνες Υπερπήδησης Εμποδίων σε Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Γερμανία, Νορβηγία, Σουηδία, Μεγάλη Βρετανία, Ιρλανδία, Βουλγαρία και Βέλγιο.

Το 1998 ανακηρύχθηκε Πρωταθλήτρια Ελλάδος στην Υπερπήδηση Εμποδίων με τον “Boy des Bruyères” και Πολυνίκης της κατηγορίας Β’ με τον “Illinois”. Το διάστημα 1999 με 2003 εκπαιδεύτηκε κοντά στον διεθνούς φήμης Ιρλανδό ιππέα Paul Darragh. Από το 2003 μέχρι το 2010 προπονήθηκε από τον Patrick Caron, τον διακεκριμένο προπονητή και αρχηγό της Γαλλικής Εθνικής Ομάδας Ιππασίας Υπερπήδησης Εμποδίων επί 14 χρόνια.

Το 2004 συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 2005 και 2007 στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες του San Patrignano Ιταλίας και του Mannheim Γερμανίας αντιστοίχως, και το 2006 στα World Equestrian Games (Παγκόσμιο Πρωτάθλημα) στο Aachen Γερμανίας.

Από το 1977 που ξεκίνησε να ασχολείται με τον πρωταθλητισμό, έχει πετύχει συνολικά περισσότερες από 70 νίκες καθώς και πολλαπλές διακρίσεις σε Εθνικούς και Διεθνείς Αγώνες. Αποτέλεσε επί σειρά ετών μέλος της Ελληνικής Εθνικής Ομάδας Ιππασίας και είναι Βαλκανιονίκης με 3 χρυσά, 1 ασημένιο και 2 χάλκινα μετάλλια.

Αγαπάει πολύ τα ζώα και ζει με την οικογένειά της σε μια φάρμα με άλογα και με τα σκυλιά τους, πολλά από τα οποία ήταν αδέσποτα. Λατρεύει τη θάλασσα, το κολύμπι και τις καταδύσεις. Της αρέσει να χαλαρώνει με γυμναστική, αναρριχητικές βόλτες παρέα με τα σκυλιά της, διάβασμα και φωτογραφία.

Το άρθρο Αθανασιάδη Εμμανουέλα εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.