Στην περιοχή έχουν αποκαλυφθεί τα ερείπια της Μακεδονικής πόλης των Καλλινδοίων όπου είχε στρατοπεδεύσει ο Μέγας Αλέξανδρος πηγαίνοντας προς την Ασία. Σύμφωνα με την παράδοση, μάλιστα, στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται «Χίλια Δέντρα» είχε καρφώσει πασσάλους για να δέσει τα άλογά του και αυτοί ρίζωσαν και έγιναν δέντρα.

Το χωριό θα πρέπει να ιδρύθηκε στα βυζαντινά χρόνια, ενώ η πρώτη εμφάνισή του σε έγγραφο γίνεται σε οθωμανική απογραφή του 1445. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν μικτό χωριό, με Έλληνες και Τούρκους κατοίκους, και ανήκε διοικητικά στο ναχιγιέ (στην περιφέρεια) του Παζαργκιάχ.

Με την καταστολή της επανάστασης της Χαλκιδικής, τον Ιούνιο του 1821, το Ζαγκλιβέρι  λεηλατήθηκε και κάηκε από τους Τούρκους. Ως ένας από τους σπουδαιότερους αγωνιστές του Ζαγκλιβερίου αναφέρεται ο Στεριανός Αθανασίου.

Το 1914 εγκαταστάθηκαν στο Ζαγκλιβέρι οικογένειες προσφύγων από την Ανατολική Ρωμυλία και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή προστέθηκαν και Μικρασιάτες πρόσφυγες.

Το χωριό ήταν γενέτειρα της νεομάρτυρος αγίας Ακυλίνας-Αγγελίνας, το σπίτι της οποίας, σε παραδοσιακή μακεδονίτικη αρχιτεκτονική, έχει χαρακτηριστεί ως διατηρητέο μνημείο και φιλοξενεί συλλογή λαογραφικών κειμηλίων. Η αγία εορτάζεται στις 27 Σεπτεμβρίου και προς τιμήν της οργανώνονται τα «Ακυλίνεια» με πενθήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Φωτό: https://www.lagadas.net/

Το άρθρο Ζαγκλιβέρι Θεσσαλονίκης εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Η οικονομική ανάπτυξη του χωριού στηρίζεται στο ελαιόλαδο  και στο φημισμένο μέλι του και διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους συνεταιρισμούς παραγωγής και συσκευασίας των δύο αυτών προϊόντων. Το χωριό έγινε γνωστό πριν από μερικές δεκαετίες για την ανακάλυψη κοιτασμάτων πετρελαίου στη θαλάσσια περιοχή του.

Στον Πρίνο πραγματοποιείται η μοναδική εβδομαδιαία λαϊκή αγορά της Θάσου με συμμετοχή πολλών εμπόρων και κατοίκων του νησιού που φτάνουν για να προμηθευτούν τα απαραίτητα.

Στη Σκάλα Πρίνου βρίσκονται οι αμμώδεις παραλίες του χωριού με τα πεύκα κατά μήκος τους να φτάνουν σχεδόν μέχρι τα πεντακάθαρα νερά.

Φωτό: https://travelmagic.gr/

Το άρθρο Πρίνος Θάσου εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Το χωριό, η ίδρυση του οποίου χρονολογείται στα προβυζαντινά χρόνια,  αρχικά βρισκόταν σε άλλο σημείο αλλά εξαιτίας κάποιας αρρώστιας οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν στη σημερινή του θέση. Η ονομασία που έδωσαν στον νέο οικισμό ήταν Σερμενίκον από τη λέξη σιρμή που σημαίνει επιδημία, μεταδοτικότητα. Μετά το 1928 πήρε τη σημερινή του ονομασία Φυλακτή που έχει να κάνει πάλι με την παλιά αρρώστια, επειδή το χωριό φυλάχτηκε από αυτήν.

Από τη Φυλακτή καταγόταν το πρωτοπαλίκαρο του Γεώργιου Καραϊσκάκη, ο αγωνιστής Αποστολάρας.

Το σημαντικότερο θρησκευτικό μνημείο του χωριού είναι η μονή της Αγίας Τριάδας που χρονολογείται από τον 17ο αιώνα και έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται για τρίκογχο ναό με νάρθηκα και εξωτερική στοά, ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1852 και τοιχογραφίες του 17ου αιώνα.

Όμορφα σημεία του παραδοσιακού χωριού είναι η πλακόστρωτη πλατεία του, ο «Παλιόπυργος», με τα πλατάνια και συγκεντρωμένα μαγαζιά, το παλιό πετρόχτιστο γεφύρι που βρίσκεται στην είσοδό της Φυλακτής και οι πέτρινες βρύσες σε διάφορα σημεία. Κοντά στη Φυλακτή υπάρχουν ωραία σημεία για τους φυσιολάτρες, όπως είναι το δάσος ελάτης 8.000 στρεμμάτων απέναντι από το χωριό και το ποτάμι.

Σημαντικές μέρες για το χωριό που εορτάζονται με παραδοσιακή μουσική και χορό είναι του Προφήτη Ηλία στις 20 Ιουλίου, της 2ης μέρας του Πάσχα που το γλέντι γίνεται στο προαύλιο της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου και του Δεκαπενταύγουστου όπου ο «Σύνδεσμος Φυλακτιωτών Καρδίτσας» διοργανώνει τριήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Φωτό: https://www.fylakti.com/

Το άρθρο Φυλακτή Καρδίτσας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Οι κάτοικοί του έλκουν την καταγωγή τους από προσφυγικές οικογένειες της Ανατολικής Ρωμυλίας, οι οποίες έφτασαν στο Δίλοφο το 1907. Κύρια ενασχόλησή τους είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Για το πότισμα των καλλιεργειών χρησιμοποιούνται τα νερά ενός μικρού ρέματος που πηγάζει από τους πρόποδες του βουνού.

Το Δίλοφο έχει όμορφους χώρους και μια μεγάλη πλατεία όπου αποτελεί σημείο συνάντησης των κατοίκων. Εκεί διοργανώνεται κάθε χρόνο και η περίφημη «Μιντζιά», η συνάντηση-γιορτή για τη σύσφιξη των σχέσεων των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής όπου διασκεδάζουν με γλέντι υπό τους ήχους ζωντανής μουσικής και απολαμβάνουν πλούσια εδέσματα και κρασί. Τα παλαιότερα χρόνια η Μιντζιά αποτελούσε  ένα είδος  αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης, καθώς συγκεντρώνονταν κάποιο  βράδυ στο σπίτι ενός  νοικοκύρη όλα τα αγόρια και  κορίτσια  του χωριού για να τον βοηθήσουν  στο ξεσπύρισμα του καλαμποκιού. Είχε όμως  και έναν επικοινωνιακό χαρακτήρα, αφού είχαν την ευκαιρία αγόρια και κορίτσια να  «ιδωθούν»,  να φλερτάρουν, να τραγουδήσουν τραγούδια της παρέας και να περάσουν μια ευχάριστη βραδιά.

Στο χωριό γίνονται κάθε χρόνο δύο πανηγύρια, στη μνήμη του Αγίου Βησσαρίωνα στις 15 Σεπτεμβρίου και στη μνήμη του Αγίου Τρύφωνα την 1η Φεβρουαρίου.

 Φωτό: Πολιτιστικός Μορφωτικός Σύλλογος Διλόφου | Facebook

Το άρθρο Δίλοφο (Κιλελέρ) Λάρισας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Για την ονομασία της έχουν εκφραστεί διάφορες απόψεις. Μία από αυτές βασίζεται στην άποψη ότι η Αλιστράτη χτίστηκε πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού του Αγίου Ευστρατίου και ότι το τοπωνύμιο προήλθε από παραφθορά του Άι Στράτης – Αγιστράτης – Αλιστράτης – Αλιστράτη και μία άλλη ότι οφείλεται στον Αρχιστράτηγο Μιχαήλ ή Γαβριήλ (Αρχιστράτης – Αρχιστράτη – Αλιστράτη). Υπάρχουν και ξένοι ερευνητές που αποδίδουν την ονομασία της στη λατινική λέξη Alistrate που σημαίνει ανάμεσα στις οδούς.

Η Αλιστράτη χτίστηκε από τους κατοίκους της Αλεκτριούπολης, μιας αρχαίας πόλης, η οποία υπήρχε μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα ως μικρός οικισμός κοντά στη Μονή της Αγίας Κυριακής. Τον 19ο αιώνα η Αλιστράτη υπήρξε θρησκευτικό και πνευματικό κέντρο της Ανατολικής Μακεδονίας, καθώς ήταν έδρα της Μητρόπολης Φιλίππων, Δράμας και Ζιχνών, ενώ εκεί λειτουργούσε η Αστική Σχολή Αλιστράτης με δικό της τυπογραφείο και η Κεντρική Ελληνική Σχολή. Χάρη στον συμπαγή ελληνικό πληθυσμό της στα χρόνια της Τουρκοκρατίας αποτέλεσε προπύργιο της αντίστασης του ελληνισμού κατά των σχεδίων της Βουλγαρίας. Οι κάτοικοί της είχαν ενεργό συμμετοχή στον Μακεδονικό Αγώνα, στους Βαλκανικούς πολέμους και στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Η απελευθέρωση από τη βουλγαρική κατοχή μετά τον Β΄ Βαλκανικό έγινε την 1η Ιουλίου του 1913 μαζί με την πόλη της Δράμας.

Σημαντικά φυσικά αξιοθέατα της Αλιστράτης είναι το σπήλαιό της, ένα από τα ομορφότερα της Ελλάδας με πλούσιο σταλαγμιτικό και σταλακτιτικό διάκοσμο και ποικιλομορφία χρωματισμών και το φαράγγι του Αγγίτη με γιγάντια πετρώδη τοιχώματα να ορίζουν την πορεία του ποταμού.

Φωτό: https://sertharros.gr/

Το άρθρο Αλιστράτη Σερρών εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Η περιοχή ανήκε σε Τούρκους ιδιοκτήτες και παρέμενε ανεκμετάλλευτη έχοντας μόνο κάποια σπίτια με στάβλους, αγελάδες και άλογα, καθώς και ένα τζαμί. Η ιταλική εταιρεία “Società Agricola Frutticoltura” αγόρασε την έκταση και δημιούργησε έναν σύγχρονο αγροτικό οικισμό με οικογένειες οι οποίες ήρθαν από την Ιταλία για να καλλιεργήσουν τη  γη. Οι προηγούμενοι κάτοικοι μετανάστευσαν στη Μικρά Ασία ή εγκαταστάθηκαν στην πόλη της Ρόδου.

Το νέο αγροτικό χωριό, ένα από τα τέσσερα «πειραματικά» χωριά που δημιούργησαν οι Ιταλοί ονομάστηκε Peveragno Rodio προς τιμήν του διοικητή των κατεχόμενων ιταλικών νήσων του Αιγαίου Mario Lago. Ήταν ένας σύγχρονος οικισμός που είχε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, όπως Δημαρχείο, Σχολείο, Διοικητήριο και Αστυνομία, ενώ το παλιό τζαμί μετατράπηκε σε εκκλησία. Είχε νερόμυλους και εργαστήρια για την παραγωγή και την επεξεργασία των προϊόντων και είχαν φυτευτεί ελαιόδεντρα, αμπέλια, μουριές και οπωροφόρα δέντρα. Μετά την απελευθέρωση, το 1948, το χωριό και οι εγκαταστάσεις της εταιρείας εγκαταλείφθηκαν. Η περιοχή πήρε την παλιά της ονομασία, Καλαμώνας, και τα χωράφια μοιράστηκαν σε Έλληνες καλλιεργητές.

Στην ευρύτερη περιοχή του Καλαμώνα, δίπλα στον Άνω Καλαμώνα, βρίσκεται η Κοιλάδα των Πεταλούδων, ένα από τα σημαντικότερα φυσικά αξιοθέατα της Ρόδου. Είναι ένα φυσικό καταφύγιο με πυκνή βλάστηση, ξύλινες γέφυρες, πλακόστρωτα μονοπάτια, λίμνες και καταρράκτες όπου ζει ένα υπέροχο είδος πεταλούδας που ονομάζεται Panaxia Quadripunctaria.

Φωτό: https://butterfliesrhodes.gr/

Το άρθρο Κάτω Καλαμώνας Ρόδου εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Στην περιοχή του χωριού έχουν βρεθεί μυκηναϊκοί θολωτοί τάφοι με κτερίσματα, όπως κοσμήματα και αιχμή δόρατος, που μαρτυρούν τη μακρόχρονη ιστορία της περιοχής. Το πρώτο χωριό κατοικήθηκε γύρω στον  14ο αιώνα από Αρβανίτες και πιθανολογείται ότι έλαβε την ονομασία του από τις άγριες ελιές που φύονταν στις γύρω πλαγιές.

Την εποχή της Ενετοκρατίας ο οικισμός αναφέρεται σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Αγριλιά (Agrilia), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης).

Σήμερα, ο παλιός οικισμός είναι ερημωμένος αλλά πολλά παραδοσιακά σπίτια στέκουν ακόμα για να θυμίζουν ότι κάποτε εκεί υπήρχε ζωή. Κάποια από τα σπίτια μάλιστα χρονολογούνται γύρω στο 1700. Οι κάτοικοι της παλιάς Αγριλιάς μεταφέρθηκαν στην περιοχή του σημερινού χωριού για να εγκατασταθούν χαμηλότερα και πιο κοντά στη σιδηροδρομική γραμμή. Η παλιά από τη Νέα Αγριλιά απέχει περίπου 2 χιλιόμετρα.

 Φωτό: https://kopanakinews.wordpress.com/

Το άρθρο Νέα Αγριλιά Μεσσηνίας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Γνωστή στα ομηρικά χρόνια ως Πήδασος, χαρακτηρίζεται από τον Όμηρο αμπελόεσσα και αναφέρεται ως μία από τις επτά πόλεις που είχε τάξει ο Αγαμέμνονας στον Αχιλλέα κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου. Ο Παυσανίας αναφέρει την πόλη και ως Μοθώνη από τη μυθική πέτρα Μόθωνα στην οποία βρισκόταν το κάστρο της πόλης ή από την κόρη του Οινέα Μοθώνη.

Στα τέλη του 8ου π.Χ. αιώνα καταλήφθηκε από τους Σπαρτιάτες και έμεινε στην κυριαρχία τους μέχρι το 338 π.Χ. που απελευθερώθηκε με παρέμβαση του Φιλίππου της Μακεδονίας. Το 191 π.Χ. έγινε μέλος της Αχαϊκής Συμπολιτείας και απέκτησε αρκετή δύναμη. Η ακμή της πόλης έφτασε στο απόγειό της κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η στρατηγική της θέση ωστόσο και η μεγάλη σημασία του λιμανιού της για το εμπόριο στάθηκε η αιτία για να διεκδικηθεί από τους Βενετούς, οι οποίοι κατοχύρωσαν την κυριαρχία τους τόσο στη Μεθώνη όσο και στην Κορώνη το 1209 κάνοντας συμφωνία με τον τότε κυρίαρχο της Πελοποννήσου Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο. Εκείνη την εποχή η Μεθώνη οχυρώθηκε και μετατράπηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο αποτελώντας μάλιστα σημαντικό ενδιάμεσο σταθμό μεταξύ Βενετίας και Αγίων Τόπων.

Η Μεθώνη έπεσε στα χέρια των Οθωμανών το 1500 και κατελήφθη από τον Βενετό ναύαρχο Μοροζίνι το 1686 μένοντας υπό την κυριαρχία των Βενετών μέχρι το 1715 οπότε η περιοχή ανακτήθηκε από τους Οθωμανούς και άρχισε μια περίοδος παρακμής της πόλης. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης επιχειρήθηκε η κατάληψη της πόλης από τους Έλληνες αγωνιστές αλλά ο οχυρωμένος οθωμανικός πληθυσμός προέβαλε σθεναρή αντίσταση. Τα επόμενα χρόνια η Μεθώνη αποτέλεσε ορμητήριο των Αιγυπτίων και έδρα του Ιμπραήμ Πασά. Η απελευθέρωση της πόλης επετεύχθη στις 7 Οκτωβρίου 1828 από τα γαλλικά στρατεύματα με επικεφαλής τον στρατάρχη Μαιζών. Στη συνέχεια οι Γάλλοι άρχισαν την ανοικοδόμηση της πόλης έξω από τα τείχη του κάστρου.

Η Μεθώνη έχει πολλά σημαντικά αξιοθέατα, αρχαία, βυζαντινά, βενετσιάνικα και τούρκικα, κατάλοιπα της ιστορίας της υπό την κυριαρχία διαφόρων κατακτητών. Ξεχωρίζει το ενετικό της κάστρο που χτίστηκε το 1209 πάνω σε έναν βράχο που εισχωρεί στη θάλασσα και χωρίζεται από την ξηρά με μία τεχνητή τάφρο. Νότια του φρουρίου βρίσκεται ο πύργος Μπούρτζι, χτισμένος σε μία μικρή βραχονησίδα νότια του κάστρου. Συνδέεται με το κύριο φρούριο με μία γέφυρα με καμάρες.

Άλλα αξιοθέατα της Μεθώνης που έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα μνημεία είναι το κτίριο στο οποίο λειτούργησε το πρώτο αλληλοδιδακτικό σχολείο στην Πελοπόννησο που ίδρυσε ο Καποδίστριας το 1830 και το πηγάδι που κατασκευάστηκε κατά την ενετική περίοδο, μεταξύ των ετών 1686-1715, το παλιό Δημοτικό Σχολείο που χτίστηκε το 1901 με δωρεά του Ανδρέα Συγγρού και ο ναός του Αγίου Νικολάου ο οποίος χτίστηκε το 1839 και χαρακτηρίζεται από το επιβλητικό καμπαναριό του, το οποίο ανεγέρθηκε το 1912.

Σημεία ενδιαφέροντος είναι επίσης οι κατακόμβες του Αγίου Ονουφρίου που αποτελεί το παλαιότερο χριστιανικό νεκροταφείο της Πελοποννήσου, ο βυζαντινός ναός του Αγίου Βασιλείου που χρονολογείται μεταξύ 10ου-11ου αιώνα.

Η πιο ξεχωριστή εκδήλωση της Μεθώνης είναι η διατήρηση του εθίμου της Καθαράς Δευτέρας όπου αναπαριστάται «Του Κουτρούλη ο γάμος» με δύο άντρες να ντύνονται νύφη και γαμπρός και μαζί με τις οικογένειες των συμπεθέρων και τους καλεσμένους τους να πηγαίνουν στην κεντρική πλατεία για να γίνει ο «γάμος» με παπά και με κουμπάρο.

Φωτό: https://messinia.mobi/

Το άρθρο Μεθώνη Μεσσηνίας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από την Πετρίνα βρίσκεται ένα σημαντικό θρησκευτικό μνημείο της περιοχής της Φαλαισίας, η Ιερά Μονή Αμπελακίου. Η μονή είναι χτισμένη μέσα σε μια σπηλιά κάτω από έναν βράχο και έχει γίνει γνωστή από τα θαύματα της Παναγίας και από το ιερό αγίασμα που αναβλύζει από τον βράχο δίπλα στο καθολικό. Η θαυματουργή εικόνα θεωρείται έργο του Ευαγγελιστή Λουκά και βρέθηκε στη σπηλιά από έναν ασκητή μοναχό. Γύρω από την εκκλησία υπάρχει ένα αμπέλι εξού και η ονομασία της μονής.

Φωτό: Η Ιερά Μονή Αμπελακίου κοντά στην Πετρίνα Αρκαδίας (https://www.greece.com by  George_x)

Το άρθρο Πετρίνα Αρκαδίας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Η ιστορία της Αντιπάρου, ή της Ωλίαρου όπως ονομαζόταν παλαιότερα, ξεκινά από τη νεολιθική εποχή όταν το σπήλαιό της χρησιμοποιούνταν ως καταφύγιο, ενώ στους ιστορικούς χρόνους κατοίκησαν εκεί Φοίνικες από τη Σιδώνα. Στην αρχαιότητα ήταν αναπόσπαστο τμήμα της Πάρου για αυτό και η ιστορία της είναι συνυφασμένη με το αντικρινό νησί.

Η πρώτη αναφορά με την ονομασία Αντίπαρος γίνεται τον 13ο αιώνα και σχετίζεται με τη θέση της απέναντι από την Πάρο. Τότε αποτελούσε τμήμα του Δουκάτου της Νάξου υπό τη διοίκηση του Βενετού στρατιωτικού Μάρκου Σανούδου. Στα επόμενα χρόνια δέχτηκε πολλές φορές πειρατικές επιδρομές και το 1537 έπεσε στα χέρια των Οθωμανών και του πειρατή Μπαρμπαρόσα. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 οι κάτοικοι της Αντιπάρου ήταν από τους πρώτους Κυκλαδίτες που έσπευσαν να λάβουν μέρος στον αγώνα της ανεξαρτησίας.

Στα νεότερα χρόνια και πάλι κάτοικοι του νησιού πήραν ενεργό μέρος στην αντίσταση κατά των Γερμανών, ενώ το νησί χρησιμοποιήθηκε ως μυστική βάση υποβρυχίων των συμμάχων. Χαρακτηριστική περίοδος της ιστορίας του νησιού ήταν η λεγόμενη «Επιχείρηση Αντίπαρος», η οποία στοίχισε τη ζωή πολλών Ελλήνων και συμμάχων.

Το σημαντικότερο αξιοθέατο της Αντιπάρου είναι το σπήλαιό της, το οποίο εκτός από φυσικό μνημείο με μαγευτικούς σταλαγμίτες αποτελεί και κομμάτι της ιστορίας του νησιού. Εκεί έχουν βρεθεί αρχαία αγγεία και υπάρχει αφιέρωση στη θεά Αρτέμιδα. Στα τοιχώματά του σώζονται αναγραμμένα τα ονόματα Μακεδόνων στρατηγών, που συνωμότησαν εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου και κατέφυγαν στο σπήλαιο της Αντιπάρου για να κρυφτούν και να γλιτώσουν, καθώς και τα ονόματα διάσημων επισκεπτών, όπως του βασιλιά Όθωνα ο οποίος επισκέφτηκε το σπήλαιο το 1840.

Στο κέντρο της Χώρας της Αντιπάρου στέκει το ενετικό κάστρο του 15ου αιώνα που χτίστηκε για να προστατεύσει τους κατοίκους από τις συχνές επιδρομές των πειρατών. Στην αρχική του μορφή ήταν τετράγωνο κτίσμα με περιμετρικές κατοικίες με εσωτερική αυλή και έναν κυκλικό πύργο στο κέντρο, ενώ οι εξωτερικοί τοίχοι των κατοικιών σχηματίζουν το τείχος του. Σήμερα σώζεται μόνο η βάση του πύργου και η πύλη, αλλά ο οικισμός που αποτελείται από διώροφα σπίτια με υπόγειες καταπακτές εξακολουθεί να κατοικείται.

Στην Αντίπαρο διοργανώνονται αρκετά παραδοσιακά πανηγύρια στη μνήμη αγίων του νησιού. Από τις πιο σημαντικές γιορτές για το νησί είναι το πανηγύρι του Άι Γιάννη του Σπηλιώτη με παραδοσιακούς  χορούς και κεράσματα που γίνεται στις 7 Μαΐου στην είσοδο του σπηλαίου, το έθιμο του Άι Γιάννη του Κλείδονα στις 23 και 24 Ιουνίου  στο λιμάνι της Αντιπάρου και το τριήμερο πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας στα μέσα Ιουλίου στο λιμάνι της Αντιπάρου με χορούς, τραγούδια και κεράσματα.

Φωτό: https://www.e-kyklades.gr/

Το άρθρο Αντίπαρος εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Εκείνη την εποχή η περιοχή όπου βρίσκονται τα Καλύβια ήταν γεμάτη με «τούμπες», δηλαδή ένα ψηλό μέρος χωρίς νερό. Οι περισσότεροι από τους νέους κατοίκους ήταν ψαράδες στη λίμνη Γιαννιτσών, οι οποία έφτιαχναν καλύβες με πλήθια και οροφή με ξύλα και νερόχορτα από τον βάλτο. Από αυτές τις καλύβες πήρε το χωριό το σημερινό του όνομα.

Το 1913-14 εγκαταστάθηκαν στα Καλύβια οικογένειες κτηνοτρόφων Βλάχων από τα Μεγάλα Λιβάδια του Πάικου, ενώ μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ήρθαν και  Ανατολικοθρακιώτες ΄Έλληνες από τη χερσόνησο της Καλλίπολης. Το 1934 προστέθηκαν στον πληθυσμό και βλάχοι από το χωριό Αητομηλίτσα (Ντένισκο) της Κόνιτσας και τη δεκαετία του 1970 μετοίκησαν στα Καλύβια και ορισμένες οικογένειες βλάχων από τον Άγιο Γερμανό και την ευρύτερη περιοχή των Πρεσπών.

Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Μηνάς που πανηγυρίζει στις 11 Νοεμβρίου. Είναι μια όμορφη μεγάλη εκκλησία με ψηλό καμπαναριό και στέγη με καμάρες πριν την κεντρική είσοδο.

Φωτό: https://www.greece.com/ (by thomastonarezos)

Το άρθρο Καλύβια Πέλλας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Επί Τουρκοκρατίας βρισκόταν στο χωριό η κατοικία του μπέη, εκεί που είναι σήμερα η κεντρική πλατεία του Γυψοχωρίου.  Ήταν ένα μεγάλο διώροφο κτίριο, το οποίο κατεδαφίστηκε στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, ενώ εικάζεται ότι υπήρχε και δεύτερο κονάκι στην είσοδο του χωριού.

Οι κάτοικοι συμμετείχαν ενεργά στον Μακεδονικό Αγώνα. Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστικό ότι αναφέρονται Γυψοχωρίτες αγωνιστές στο μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα «Τα Μυστικά του Βάλτου» που εξελίσσεται κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα.

Το 1922 ήρθαν πρόσφυγες από τον Πόντο και το 1924 από την Ανατολική Θράκη. Οι κάτοικοι ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και την καλλιέργεια τριφυλλιού, σουσαμιού, καλαμποκιού, σιταριού, αμπελιών, μουριών και την παραγωγή κουκουλιών μεταξιού.

Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Αθανάσιο ενώ κοντά της βρίσκεται και η παλιά εκκλησία, χτισμένη το 1851, η οποία αποτελεί σύμβολο του χωριού και είναι αφιερωμένη επίσης στον Άγιο Αθανάσιο.

Φωτό: Ο ναός του Αγίου Αθανασίου (1851) στο Γυψοχώρι (https://www.giannitsa.gr/)

Το άρθρο Γυψοχώρι Πέλλας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Η παλιότερη ονομασία του χωριού ήταν Ντένισκο που στα σλάβικα σημαίνει προσήλιο. Από τον 18ο μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα η Αετομηλίτσα ήταν κεφαλοχώρι της περιοχής και ήταν οικονομικά αυτοδύναμη. Οι κάτοικοί της κατείχαν περίπου 40.000 αιγοπρόβατα ενώ οι έμποροι και οι αγωγιάτες διακινούσαν τα προϊόντα τους μέχρι τον Αυλώνα της Βορείου Ηπείρου και τη Νιγρίτα Σερρών. Το χωριό υπέστη πολλές καταστροφές κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου και του εμφυλίου με αποτέλεσμα πολλοί κάτοικοί της να μεταναστεύσουν σε πόλεις της Ελλάδας αλλά και στο εξωτερικό. Ειδικά κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου διεξήχθηκαν στην περιοχή σκληρές μάχες αφού στην Αετομηλίτσα έδρευε η Κυβέρνηση του Βουνού και το αρχηγείο του Δημοκρατικού Στρατού υπό τη διοίκηση του Μάρκου Βαφειάδη. Μέχρι σήμερα διασώζονται στην ευρύτερη περιοχή πυροβολεία και θέσεις των τότε εγκαταστάσεων.

Σήμερα, η Αετομηλίτσα μετά την ανοικοδόμησή της τη δεκαετία του 1960 διατηρεί τα παραδοσιακά της στοιχεία, με τα καλντερίμια, τις πλακοστρωμένες πλατείες και τα πέτρινα στοιχεία.

Η κτηνοτροφία βρίσκεται σε άνοδο και παράγονται ντόπια προϊόντα όπως τυριά και ιδιαίτερα το βλάχικο μανούρι, κρέατα και τσάι του βουνού.

Το φυσικό τοπίο της Αετομηλίτσας προσελκύει πολλούς ορειβάτες που θέλουν να απολαύσουν τα δάση και τα βουνά της περιοχής. Τα τελευταία χρόνια έχει χτιστεί και ορειβατικό καταφύγιο που λειτουργεί όλο τον χρόνο και έχει τη δυνατότητα φιλοξενίας 20 ατόμων. Τα πιο εντυπωσιακά φυσικά αξιοθέατα της ευρύτερης περιοχής είναι ο Γράμμος με τις κορυφογραμμές του και τη Δρακόλιμνη Γκίστοβα, την ψηλότερη και μεγαλύτερη σε έκταση αλπική λίμνη της Ελλάδας, καθώς και οι λίμνες Αρρένες οι οποίες είναι «κρυμμένες» μέσα σε δάση οξιάς, σε απόσταση μόλις 5 χιλιομέτρων από την Αετομηλίτσα.

Φωτό: https://www.konitsa.gr/

Το άρθρο Αετομηλίτσα Ιωαννίνων εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Η περιοχή φαίνεται ότι κατοικούνταν ήδη από τη Νεολιθική εποχή, ενώ στο ανατολικό τμήμα του χωριού τοποθετείται η αρχαία πόλη της Πιερίας Πέργαμος, η οποία αναφέρεται από τον Ηρόδοτο. Κατάλοιπο των αρχών της βυζαντινής περιόδου είναι το τοιχισμένο φρούριο που λειτουργούσε ως και τον 6ο αιώνα.

Το σημερινό χωριό ιδρύθηκε τον 12ο αιώνα, αναφερόταν ως Μουστώνιανη και συνδεόταν με τα μετόχια της Μονής Παντοκράτορος στο Παγγαίο. Στις αρχές του 18ου αιώνα, επί Τουρκοκρατίας, ήταν κεφαλοχώρι με το όνομα Μουστένια και κατοικούνταν κυρίως από Τούρκους και ελάχιστους ελληνόφωνους Χριστιανούς. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή μετατράπηκε σε αμιγώς ελληνικό χωριό και πήρε τη σημερινή του ονομασία.

Αξιοθέατα του πανέμορφου χωριού είναι τα λιθόκτιστα σπίτια στο χρώμα της ώχρας και του μπλε, το παλιό τούρκικο σχολείο με την επιγραφή στα αραβικά και τα τοξωτά γεφύρια που κάποτε ένωναν τις γειτονιές και τις δύο κοινότητες μωαμεθανών και χριστιανών. Η προφορική παράδοση αναφέρει ότι το χτίσιμο των τεσσάρων γεφυριών της Μουσθένης, τα οποία βρίσκονται πολύ κοντά το ένα στο άλλο, ήταν σημαντικότατο γεγονός για τους κατοίκους με τη μεν χριστιανική κοινότητα να τελεί αγιασμό στη δυτική πλευρά και τη δε μουσουλμανική να θυσιάζει μοσχάρια (το γνωστό κουρμπάνι) στην ανατολική πλευρά.

 Φωτό: https://www.visitkavala.gr/

Το άρθρο Μουσθένη Καβάλας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Σύμφωνα με τον Στράβωνα στη θέση του χωριού βρισκόταν κατά την αρχαιότητα το Αλήσυον ή Αλησαίον, μία από τις σημαντικότερες πόλεις της περιοχής Πισατίδος της αρχαίας Ηλείας. Το χωριό αναφέρεται με το όνομα Vumero σε χωρογραφικό πίνακα του κάστρου του Μωριά του Χοπφ το 1360. Το τοπωνύμιο σχετίζεται είτε με το όνομα Vumeri το οποίο ανήκε είτε στον πρώτο οικιστή είτε στον φρούραρχο του κάστρου που κατασκευάστηκε στα μέσα του 14ου αιώνα. Στο Χρονικό του Σφραντζή αναφέρεται ότι το κάστρο του Βούμερου ήταν ένα από τα κάστρα που παρέδωσαν οι Ενετοί στους Τούρκους.

Σημαντικότατο θρησκευτικό αξιοθέατο κοντά στο Γούμερο είναι η Μονή του Ασκητή που βρίσκεται στο άνοιγμα μιας σπηλιάς και χρονολογείται πριν από τα βυζαντινά χρόνια. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, στο φαράγγι του Γούμερου ζούσε ένας ερημίτης. Κάποιοι κυνηγοί βγήκαν για καρτέρι, τον πέρασαν για θήραμα και τον τραυμάτισαν θανάσιμα. Το άψυχο σώμα του βρέθηκε στη σκιά του εν λόγω βράχου και από το αίμα του ξεπήδησε πηγή απ’ την οποία ακόμα αναβλύζει νερό. Η Ιερά Μονή Ασκητή είναι χτισμένη ανάμεσα σε δύο όγκους από μάρμαρο, που σχηματίζουν τη σκέπη του ναού. Η πελώρια τρύπα που σχηματίζουν τα πετρώματα, δίνει μια απόκοσμη και μυστηριακή αίσθηση στο χώρο.

Φωτό: https://goumero.gr/

Το άρθρο Γούμερο Ηλείας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Η παλιότερη ονομασία του χωριού ήταν Ρινιάσα. Επί Βενετοκρατίας, το 1443, αναφερόταν ως Arneasa και ήταν τόπος παραγωγής και εμπορίας σιταριού.

Σε ύψωμα κοντά στο χωριό σώζονται τα ερείπια κάστρου του 13ου αιώνα το οποίο είναι γνωστό ως Θωμόκαστρο, από την ονομασία του ιδρυτή του Θωμά, Δεσπότη της Ηπείρου, αλλά και ως κάστρο της Δέσπως ή  κάστρο Ριζών. Η θέση του κάστρου επέτρεπε τον έλεγχο της διόδου από τη Νικόπολη και τη σημερινή πόλη της Πρέβεζας με την Πάργα και τη Θεσπρωτία και ήταν κοντά στη θάλασσα ώστε να ελέγχει και τους θαλάσσιους δρόμους προς την Ιταλία και τα Ιόνια νησιά. Την περίοδο, μεταξύ 1359 και 1400, το κάστρο ήταν πιθανότατα υπό Αλβανική κατοχή καθώς είναι γνωστό ότι ο Αλβανός πολέμαρχος Πέτρος Λιόσα είχε αναγνωριστεί ως «Δεσπότης» στην περιοχή και είχε στη δικαιοδοσία του τα κάστρα της Άρτας, των Ρωγών και της Αμφιλοχίας. Τότε ήταν που το κάστρο άλλαξε όνομα και έγινε «Ρινιάσα». Στις 25 Δεκεμβρίου του 1803, μια ομάδα από 500 περίπου Τουρκαλβανούς κατεδίωξαν τους Σουλιώτες, παραβιάζοντας τους όρους της συνθηκολόγησης, και η Δέσπω Μπότση, αρχηγός της οικογένειας μετά τον θάνατο του συζύγου της, για να αποφύγει τους στρατιώτες και να σώσει την οικογένειά της, κλείστηκε στο κάστρο της περιοχής, το κάστρο της Ρινιάσας μαζί με όλες τις νύφες και τα εγγόνια της. Από εκεί, πολέμησε γενναία εναντίον των στρατιωτών, αρνούμενη να παραδοθεί. Όταν τέλειωσαν τα βόλια των όπλων, έβαλε φωτιά στο κάστρο και κάηκε μαζί με την οικογένειά της. Έτσι πήρε την ονομασία το κάστρο της Δέσπως.

Φωτό: https://www.greece.com/ (by sv6bat)

Το άρθρο Ριζά Πρέβεζας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Η πρώτη έμμεση αναφορά στο χωριό υπάρχει από τα τέλη του 16ου αιώνα και αφορά την καταγωγή του Αγίου Σεραφείμ, ηγούμενου της Μονής Κορώνας και αργότερα αρχιεπισκόπου Φαναρίου και Νεοχωρίου. Ο Άγιος Σεραφείμ είχε ενεργό συμμετοχή στην επανάσταση του 1600 του Διονυσίου του Σκυλοσόφου, όπου συνελήφθη από τους Τούρκους, βασανίστηκε και απαγχονίστηκε.

Αξιοθέατα της Πεζούλας είναι η τρίκογχη καμαροσκέπαστη εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονος, η οποία χτίστηκε στη θέση μοναστηριού του 16ου αιώνα και βρίσκεται σε ένα ξέφωτο πυκνού δάσους που έχει θέα προς τη λίμνη Πλαστήρα, οι πέτρινες βρύσες και ο γραφικός νερόμυλος κοντά στο ποτάμι.

Κοντά στην Πεζούλα, μετά το Μεγάλο Ποτάμι βρίσκεται  ο οικισμός Καλύβια Πεζούλας, όπου πριν από τη δημιουργία της λίμνης είχαν οι κάτοικοι τις καλύβες στις οποίες αποθήκευαν τα αγροτικά προϊόντα και τα εργαλεία τους όταν εργάζονταν στα χωράφια του οροπεδίου της Νεβρόπολης, του Μεγάλου Κάμπου. Σήμερα είναι ένα οικισμός διαρκώς αναπτυσσόμενος χάρη στη γειτνίασή του με τη λίμνη Πλαστήρα.

Φωτό: https://plastiras-ota.gr/

Το άρθρο Πεζούλα Καρδίτσας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Κοντά στο χωριό βρίσκεται το δάσος Λεκατσά, το οποίο είναι κατάφυτο από πλατάνια και βελανιδιές και διασχίζεται από τον ποταμό Αρέθων. Έχει σπάνια χλωρίδα και αποτελεί φυσικό καταφύγιο θηραμάτων. Στην ίδια περιοχή βρίσκεται και η Μονή Λεκατσά που χρονολογείται από τον 17ο αιώνα και είναι αφιερωμένη στη Γέννηση της Θεοτόκου. Από τις πολλές εμφανίσεις – φανερώσεις της Παναγίας καθιερώθηκε η ονομασία Φανερωμένη. Από τότε, η Μονή γιορτάζει τη Δευτέρα (φανέρωσης) του Αγίου Πνεύματος. Το καθολικό της μονής είναι μονόχωρος, ξυλόστεγος ναός μεγάλων διαστάσεων, ο οποίος χτίστηκε το 1744 και επισκευάστηκε το 1870. Στο νοτιοδυτικό άκρο του ναού υψώνεται κωδωνοστάσιο του τύπου του διάτρητου τοιχώματος που κτίστηκε το 1813. Στο χώρο σώζονται επίσης τρία κτήρια του 19ου αιώνα τα οποία περιβάλλονται από μαντρότοιχο από αργολιθοδομή.

Φωτό: http://romiazirou.blogspot.com/

Το άρθρο Μεγαδένδρο Πρέβεζας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Το όνομά της προήλθε πιθανότατα από τη λέξη Καμάρι επειδή ήταν σε περίοπτη θέση και ίσως να ονομάστηκε από τους Βενετούς που κατείχαν τα παράλια της Ηπείρου, κατ’ αντιστοιχία με την Αρχαία Καμαρίνα της Σικελίας που ήταν κι εκείνη χτισμένη σε προνομιακή θέση.

Κοντά στην Καμαρίνα, σε φυσικά οχυρή θέση, σε ένα οροπέδιο με υψόμετρο 550-650 μ., στις πλαγιές του Ζαλόγγου, ήταν χτισμένη η αρχαία πόλη Κασσώπη. Η πρωτεύουσα της Κασσωπαίας χτίστηκε το 340 π.Χ. σε αυτή τη θέση  με σκοπό να προστατεύσει από την εκμετάλλευση των Ηλείων αποίκων, την εύφορη πεδιάδα που απλωνόταν νοτιότερα.  Η Κασσώπη απέκτησε οικονομική δύναμη με το εμπόριο, την κτηνοτροφία και τα προϊόντα της εύφορης πεδιάδας του Αχέροντα. Η μεγάλη ακμή της πόλης σημειώνεται τον 3ο αι. π.Χ., όταν κτίζονται τα μεγάλα δημόσια κτήρια και ανοικοδομούνται πολλά σπίτια. Η πόλη είχε δικό της νομισματοκοπείο  και το νόμισμά της απεικόνιζε τον Δία και αετό σε κεραυνό.  Εκεί το 1803 μετά τη συνθηκολόγηση των Σουλιωτών με τον Αλή Πασά, Σουλιώτισσες χορεύοντας πιασμένες χέρι – χέρι και πετώντας πρώτα τα παιδιά τους στο γκρεμό τα ακολούθησαν τραγουδώντας, για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων.  Σύμβολο και μνήμη της θυσίας των Σουλιωτισσών, είναι το μνημείο που έχει στηθεί εκεί, στο οποίο φθάνει κανείς, ανεβαίνοντας τα 410 σκαλιά, ξεκινώντας απ΄ το μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου.

Η Καμαρίνα στα χρόνια της σκλαβιάς παρέμεινε ελεύθερο κεφαλοχώρι χωρίς να ανήκει σε κανέναν πασά όπως συνέβαινε με τα περισσότερα χωριά. Αυτό οφείλεται κυρίως στην παρουσία στην περιοχή πολλών αρματωλών κυρίως δε του Γιαννάκη Γεώργη ή Γεωργίτσα (καπετάν Γιαννάκης) από το Σακαρέτσι Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας.

Οι κάτοικοι της Καμαρίνας έδωσαν το παρών σε όλους τους αγώνες του Έθνους, από την Επανάσταση του 1821 μέχρι τους Βαλκανικούς και τον πόλεμο του 40 γι’ αυτό και το χωριό πυρπολήθηκε δύο φορές.

Η κεντρική εκκλησία του χωριού, ο Άγιος Βασίλειος, χτίστηκε στα μέσα του 18ου αιώνα και περιβάλλεται από μαντρότοιχο ο οποίος ήταν δωρεά του καπετάν Γιαννάκη το 1809. Όλο το οικοδόμημα έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Μεταξύ των άλλων ναών της Καμαρίνας ξεχωρίζει η εκκλησία των Ταξιαρχών που χτἰστηκε τον 8ο αιώνα και λειτούργησε ως μονή μέχρι το τέλος του 18ου περίπου. Η παράδοση αναφέρει ότι κάποιος βοσκός βρήκε πάνω στο Ζάλογγο εικόνα των Ταξιαρχών Γαβριήλ και Μιχαήλ, η οποία ανήκε σε ομώνυμο ναό ευρισκόμενο μεταξύ Λούρου και Παλαιοροφόρου. Όμως μετά την παράδοση της εικόνας, αυτή επέστρεψε με θαυματουργικό τρόπο στο Ζάλογγο. Ο ευσεβής αυτός βοσκός ανήγειρε στο σημείο αυτό, σε ένα μικρό οροπέδιο πάνω στο Ζάλογγο, μικρό ναό ο οποίος εξελίχθηκε σε μεγαλοπρεπή μονή με αυτόν πρώτο ηγούμενο. Ο ναός υπέστη επανειλημμένες λεηλασίες και καταστροφές κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας αλλά και κατά τη Γερμανική κατοχή.

Καμάρι του χωριού είναι το λαογραφικό μουσείο του όπου ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να μάθει τα πάντα για τα τα ντόπια επαγγέλματα που τείνουν να εκλείψουν πλέον στον 21ο αιώνα, τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι για την καλλιέργεια της γης και την κτηνοτροφία, τα σκεύη της καθημερινότητας και της διασκέδασής τους, καθώς και να θαυμάσει μια πλούσια συλλογή από υφαντά και παραδοσιακές στολές.

Φωτό: https://www.epirus-tv-news.gr/

Το άρθρο Καμαρίνα Πρέβεζας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Η παλιότερη ονομασία του χωριού μέχρι το 1927 ήταν Κάργιαννη ή Καρυάννη.

Η εκκλησία του χωριού, η οποία βρίσκεται στην είσοδο της Αχλαδιάς, είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου με γιορτή που γίνεται στο σχολείο του οικισμού.

Φωτό: https://ksfiliaton.gr/

Το άρθρο Αχλαδιά Θεσπρωτίας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.