Στην κοινότητα του Αγίου Αντωνίου υπάγονται και οι κοντινοί οικισμοί Κουνάλι, Τσαμπί, Φραθιάς, Ανώγεια και Αμυγδαλόλακκος.

Το χωριό πήρε τ’ όνομά του από την ομώνυμη εκκλησία του Αγίου Αντωνίου που συναντάμε εδώ. Η σημερινή εκκλησία λέγεται ότι έχει κτιστεί στα ερείπια μιας παλιάς, που κάποτε έκτισε ένας βοσκός κάτοικος της περιοχής. Η παλιά εκείνη εκκλησία είχε το ίδιο όνομα με τη σημερινή.

Σήμερα μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Άγιος Αντώνιος ιδρύθηκε τον καιρό της Τουρκοκρατίας ή κατά το τέλος της Ενετοκρατίας. Στο συμπέρασμα αυτό μας οδηγούν τα πολλά τούρκικα τοπωνύμια της περιοχής, καθώς και η πολύ παλιά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στη θέση Βούτες.

Σύμφωνα με ντόπιες μαρτυρίες, πολλοί κάτοικοι της περιοχής πήραν μέρος στη δραματική άλωση του σπηλαίου της Μιλάτου.

Παλιότερες οικογένειες του χωριού είναι οι Ζερβάκηδες, οι Πιτικάκηδες, οι Καμαράκηδες, οι Αστρουλάκηδες, οι Ξυλλιγάρδοι, οι Σκοτινάκηδες, οι Μαμολίληδες, οι Παπαμιτσάκηδες και οι Χανιωτάκηδες.

Στη γύρω περιοχή συναντάμε δυο σπήλαια που η ντόπια λαϊκή παράδοση έχει συνδέσει με θρύλους, παραδόσεις και φαντάσματα. Στη θέση Ορνιάς και στην όχθη ενός χειμάρρου βρίσκεται ένα μικρό σπήλαιο, που η λαϊκή παράδοση λέει ότι φάντασε, γιατί εδώ ακούγονταν φαντάσματα να χαλκεύουν. Ακόμα στην τοποθεσία Βαθύ ρυάκι, που τρέχει νερό υπάρχει ένα μεγάλο σπήλαιο που ονομάζεται Δίθυρα. Λέγεται, ότι εδώ έβλεπαν ανθρώπους να κάνουν θυσίες. Επίσης δίπλα από μια δροσερή πηγή στην τοποθεσία Χοχλακιά υπάρχει σήμερα μια μεγάλη πέτρα, που οι γεροντότεροι λένε ότι τη χρησιμοποιούσαν κάποτε για θυσιαστήριο.

Ο επισκέπτης μπορεί ακόμα εδώ να επισκεφθεί δυο παλιές και ενδιαφέρουσες εκκλησίες. Είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου και η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στη θέση Βούτες. Στον Άγιο Γεώργιο θα βρούμε μερικές μισοκαταστρεμμένες τοιχογραφίες. Υπάρχουν ακόμα εδώ ερείπια κελιών, που δείχνουν ότι παλιά ο Άι Γιώργης ήταν μοναστήρι.

Ο παπα-Ιωάννης Ζερβάκης από τον Άγιο Αντώνιο διηγείται για τον Άι Γιώργη (περιοδ. Αμάλθεια, τεύχος 11, σελ. 74). “Την εποχή τω Τουρκώ, ο Άι Γιώργης τσι Βούτες ήτανε μετόχι των Ξηρών Ξύλων κι είχανε βάλει οι καλογέροι συμμισατόρους (δουλευ-τάδες της γης) και τουτοινιά αφήνανε τα βούγια ντως ορνικά (ελεύθερα) προς το γιαλό γιατί δεν είχανε δεντρά να κάμουνε ζημιές.

” Εκατεβήκανε λοιπόν μια βολά καϊκτσήδες, επήρανε δυο ακλιές (αγελάδες), τσι βάλουνε στο καϊκι ντους, κι ανοίξουνε προς τη θάλασσα… Τσ’ είδανε οι βουκόλοι πως επήρανε τα βούγια ντως και πήγανε στο καλόγερο τσ’ εκκλησιάς και τούπανε: “ετσέ και ετσέ» (έτσι κι έτσι).

” Ο καλόγερος επήρε την εικόνα τ’ Άι Γιώργη και την επήγε στην Βάρδια. Εκειά την ήθαλε και θώριε τη θάλασσα και του ‘πε:

– “Δε τσι κλέφτες απού πάνε τα βούγια μας. Ανέ δε τσιο γιαϊρης (γυρίσεις πίσω) οπίσω, δα σ’ αφήσω εκειά να λιάζεσαι όλη μέρα”.

” Το καϊκι τοτεσάς (εκείνη την ώρα), μήτε ομπρός, μήτε πέρα, μήτε πώδε, μόνο οπίσω επήγαινε. Ντελόγο (αμέσως) εκαταλάβανε οι κλέφτες πως ”τα βούγια είναι τ’ Αγίου και δε μας αφήνει να φύγωμε”. Και τα γιαριέρνουνε στο γυρογιάλι και τ” αφήσανε στη βοσκή ντως. Κι ύστερα εφύγανε αμέσως…»

Στον Άγιο Αντώνιο θα βρούμε κι άλλες γραφικές εκκλησίες και ξωκλήσια νεότερων χρόνων.

Στο χωριό παλιότερα λειτουργούσε το μοναδικό σχολείο της περιοχής που σήμερα έχει μεταφερθεί στο συνοικισμό Κουνάλι.Σήμερα οι επισκέπτες μπορούν να έχουν εδώ μια άνετη διαμονή στον κοινοτικό ξενώνα.

*Στοιχεία από 15ετή έρευνα 1980-1995.

Το άρθρο Αγ. Αντώνιος Μιραμπέλλου εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

*Στοιχεία από 15ετή έρευνα 1980-1995.

Φωτογραφία: https://www.kritipoliskaihoria.gr

Το άρθρο Αμύγδαλοι Μιραμπέλλου εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Υπάρχουν εδώ οι εκκλησίες της Κοίμησης της Θεοτόκου, της οποίας το τέμπλο είναι εξαιρετικού κάλλους και της Αγίας Παρασκευής.

Αυτές οι δυο αποτελούν τις μοναδικές εκκλησίες του οικισμού και στις οποίες λειτουργούνται οι κάτοικοί του.

Επίσης υπάρχει ένα ξωκλήσι του Αγίου Ονούφριου, που είναι κτισμένο μέσα σε σπηλιά.

*Στοιχεία από 15ετή έρευνα

Φωτογραφία :https://el.wikipedia.org

Το άρθρο Άνω Τρίποδο Μυλοποτάμου εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Στα δυτικά του οικισμού υπάρχει η τοποθεσία Παλαιπέτσιπου κάποτε αποτελούσε οικισμό με το όνομα Απάνω Παλαιπέτσι και με το όνομα αυτό το βρίσκουμε στην ενετική απογραφή του 1583, με 122 κατοίκους.

*Στοιχεία από 15ετή έρευνα 1980-1995.

Φωτογραφία: https://www.kritipoliskaihoria.gr

Το άρθρο Βορί Σητείας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

*Στοιχεία από 15ετή έρευνα 1980-1995.

Το άρθρο Ζύμβρα Χανίων εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Το Καραβόσταμο είναι παραθαλάσσιο χωριό της Βόρειας Ικαρίας που περιτριγυρίζεται από πλούσια βλάστηση και τρεχούμενα νερά. Ονομάζεται και «Καραβοστάσι», διότι αποτελούσε σημαντικό αγκυροβόλιο των πλοίων στο νησί. Είναι από τα μεγαλύτερα και πιο σύγχρονα χωριά της Ικαρίας, με περισσότερους από 400 κατοίκους.

Το χωριό απλώνεται ομοιόμορφα και αμφιθεατρικά από τη θάλασσα μέχρι και το βουνό της οροσειράς του Αθέρα (Πράμνος), του οποίου η ψηλότερη κορυφή το Καμπί, φτάνει τα 1.037 μέτρα. Έχει πλούσια βλάστηση και γόνιμο έδαφος. Υπάρχουν πολλές μουριές (συκαμινιές, στην τοπική διάλεκτο), κυπαρίσσια, πλατάνια, ενώ οι επιφάνειες του βουνού καλύπτονται από μεγάλους θάμνους.

Οι κάτοικοι του Καραβόσταμου διατηρούν μέχρι σήμερα, ορισμένες παραδόσεις. Κάποιες από αυτές είναι η ξήρανση των σύκων στον ήλιο, η παραγωγή και αποθήκευση κρεμμυδιού, καθώς και η παραγωγή ξηρών καρπών. Επίσης, διατηρείται ένα καμίνι, όπου παράγεται κάρβουνο, από τα λίγα που λειτουργούν ακόμα στην Ικαρία, η οποία παλιότερα φημιζόταν για την παραγωγή κάρβουνου στο Αιγαίο. Διατηρούνται ακόμη αρκετοί παλιοί νερόμυλοι, που συνεχίζουν να χρησιμοποιούν οι ντόπιοι. Τέτοιοι νερόμυλοι μπορούν να βρεθούν στο φαράγγι του ποταμού Άρη, μέσα σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον που γοητεύει λίγο πιο πίσω από την παραλία στην περιοχή Εξάλημα, στις καταπράσινες χαράδρες του χωριού και στον ποταμό Μήλιο όπου ο νερόμυλος είναι άνω των 200 ετών.

Η παραδοσιακή «Πηγή του Καλίκα», η Άνοιξη της Καλίκας, βρίσκεται ακριβώς έξω από τον κεντρικό δρόμο σε ένα μαγευτικό καταπράσινο τοπίο. Ιστορικά ήταν ο κεντρικός τόπος συνάντησης των χωρικών, όπου γέμιζαν τις στάμνες τους με νερό, έπλεναν τα ρούχα τους, ξεκουράζονταν και συζητούσαν θέματα του χωριού.

Στο Καραβόσταμο βρίσκονται δύο παραλίες, μία στη συνοικία Γιαλό και ο «Άρης Ποταμός», γεμάτη «λελέκια», όπως τα αποκαλούν οι Καριώτες, δηλαδή βότσαλα με καμπύλες,

Χαρακτηριστικό έθιμο του χωριού, αποτελεί ο αφανός, ένα πασχαλινό έθιμο, οπότε και γίνεται το κάψιμο του σωρού. Το έθιμο αυτό πάει έναν αιώνα πίσω, όταν η πάνω και η κάτω ενορία έκαναν ξεχωριστά Ανάσταση και οι δύο εκκλησίες ανταγωνίζονταν ποια περιοχή θα φωτιστεί περισσότερο, ποιου αφανού η φλόγα θα φαίνεται μεγαλύτερη, όταν ακόμα το ηλεκτρικό δεν είχε φτάσει. Έτσι, στον Αφανό, ανταγωνίζονται οι δύο ενορίες του χωριού, οι «Πανωτικοί» και οι «Κατωτινοί» με στόχο να κάψει ο αφανός τους περισσότερη ώρα και να υπερτερεί σε όγκο. Παράλληλα, άλλες ομάδες φτιάχνουν τον Ιούδα και τον καίνε κι αυτόν στο σωρό από τις αστοιβές, τοποθετώντας μέσα και διάφορα βεγγαλικά, ώστε να δημιουργείται ένα υπερθέαμα. Ο Αφανός δε μένει ποτέ μόνος του, φυλάσσεται όλη  τη μέρα και όλη τη νύχτα. Πλέον, δεν καίγονται ταυτόχρονα και το μεγάλο γεγονός του χωριού διαιρείται σε δύο νύχτες, με τον πρώτο αφανό να καίγεται το Μεγάλο Σάββατο όταν ηχήσουν οι καμπάνες της Ανάστασης και τον δεύτερο το βράδυ της Κυριακής του Πάσχα.

Στο Καραβόσταμο γίνονται τρία πανηγύρια, στις γιορτές των Αγίων Αναργύρων, της Αγίας Παρασκευής και της Κοίμησης της Θεοτόκου, καθώς και μια ψαροπανήγυρη στην παραλία του χωριού στο πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου.

Φωτό: http://www.island-ikaria.com/villages/Karavostamo

Το άρθρο Καραβόσταμο Ικαρίας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

*Στοιχεία από 15 ετή έρευνα 1980-1995.

Φωτογραφία: http://hellas-beach.gr

Το άρθρο Κλεισίδι Αμαρίου εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Η ίδρυση του χωριού από οικογένειες Αρβανιτών χρονολογείται πριν από το 1373, εποχή κατά την οποία χαρακτηριζόταν ως Στρατοχώρι ή Κατούντι. Τα στρατοχώρια είχαν έναν άρτια οργανωμένο στρατιωτικό μηχανισμό άμυνας των περιοχών που είχαν υπό την προστασία τους. Εκεί εκτελούνταν πολεμικά γυμνάσια με βάση το ιππικό και οι κάτοικοι ζούσαν από την κτηνοτροφία και την παραγωγή σιταριού. Η ονομασία του χωριού οφείλεται στο όνομα του αρχηγού της πρώτης οικογένειας που εγκαταστάθηκε εκεί, του Τζιν Μαυρομάτη όπως αναφέρεται στα τουρκικά αρχεία.

Στις 26 Οκτωβρίου 1825 Έλληνες οχυρώθηκαν στη μάντρα της εκκλησίας της Αγίας Σωτήρας για να αντιμετωπίσουν πολυάριθμο τουρκικό απόσπασμα κι όταν άρχισαν να τους τελειώνουν τα πυρομαχικά μπήκαν μέσα στην εκκλησία. Οι Τούρκοι σκαρφάλωσαν στη στέγη, άνοιξαν τρύπα και έριξαν μέσα αναμμένες ύλες που προκάλεσαν τον θάνατο από ασφυξία στους πολιορκημένους. Επέζησε μόνο ο αρχηγός τους, ο οποίος συνελήφθη από τους Τούρκους και κατακρεουργήθηκε.

Ενδιαφέρον έχει ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος που χρονολογείται στη μεσοβυζαντινή περίοδο και ήταν ένα από τα μετόχια της μονής Σαγματά. Αρχικά ήταν ένας μικρός σταυροειδής ναός με τρούλο αλλά στη συνέχεια μετασκευάστηκε σε τρίκλιτο τρουλοκάμαρο ναό και επεκτάθηκε. Αξιόλογη είναι και η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου που είναι χτισμένη σε ένα σημείο περιτριγυρισμένο από πεύκα, βελανιδιές, άγρια φυτά και λιόδεντρα. Στην πλατεία του χωριού υπάρχει το άγαλμα του οπλαρχηγού Αθανασίου Σκουρτανιώτη που κατακρεουργήθηκε από τους Τούρκους στη μάχη του 1825 στον ναό της Αγίας Σωτήρας.

Το άρθρο Μαυρομάτι Βοιωτίας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Το χωριό ιδρύθηκε το 1923 από πρόσφυγες που προέρχονταν από την Ανατολική Θράκη και την Καλόλιμνο, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών. Σε αυτό το σημείο βρισκόταν ο παλιός οικισμός της Ποτίδαιας που είχε καταστραφεί από τους Τούρκους το 1821 έπειτα από το ολοκαύτωμα της Κασσάνδρας. Η Ποτίδαια  είχε ιδρυθεί γύρω στα 600 π.Χ. από Κορίνθιους αποίκους και έπαιξε σημαντικό ρόλο στους Περσικούς πολέμους. Ήταν η μόνη πόλη της Χαλκιδικής που πήρε μέρος στη μάχη των Πλαταιών και το όνομά της γράφτηκε στον Χάλκινο τρίποδα που αφιερώθηκε από τους νικητές στους Θεούς. Η αποστασία της το 432-31 π.Χ. από την Α’ Αθηναϊκή Συμμαχία αποτέλεσε μία από τις αφορμές του Πελοποννησιακού Πολέμου. Ακολούθησαν αλλεπάλληλες καταλήψεις από τους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες και η τελική ερήμωσή της το 356 π.Χ. από το Φίλιππο Β’. Το 316-15 π.Χ. ο Κάσσανδρος ίδρυσε στην ίδια θέση μια νέα πόλη, την Κασσάνδρεια, που ανθούσε σε όλη την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο. Η πόλη καταστράφηκε κατά τη διάρκεια των επιδρομών των Ούννων, οι οποίοι το 540 π.Χ. εισέβαλαν στη Μακεδονία και επανιδρύθηκε από τον Ιουστινιανό. Τότε κτίσθηκε το οχυρωματικό τείχος του οποίου σώζονται τα ερείπια και διανοίχθηκε η διώρυγα, στη σημερινή, περίπου, θέση. Το κάστρο της, σημαντικό για την ασφάλεια ολόκληρης της χερσονήσου, δέχτηκε επισκευές από τον Ιωάννη Ζ’ Παλαιολόγο το 1407, καθώς και από του Βενετούς αργότερα. Το 1430 η πόλη υποτάχθηκε στους Τούρκους. Το 1821 οχυρώθηκαν στο κάστρο της οι επαναστατημένοι Χαλκιδικιώτες αγωνιζόμενοι σκληρά πριν γίνει το ολοκαύτωμα της Κασσάνδρας που η επέτειός του γιορτάζεται με μεγάλη επισημότητα κάθε χρόνο στις 14 Νοεμβρίου.

Κυριότερο αξιοθέατο του χωριού είναι η διώρυγα και το διατείχισμα της αρχαίας πόλης που βρίσκεται δίπλα της. Έχει αρκετούς ναούς με σημαντικότερο τον ναό του Αγίου Γεωργίου που είναι ο πολιούχος της. Τα τελευταία χρόνια δέχεται χιλιάδες παραθεριστές κάθε καλοκαίρι που απολαμβάνουν τις πεντακάθαρες παραλίες της.

Το άρθρο Νέα Ποτίδαια Χαλκιδικής εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Από την είσοδο του χωριού, ένα όμορφο πλακόστρωτο μονοπάτι οδηγεί προς την πλατεία με τον μεγάλο πλάτανο, τις λιονταρόσχημες βρύσες και τη μοναδική θέα προς τη λίμνη Τριχωνίδα. Στο εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος που βρίσκεται κοντά στην πλατεία λέγεται ότι ξενύχτησαν τα παλικάρια του Μάρκου Μπότσαρη τη σωρό του, πριν τη μεταφέρουν για ταφή στο Μεσολόγγι.

Σε απόσταση 1,5 χλμ. περίπου από το χωριό, πάνω σε ένα λόφο ύψους 400 μ., με το τοπωνύμιο Παλιομανάστρο ή Παλιομονάστηρο, σώζονται τα ερείπια μιας αρχαίας οχυρωμένης πόλης, πιθανόν του αρχαίου Φιστύου. Ανάμεσα στα ερείπια υπάρχει το ερειπωμένο μοναστήρι των Αγίων Αποστόλων. Εντός της ακρόπολης έχουν βρεθεί ερείπια αρχαίων κτιρίων και τάφοι καθώς και λιθόπλινθοι.

Φωτό: https://www.neromaniotes.gr/ (ΤΟ ΦΙΣΤΥΟΝ – Σύλλογος των Απανταχού Νερομανιωτών Τριχωνίδας)

Το άρθρο Νερομάνα Αιτωλοακαρνανίας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Κοντά στο σημερινό χωριό βρισκόταν η περιοχή των αρχαίων Γόμφων και έχουν ανακαλυφθεί σπουδαία αρχαιολογικά ευρήματα. Στην ευρύτερη περιοχή έχουν εντοπισθεί επίσης τάφοι Ελληνιστικών χρόνων.

Σύμφωνα με ιστορικές πηγές ο αρματολός Χατζηπέτρος ως πολέμαρχος έδωσε στην περιοχή μάχες με τους Τούρκους πριν απελευθερωθεί η Θεσσαλία από τον Τουρκικό ζυγό.

Κάθε χρόνο, στις 20 Ιουλίου στη γιορτή του Προφήτη Ηλία γιορτάζει το μικρό και παλιό εκκλησάκι του χωριού και συγκεντρώνεται πλήθος πιστών.

Φωτό: https://dimospylis.gr/egkatastasi/paleomonastiro/

Το άρθρο Παλαιομονάστηρο Τρικάλων εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Ο παππούς της βιογραφούμενης, από την πλευρά του πατέρα της, Αντώνιος Παπαδόπουλος, γεννήθηκε στην περιοχή της Τραπεζούντας στη Μικρά Ασία. Η Τραπεζούντα (τουρκικά Trabzon) είναι πόλη της Μικράς Ασίας (Πόντος) στις ακτές του Ευξείνου Πόντου. Παλιά ελληνική αποικία κατά την Αρχαιότητα, πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας των Μεγάλων Κομνηνών, μεγάλο αστικό και πολιτιστικό κέντρο των Ελλήνων Ποντίων μέχρι το 1922 και τη Μικρασιατική καταστροφή. Οι προγενέστερες 13 γενεές στην οικογένειά του ήταν όλοι παπάδες, οι οποίοι επιτελούσαν σημαντικό έργο, καθώς οι περισσότεροι κληρικοί εκείνης της εποχής ήταν επίσης και διδάσκαλοι. Δίδασκαν τα παιδιά στο σχολείο, λειτουργούσαν στην εκκλησία και καθοδηγούσαν σύμφωνα με τον λόγο του Θεού το ποίμνιό τους. Ο παππούς της κατά τη Μικρασιατική καταστροφή ηγήθηκε ενός πολύ σημαντικού τολμήματος. Οδήγησε και βοήθησε τους συγχωριανούς του από τη Μικρά Ασία να φθάσουν στην Ελλάδα.

Ο πατέρας της Νονίτας, Παντελής Παπαδόπουλος, γεννήθηκε το 1932 στη Θεσσαλονίκη. Τελείωσε τη Σχολή Ευελπίδων, τη Σχολή του Πεζικού καθώς επίσης και την Ανωτάτη Σχολή Πολέμου και ήταν στρατιωτικός μέχρι το 1976, οπότε και αποστρατεύτηκε. Παντρεύτηκε την Κωνσταντία Φωτίου Καραγιάννη, γεννημένη στην Αθήνα. Οι γονείς της κατάγονταν όμως από τη Ν. Φώκαια της Μικράς Ασίας και η οικογένειά τους ήταν από τις πλέον εύπορες και σημαντικές οικογένειες που ζούσαν τότε στη Ν. Φώκαια. Απέκτησαν τρία παιδιά, τη Νονίτα που γεννήθηκε το 1963, τη Σοφία που γεννήθηκε το 1965 και τον Φώτιο που γεννήθηκε το 1968.

Ο θείος της Νονίτας, από την πλευρά της μητέρας της, Γεώργιος Κονταξόπουλος, ήταν μεγάλος ευεργέτης της πόλης της Θεσσαλονίκης και γενικά της ευρύτερης περιοχής της Μακεδονίας. Δίδαξε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Φυσική Αγωγή. Στο σημείο αυτό είναι σημαντικό να γίνει μία περιληπτική αναφορά στη ζωή και το έργο του Γεώργιου Κονταξόπουλου.

Γεννήθηκε στη Ν. Φώκαια της Μικράς Ασίας το 1902. Εκπαιδεύτηκε στην Αθήνα στο Μαράσλειο Διδασκαλείο δίπλα στους μεγαλύτερους παιδαγωγούς της νεώτερης Ελλάδας όπως ο Αλέξανδρος Δελμούζος και ο Θεοφάνης Λευκαδίτης. Και οι δύο αυτοί μεγάλοι δάσκαλοι ήταν από τους πρωταγωνιστές του εκπαιδευτικού δημοτικισμού, που απέβλεπε στην αναγέννηση της Ελληνικής παιδείας και δίδαξαν επί πολλά έτη στο Μαράσλειο Διδασκαλείο. Το μέγαρο του Μαρασλείου οικοδομήθηκε το 1905, βάσει σχεδίων του αρχιτέκτονα Δημητρίου Καλλία, με δωρεά του ομογενούς εμπόρου και δημάρχου της Οδησσού Γρηγορίου Μαρασλή. Το ίδρυμα έλαβε αργότερα την επωνυμία «Μαράσλειος Παιδαγωγική Ακαδημία», με βασικό αντικείμενο την εκπαίδευση δημοδιδασκάλων.

Ο Γεώργιος Κονταξόπουλος διορίστηκε αρχικά παιδαγωγός σε διάφορα δημοτικά σχολεία της Αθήνας, ενώ παράλληλα σπούδαζε στο Διδασκαλείο Γυμναστικής από όπου αποφοίτησε με επαίνους ως Καθηγητής Σωματικής Αγωγής. Συμμετείχε και διακρίθηκε σε αναρίθμητες αθλητικές συναντήσεις (Άλμα επί κοντώ, Δρόμο 100μ., Κολύμβηση, Ποδόσφαιρο, Μπάσκετ, Βόλεϊ). Το σημαντικότερό του έργο, όμως, το διετέλεσε στη Θεσσαλονίκη όταν το 1930 διορίστηκε Καθηγητής και Διευθυντής Σωματικής Αγωγής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τίτλο που κράτησε έως τη συνταξιοδότησή του το 1963. Ίδρυσε και διοργάνωσε με επιτυχία όλες τις αθλητικές εκδηλώσεις της Θεσσαλονίκης, τοπικές, πανελλήνιες και διεθνείς. Συμμετείχε σε διεθνείς αποστολές και σεμινάρια στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Εισήγαγε τα σύγχρονα αθλήματα στη Θεσσαλονίκη και ίδρυσε τις ομάδες τους για το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο (Ποδόσφαιρο, Χιονοδρομία, Χόκεϊ, Ξιφασκία, Βόλεϊ, Σκοποβολή, Μπάσκετ, Κωπηλασία). Συνέγραψε μελέτες περί Ίδρυσης Πανεπιστημιακού Σταδίου και άλλων αγωνιστικών χώρων. Ήταν μέλος εν δράσει στα μεγαλύτερα αθλητικά σωματεία της πόλης (ΑΡΗΣ, ΠΑΟΚ, ΗΡΑΚΛΗΣ) και οργάνωσε τα τμήματα κλασικού αθλητισμού αυτών των σωματείων. Η εδραίωση διεθνών αθλητικών οργανώσεων στη Θεσσαλονίκη ‒κατά βάση Πανεπιστημιακών και Σχολικών‒ και μέσα από αυτές η προβολή και η υγιής πολιτισμική ανταλλαγή ιδεών ανάμεσα στη νεολαία, ήταν ένα έργο καθαρά προσωπικό του για το οποίο τιμήθηκε και με το Βασιλικό Παράσημο του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος Γεωργίου του Α΄.

Ο ΣΕΓΑΣ του ανέθεσε την ίδρυση της Σχολής Κριτών Αγώνων Θεσσαλονίκης και τη Διεύθυνση της Φοιτητικής Λέσχης. Η αναγνωρισμένη κοινωνική του δράση φαίνεται από τις αναρίθμητες ανώτατες τιμητικές διακρίσεις του από τον ΣΕΓΑΣ, ΒΑΟ, ΕΠΣΘ, Ελληνοαμερικανική Ένωση, ΧΑΝΘ, Δήμο Θεσσαλονίκης, Υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης και άλλους δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς, Ελληνικούς και Διεθνείς. Μετά τη συνταξιοδότησή του, το έργο του συνεχίστηκε με φιλανθρωπικές δραστηριότητες σε διάφορους τομείς, όχι μόνο αθλητικούς, στη Θεσσαλονίκη αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας και Θράκης. Μερικές από τις μεγαλύτερες δωρεές του ήταν:

1. Yδροδότηση και Υδραγωγείο Αυγερινού Ν. Κοζάνης
2. Οργάνωση Προστασίας Τυφλών ΗΛΙΟΣ
3. Κλειστό Κολυμβητήριο ΧΑΝΘ
4. Κονταξοπούλειο Κλειστό Γυμναστήριο Υγείας και Χαράς Ωραιόκαστρου, Περιχώρων και Δυτικής Θεσσαλονίκης
5. Εξοπλισμός Ν.Ο.Θ.
6. Ιστιοπλοϊκά Σκάφη & Εξοπλισμός Ι.Ο.Θ.

Η Νονίτα γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1963 στη Θεσσαλονίκη. Είναι Διευθύνουσα Σύμβουλος του Ομίλου P.A.P. Corp. (www.papcorp.gr) από το 1990 έως σήμερα. Έχει σπουδάσει Οικονομικά στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή της Θεσσαλονίκης και επίσης Ιστορία της Τέχνης στο Art Institute of Chicago στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Γνωρίζει πολύ καλά την Αγγλική και Γερμανική γλώσσα. Έχει λάβει μέρος σε πολυάριθμα σεμινάρια και διεθνή συνέδρια Ξενοδοχειακού Management στην Ελλάδα, Ευρώπη και ΗΠΑ. Έχει δώσει διαλέξεις σχετικά με τον Τουρισμό στην Ελλάδα και την Αμερική.

Ίδρυσε τη Σχολή HOTELIA το 2003, η οποία συνεχίζει να λειτουργεί έως σήμερα ως Κέντρο Σπουδών του Ομίλου, με συμμετοχές σε Διεθνή Προγράμματα και Έρευνες πάνω στα κύρια θέματα του Τουρισμού. Έχει εκδώσει πολυάριθμα άρθρα στον Ελληνικό και Διεθνή τύπο σχετικά με τον Τουρισμό, το Hotel Management και Περιβαλλοντικά θέματα. Εκπροσωπεί την εταιρεία στο Ελληνοαμερικάνικο Ινστιτούτο. Έχει επίσης ενεργό κοινωνική δράση και είναι μέλος Ελληνικών και Διεθνών Οικολογικών Οργανώσεων και του Οικουμενικού Ελληνισμού. Τέλος, είναι μέλος του Museum of Modern Art και του Metropolitan Museum of Art στη Νέα Υόρκη. Ο ελεύθερος χρόνος της Νονίτας αφιερώνεται στην οικογένειά της, στην Τέχνη (μέσα από προσωπικές εικαστικές εκφράσεις), στη μουσική, στη συγγραφή, την άθληση και τον διαλογισμό.

Η βιογραφούμενη, καθώς και η οικογένειά της, συνεχίζουν με τον ίδιο ζήλο να βοηθούν και να ευεργετούν τους γύρω τους. Μερικά ενδεικτικά έργα των φιλανθρωπικών τους δραστηριοτήτων που έγιναν το 2009 είναι η βοήθεια σε σχολεία της Χαλκιδικής για πραγματοποίηση ετήσιων έργων, ο εξοπλισμός του Κέντρου Προσφύγων στη Θεσσαλονίκη, ο εξοπλισμός των Υποτρόφων Οικότροφων του Αμερικανικού Κολλεγίου, η ενίσχυση της αποπεράτωσης της ανακαίνισης του Γυμναστηρίου του ΑΝΑΤΟΛΙΑ, τα Χριστουγεννιάτικα δώρα στους μαθητές της Αμμουλιανής και της Ουρανούπολης, το καθημερινό συσσίτιο στους άπορους του Κέντρου Υποδοχής Προσφύγων «Η Κοινωνική Αλληλεγγύη», αθλητικές υποτροφίες σε άπορα παιδιά της περιφέρειας για φοίτηση στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή, ο εξοπλισμός και η ενίσχυση του Συλλόγου Καρκινοπαθών Μακεδονίας-Θράκης, του Κέντρου Υποδοχής Προσφύγων «Η Κοινωνική Αλληλεγγύη», της Ζωοφιλικής Εταιρείας «ΑΡΓΟΣ», του Π.Α.Σ.Γ. «ΚΑΛΛΙΠΑΤΕΙΡΑ», του Διαπολιτισμικού Συλλόγου ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ στην Αυστρία, και του Αθλητικού Συλλόγου Τυφλών ΠΥΡΣΟΣ & ΗΦΑΙΣΤΟΣ, του ΠΑΠΑΦΕΙΟΥ Ορφανοτροφείου, του Γηροκομείου Αγ. Παντελεήμονος κ.ά.

Ακόμη, επί 20ετία υπάρχει συνεχής δράση για την προστασία του περιβάλλοντος με εθελοντικούς καθαρισμούς ακτών, γειτονιών, ακόμη και άγονων νησιών της Χαλκιδικής. Τέλος, ολοκληρώθηκε η συμβολή στη συγγραφή εγχειριδίων για τον καθαρισμό της Μεσογείου, η συμμετοχή σε συνεδρίες για την αφύπνιση των κοινοτήτων της Χαλκιδικής, η δενδροφύτευση του καμένου δάσους του Αγ. Δημητρίου της Χανιώτης και πληθώρα χορηγιών προς την Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης και την WWF.

Ο πατέρας της Νονίτας, Παντελής, είναι μία έντονη και ιδιαίτερη φυσιογνωμία, προικισμένος με πραγματικά στρατηγικές ικανότητες, ο οποίος μαζί με τη σύζυγό του Κωνσταντία αποτέλεσαν τον πυρήνα για να συνεχίσουν και τα παιδιά τους το έργο που εκείνοι ξεκίνησαν με τις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις. Η μητέρα της Νονίτας, Κωνσταντία, η οποία γεννήθηκε το 1944, είναι μία ηγετική, δυναμική προσωπικότητα, παράδειγμα μητέρας και συζύγου. Είναι επίσης και μία άριστη επιχειρηματίας.

Η P.A.P. Corp. είναι μία δυναμική οικογενειακή επιχείρηση που ιδρύθηκε το 1968 στη Θεσσαλονίκη από τον Παντελή Αντωνίου Παπαδόπουλο και τη σύζυγό του Κωνσταντία Φωτίου Καραγιάννη. Σαράντα χρόνια μετά, η ξενοδοχειακή οικογένεια συνεχίζει τη δυναμική της πορεία και κρατά μία επιτυχημένη θέση στην Ελληνική αγορά. Βασικές αξίες κατέχουν την εταιρεία, η οποία παρ’ όλη τη δυναμική της και τη σταθερή αναπτυξιακή της πορεία μέσα στις δεκαετίες, στηρίζεται πάντα στις ίδιες σεβαστές αξίες, οι οποίες δηλώνουν την ποιότητα της προσφοράς υπηρεσιών του Ομίλου αλλά και τη διαυγή και καθαρή σχέση με τις διευθυντικές της ομάδες και το ανθρώπινο δυναμικό που απασχολεί. Τον χειμώνα απαρτίζεται από 80 άτομα και το καλοκαίρι ξεπερνά τα 300. Τα κεντρικά γραφεία του Ομίλου είναι στη Θεσσαλονίκη.

Η P.A.P. Corp. είναι μέλος του Π.Ο.Ξ., των Ξενοδοχειακών Ενώσεων Θεσσαλονίκης, του Εμπορικού Επιμελητηρίου, καθώς επίσης και του Ελληνογερμανικού και Ελληνοαμερικάνικου Επιμελητηρίου. Ακόμη, η P.A.P. Corp. έχει έντονη περιβαλλοντική δράση και είναι μέλος εδώ και 25 χρόνια των σπουδαιότερων Ελληνικών και Διεθνών Περιβαλλοντικών Οργανώσεων όπως η EEPF, η WWF, η TIES, η Εcotourism και η “Clean Up the Med”. Επιπλέον, είναι η πρώτη ξενοδοχειακή εταιρεία που εδώ και τρία χρόνια συμμετέχει στο πρόγραμμα Happy Tourist για τη σωστή εφαρμογή και εκπαίδευση των μεθόδων προσφοράς υπηρεσιών σε ΑΜΕΑ.

Η P.A.P. Corp. σήμερα και για το μέλλον στοχεύει στις εκλεπτυσμένες υπηρεσίες και σε στρατηγικές δυναμικές συνεχώς εξελισσόμενες και διεθνείς κοντά στις αρχικές της αξίες: ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ, ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΧΩΡΟΥ, ΚΑΛΑΙΣΘΗΣΙΑ, ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ. Σε κάθε μία από αυτές αφιερώνονται και δραστηριοποιούνται με επιτυχία τα διάφορα σημεία επιχειρηματικότητας του Ομίλου που απαρτίζεται από: ASTORIA hotel, ALEXANDER THE GREAT Beach Hotel, AGIONISSI Resort, XENIA OURANOUPOLIS, HOTELIA, P.AP. Construction, F ZONE. Αξιοσημείωτη και αρκετά ενδιαφέρουσα είναι η βραβευμένη ιστοσελίδα του Ομίλου, www.papcorp.com. Όλα τα ξενοδοχεία του Ομίλου P.A.P. Corp. έχουν τιμηθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Περιβάλλοντος με το “Green Key” ‒που σημαίνει Πράσινα Ξενοδοχεία‒ το οποίο αφορά διαδικασίες στην υποδοχή και τη λειτουργία μίας ξενοδοχειακής μονάδας, προλαμβάνοντας άσκοπες κινήσεις που δημιουργούν προβλήματα στο περιβάλλον.

Ξεχωριστή θέση για την ανάπτυξη και τη γενικότερη στάση ζωής που ακολουθεί η οικογένεια της Νονίτας Παπαδοπούλου τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο, αποτελεί η φράση: «Το κοινωφελές έργο είναι στάση ζωής, όχι επιπρόσθετη αξία. Μόνο τότε έχει νόημα για αυτόν που το πραγματοποιεί».

Το άρθρο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΝΟΝΙΤΑ εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Για την εκκλησία της Αγίας Κυριακής οι κάτοικοι διηγούνται την εξής ιστορία. Παλιά ήταν μοναστήρι και οι Τούρκοι έκαναν συχνές επιδρομές εναντίον του. Οι καλόγριες είχαν βρει μια σπηλιά που τους χρησίμευε ως καταφύγιο για να γλυτώνουν από τους Τούρκους. Έτσι σε μια τέτοια επιδρομή κρύφτηκαν στη σπηλιά, οπότε ξαφνικά έπεσε ομίχλη, πράγμα που γλύτωσε τις καλόγριες.

Σε μια άλλη όμως επιδρομή οι Τούρκοι κατόρθωσαν και βρήκαν τις καλόγριες τις οποίες σκότωσαν. Τα κόκαλα τους βρίσκονται ακόμα μέσα στη σπηλιά.

*Στοιχεία από 15ετή έρευνα 1980-1995.

Το άρθρο Πηγουνιανιά Μυλοποτάμου εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Κάποτε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, όταν μπήκαν στο χωριό οι Τούρκοι, θέλησαν να μπουν και στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα, αλλά δεν έβλεπαν την πόρτα, κι έτσι σώθηκε η εκκλησία.

Υπάρχει επίσης και η εκκλησία του Αγίου Στεφάνου. Κάποτε λέγεται πως πέρασε από δω ένας δεσπότης, που όμως οι κάτοικοι δε θυμόνται του είπε: “Να μείνει στο χωριό μόνο ένα ρούπι” (νόμισμα). Έτσι. από αυτή τη φράση του δεσπότη, πήρε το όνομα του ο οικισμός.

*Στοιχεία από 15ετή έρευνα 1980-1995.

Το άρθρο Ρούπες Μυλοποτάμου εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

Τ’ όνομα του χωριού προήλθε από τη σπηλιά, όπου είναι κτισμένο το ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη και βρίσκεται σε απόσταση 700μ. από το χωριό.

Φαίνεται ότι κατά την Ενετοκρατία υπήρχαν εδώ δύο συνοικισμοί αφού οι ενετικές απογραφές όπως ο Barozzi και ο Basilicata το αναφέρουν με δύο ονόματα. Συγκεκριμένα ο Barozzi αναφέρει SpigIia Apano και SpiIea Cato, ο BasiIicata Spiglia και SpigIia CaIegri και ο «Καστροφύλακας» Spilia με 121 κατοίκους.

Κατά την Ενετοκρατία και γύρω στα 1200 με 1300 είχε εξαπλωθεί διωγμός του ορθόδοξου κλήρου και απαγορευόταν αυστηρά να θάβονται οι νεκροί κατά τον ορθόδοξο τρόπο. Εκείνη την εποχή λέγεται ότι υπήρχε στη Σπηλιά ένας ιερέας, που τη νύχτα ντυμένος πολιτικά έπαιρνε τους πεθαμένους και τους μετέφερε στην Παναγία Νεριανών, όπου τους έθαβε κατά τον ορθόδοξο τρόπο.

Γύρω στον 9ο με 10ο αιώνα, την εποχή των Σαρακηνών, παρέμεινε εδώ ένας ευγενής Σαρακηνός, που οι κάτοικοι του χωριού τον έκρυψαν από την καταδίωξη του Νικηφόρου Φωκά. Ο Σαρακηνός έζησε στη Σπηλιά για πολλά χρόνια, μέχρι το θάνατό του.

Τον καιρό της Τουρκοκρατίας και γύρω στα 1800 λέγεται ότι ο ιερέας του χωριού, που τον έλεγαν παπά Μανόλη, φιλοξένησε στο σπίτι του δύο Τούρκους στρατιώτες. Οι Τούρκοι όμως καταχράστηκαν τη φιλοξενία του και βίασαν και τις δύο κόρες του. Τότε ο παπά Μανόλης πικραμένος απ’ αυτό το γεγονός, θέλησε να βρει το δίκιο του. Πήγε λοιπόν στην Κωνσταντινούπολη και μίλησε με τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’ για το θέμα του και έφθασε μέχρι το σουλτάνο. Αποτέλεσμα όλων αυτών των ενεργειών ήταν να σταλεί στην Κρήτη ο Πνιγάρης Πασάς, που λεγόταν ότι είχε ευνοϊκές διαθέσεις προς τον ελληνικό πληθυσμό.

Οι κάτοικοι του χωριού διηγούνται ότι ο καπετάνιος Αναστασογιάννης, που υπήρξε γνωστός οπλαρχηγός και έδρασε τον καιρό της Τουρκοκρατίας στην επαρχία Κισάμου, γύρω στα 1822 μαζί με τον αγωνιστή Ελευθέριο Πιτσιμίδη θάψανε μαζί ζωντανό ένα γενίτσαρο, που είχε κάνει μαρτυρική τη ζωή των κατοίκων της Σπηλιάς. Η συμμετοχή της οικογένειας των Αναστασογιάννηδων στους αγώνες της Κρήτης υπήρξε μεγάλη σ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και μέχρι την απελευθέρωσή της από τον τουρκικό ζυγό.

Στη Μάχη της Κρήτης πολλοί κάτοικοι της Σπηλιάς πολέμησαν γενναία τους νέους κατακτητές της Κρήτης. Αλλά και αργότερα, στη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, η αντίσταση όλης τη ς περιοχής υπήρξε μεγάλη. Οι Γερμανοί κατοίκησαν στο χωριό, αλλά δεν έκαναν ομαδικές εκτελέσεις. Κάποια φορά όμως λέγεται ότι συνέλαβαν το Μανόλη Διγενάκη, και οι Ιταλοί εκτέλεσαν έξω από το χωριό το Μανόλη Καλιτσουνάκη.

Σήμερα οι κάτοικοι της Σπηλιάς είναι γνήσιοι Κρητικοί και οι παλιότερες οικογένειές της είναι οι Νεράκηδες, οι Πατσιμίδηδες, οι Ψαρουδάκηδες, οι Μεσαρχάκηδες, οι Φρυδάκηδες, οι Νικολάκηδες, οι Φιλιππάκηδες, οι Περαντζάκηδες, οι Αναστασάκη δες, οι Αγγελάκηδες, οι Θεοδωρίδηδες, οι Μυλωνάκηδες και οι Λουκάκηδες.

Στη γύρω περιοχή συναντάμε πολλές και αξιόλογες εκκλησίες. Ο Άγιος Ιωάννης ο Ερημίτης είναι κτισμένος στη σπηλιά του χωριού κατά τον 17ο αιώνα.

Σύμφωνα με την παράδοση, κάποτε ο Άγιος Ιωάννης ο Ερημίτης δίψασε και μην έχοντας νερό να πιεί, μαχαίρωσε το βράχο και από εκεί έτρεξε νερό. Σήμερα εξακολουθεί να φαίνεται στο βράχο η μαχαιριά και από το σημείο αυτό τρέχει νερό.

Οι Άγιοι Πάντες και ο Μιχαήλ Αρχάγγελος είναι ακόμα δύο εκκλησίες που βρίσκουμε εδώ και κτίστη καν γύρω στον 16ο αιώνα. Αρκετό ενδιαφέρον συγκεντρώνει ακόμα η αγιογραφημένη εκκλησία του 13ου αιώνα, αφιερωμένη στα Εισόδια της Θεοτόκου. Η μητρόπολη του χωριού είναι η καινούρια εκκλησία της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας. Άλλες εκκλησίες της περιοχής είναι ο Άγιος Ελευθέριος και η Αγία Παρασκευή. Στην περιοχή Νεριανά υπάρχει η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου που έχει εξαιρετικές τοιχογραφίες του 140υ αιώνα που έχουν αποκαλυφθεί τελευταία.

Το μεγαλύτερο όμως θαυμασμό του επισκέπτη συγκεντρώνει το σπήλαιο του χωριού. Το σπήλαιο είναι αρκετά μεγάλο, έχει σταλακτίτες και σταλαγμίτες, και το έχουν επισκεφτεί κατά καιρούς αρκετοί ειδικοί σπηλαιολόγοι Οι ίδιοι οι κάτοικοι λένε ότι είναι τόσο μεγάλο που χωράει 4000 άτομα. Ακόμα μεγαλύτερη ομορφιά δίνει στο σπήλαιο το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη που είναι κτισμένο εδώ. Η λιτανεία της εικόνας του γίνεται στις 7 Οκτωβρίου και γύρω από ένα σταλακτίτη και ένα σταλαγμίτη θαυματουργό.

*Στοιχεία από 15ετή έρευνα, 1980-1995.

Το άρθρο Σπηλιά, Χανιά εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

ΠΑΓΚΡΗΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΥΡΩΠΗΣ

Υπεύθυνος : Ολόφσιου – Σαββιολάκη Ευτυχία

Email : eolowsonsaviolaki@yahoo.de

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΙΤΑΛΟΦΩΝΗ ΕΛΒΕΤΙΑ

Προεδρείο : Ραντάς Στάυρος

Διεύθυνση : Via alla Campagna 22 Lugano Switzerland 6900

Τηλ : 0041919674337 , 0041794232561

Email : comunitaellenicaticino@gmail.com

Site : http://comunitaellenicaticino.

ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΒΕΡΝΗΣ

Προεδρείο : ΜίτζαληςΙωάννης

Διεύθυνση : Weltpoststrasse 4 , Bern Switzerland 3015

Τηλ : 0041313561414

Email : mitzalis@mfa.gr

Site : gremb.brn@mfa.gr

Το άρθρο Σύλλογοι Ομογένειας Ελβετίας εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΚΥΠΡΟΥ “ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ”

Προεδρείο : Τσοχαταρίδης Κυριάκος ,Ορφανίδης Μανώλης ,Θεοδοσιάδης Πέτρος ,Σαγηρίδης Χαρίτων ,Ανθιμιάδης Ερρίκος

Διεύθυνση : Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ΄Γ 7 Λευκωσία , Κύπρος 2101

Τηλ : 0035799041676

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΠΟΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Προεδρείο : Ασλανίδης Αγαθάγγελος ,Σιδηρόπουλος Δημήτριος ,Ασλανίδης Δημήτριος

Διεύθυνση : Χρ. Σώζου 3 , Λευκωσία 1096

Τηλ : 0035722661920

Fax  : 0035722660813

Email : saere@cytanet.com.cy

Site : https://www.gtp.gr/TDirectoryDetails.asp?id=26618&lng=1

ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΛΕΤΩΝ – ΚΥΚΕΜ

Προεδρείο : Χρήστος Ιακώβου

Διεύθυνση : Χρ. Σωζου 31 Λευκωσία 1096

Τηλ : 003572668848

Fax : 003572667816

Email : kykem@logos.cy.net

ΠΑΓΚΥΠΡΙΩΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΛΑΔΙΤΩΝ

Προεδρείο : Μούλας Κώστας

Διεύθυνση : Παπαφλέσσα 4 Μακεδονίτισσα 2414 Λευκωσία 2414

Τηλ : 0035722819500

Fax : 35722352458

Email : ppse@costasmoulas.com

Το άρθρο Σύλλογοι Ομογένειας Κύπρου εμφανίστηκε πρώτα στο ellinismos.gr | Κόμβος Διασύνδεσης του Ελληνισμού.